Categorie: Uncategorized

Als in april het zonnetje schijnt, begint de natuur uit te pakken. Struiken en perenbomen staan in bloei.
Het seizoen kriebelt. Tijd voor een schoonmaak- en opknapbeurt. Carole neemt de HD-spuit ter hand voor de vuilcontainer en beitst de bankjes. Birgit deelt in onze keuken een taartgeheim met haar en ze bakken er het beste van.

Historisch op de kaart

De organisatie van Citro Classica heeft op Vliegveld Twente weer een mooi plaatsje voor onze vertrouwde reclamebanner. Zo zijn we daar weer goed zichtbaar aanwezig tussen fraai historisch mobiel erfgoed. Ook platform Achterhoek Toerisme zet onze stevig op de kaart. Wij werden vorig jaar benaderd om te faciliteren voor de uitrol van een bijzonder concept. Personages die 1627, ten tijde van de 80-jarige oorlog, geleefd zouden kunnen hebben, trekken met QR-codes voorbijgangers in de dilemma’s van toen. Op ons landgoedje worden maarliefst twee cortenstalen landmarks geplaatst.

Beter en completer

Aangezien bezoekers aan de noordkant, langs de Boksveenweg over een slootbruggetje moeten om bij de QR-code te komen, hebben we de brug opnieuw geconstrueerd. De oude was inmiddels verrot en gammel geworden. Nu kan er met een gerust hart weer overheen gelopen en gefietst worden.
Naast wat verlichtingsaanpassingen in de kapschuur en een extra watertappunt op het kampeerveld, hebben we nog een wens van veel gasten in vervulling kunnen laten gaan: Een grijswaterstort. Naast het campingsanitair zat altijd een soort T-stuk om verstoppingen door te kunnen spuiten. Hierop is nu een put aangesloten waar campers boven kunnen rijden.

Happy

Het voelt echt als een kadootje om te zien dat gasten dankbaar gebruik maken van alle nieuwe voorzieningen. Zo mochten we prachtige projecten ‘uitpakken’. De Jeu-deboules-baan bijvoorbeeld. Wat ontzettend leuk om te zien dat jong en oud zich hier vermaakt, en elkaar ontmoet. Nog zo’n ontmoetingsplek is het zwembad. In het weekend van Pinksteren opgezet, met grote dank aan Sharon uit Ede (tegenwoordig ZuidFrankrijk) voor alle hulp. De plek was al in het najaar voorbereid met beplanting. Na Pinksteren zakte het weer even in, en na een paar weekjes bleek het DE manier om de hittegolf te overleven!
Overigens, heel persoonlijk realiseerde ik me vandaag even, dat mijn oud-collega’s ‘just another day at the office’ hebben. Ik stap langzaam door het water, dat mijn lijf tot borsthoogte koelt op een dag met 37 graden buitentemperatuur, met een schepnetje in de hand om vliegjes van het wateroppervlak te scheppen.

Hemelvaart en Pinksteren

Dit voorjaar viel alles op zijn plek. De uitbreidingen die we gedaan hebben en de enorme aanloop. Ondanks het tegenvallende weer was het met Hemelvaart tjokvol op de camping. Met een regenbuitje hier en daar komt de jaarlijkse dweilorkestendag in Groenlo ook leuk uit. En tijdens de afwas leek de nieuwe ruimte met meerdere wasbakken en een grote bar soms meer op een gezellig bruin cafe.
Met pinksteren stond het net als andere jaren ook weer vol, maar nu met compleet ander weer. Met het bakblikje op de vrijdag en een workshop van Midwinterhoorngroep Eibergen op zaterdag, was de feestvreugde door de stralende weersomstandigheden compleet.

Op herhaling

In juni mocht foodtruck het bakblikje bij ons op herhaling voor de Citroen ID/DS club. Een kleine maar oergezellige delegatie was te gast voor het jaarlijks kampeerevenement van de club. En de hele camping genoot mee van de sfeer en de heerlijke wraps, burgers en friet op vrijdag. Zaterdagavond stond er een grote campingbarbecue op het programma. Slagerij De Hoeve maakte er voor alle gasten een onvergetelijk feest van. Dat smaakte in ieder geval naar meer!

Vrienden

Dus ja, we hebben flink uitgepakt. Maar echt nooit kunnen bedenken in welke mate we van alle losse pakjes samen zouden genieten met alle gasten. Een grote ongedwongen verbroedering. Ongelofelijk hoe dat kan werken. Een zwembad, een petanquebaan, de diverse loungeplekjes in de schaduw of juist de zon, een gezellige plek waar je met meerdere mensen teglijk je vaat kan wassen (hoe simpel kan het zoms zijn) Overal ontmoeten vreemden elkaar die uitgebreid als de meest hechte vrienden afscheid nemen bij het uitchecken. En tegelijk ook een rustige plek met voldoende privacy voor hen die zich daar minder senang bij voelen. Die combinatie. Dat is wel wat we beoogden en gewenst hebben, maar hoe het uiteindelijk uit pakt weet je vooraf nooit.

Nog volop in de winter waren we in januari de vorst uit de grond aan het kijken. Er staat nogal wat grondwerk te gebeuren, en dat moet ook allemaal weer klaar zijn als half maart de campinggasten komen. Het is niet alleen een kwestie van goed alles plannen, maar ook acteren op de weersomstandigheden. Want nu het een paar weken lekker droog is, hebben we ook gelegenheid om met de shovel over de weide te rijden om materialen te plaatsen voor de petanquebaan. De grond is nu mooi droog en als Huub voorzichtig rijdt, rijdt hij het kampeerveld niet kapot! Want 13 maart komen de eerste campinggasten. Dat betekent overigens dat het water weer moet worden aangesloten door Remy en dat Herman weer van de partij is om het sanitair en de vaatwasplaatsen schoon te maken. Ondanks het feit dat Herman zelf met een eigen boerderij-project druk is, komt hij er toch speciaal voor naar Groenlo. Chapeau! Kortom: alles komt tegelijk, of in ieder geval vlak na elkaar!

Klein Snippert

Het woonhuis van Lotte moet aangesloten worden op water en riool. Dat betekent veel graafwerk naast de kamers in het achterhuis, wat zorgvuldig gepland moet worden zodat gasten hier minimaal hinder van ondervinden.
Maar ook graven onder het straatwerk, waar de campinggasten half maart weer overheen moeten kunnen om het kampeerveld op te rijden. Bovendien moet Huub daar ook langs kunnen op het moment dat de mesthoop moet worden leeggehaald.

Kortom: De mesthoop moet leeg, de gasten in het achterhuis moeten uitgecheckt zijn, en de vorst moet uit de grond, en als dat allemaal samenkomt, moeten we snel aan het graven.
Met de hand naast het achterhuis, want dat moet zeer subtiel en voorzichtig. Bovendien is er maar weinig werkruimte. En de graafmachine graaft de sleuf onder het straatwerk. Ja, niet terwijl het straatwerk er nog in ligt natuurlijk. Dus dat halen we er ook eerst uit. Wat een enorme klus, die H-klinkers. Zeg maar gerust K-klinkers!

Dus: rioleringsbuis met de juiste bochten en verloopstukken bestellen, graafmachine met machinist regelen, en Remi de alleskunner vragen voor de aansluitingen aan het huis van Lotte. En dan moet alles als een gek achter elkaar gedaan worden.

Zodra de plek waar het riool het achterhuis uit komt gevonden is, graaft Michiel hier een mooi werkgat. Gelukkig komt naast de riolering ook de wateraanvoer hier naar buiten, dus die kan gelijk worden afgetakt. Hier komt later een put met twee kranen (eentje om ’s winters de kapschuur met campingsanitair af te sluiten, en een andere voor de toevoer naar Klein Snippert, met een aparte watermeter erop om het verbruik af te lezen.

Wanneer Remy de put met de water aftakkingen heeft aangesloten en Michiel de riolering netjes op afschot heeft aangesloten, kan de sleuf weer dicht. Het water moet overal minimaal een meter diep liggen tegen bevriezing, dus de sleuf brengt heel wat zand los. De afvoer moet vanaf de aftakking bij het achterhuis een heel klein beetje omhoog lopen naar Klein Snippert, terwijl de grondslag daarnaartoe af loopt. Het komt hier op neer, dat de rioleringsbuis net onder het huis van Lotte, boven het maaiveld komt. Dat gaat dus gelukkig maar net. En er is ook nog maar net voldoende ruimte voor alle bochten en aansluitstukken die Remi daaronder nodig heeft. Dat is trouwens echt een lenige kunstenaar!

Zodra alle buizen goed liggen en functioneren, gooien we alle sleuven dicht en gaat het straatwerk er weer in. En dat moet, want Huub moet er langs om met de shovel de inmiddels geleverde betondingen voor de petanquebaan, bij het werk te zetten, midden op de kampeerweide.

Kogels

De kogel (of liever: de jeu-de-boules-bal) ging afgelopen winter door de kerk. De petanquebaan gaat er komen! MWe hebben avonden lang rond gelopen over het veld om de juiste plek te bepalen. Het moest namelijk niet ten koste gaan van kampeerplaatsen. We wilden daarbij wel dat de baan een centrale plek zou krijgen. We hopen dat dit namelijk een plek van verbinding gaat zijn. Nu is op die ene plek waar veel midden-ruimte is een behoorlijk hoogteverschil. Extra uitdaging dus.

Na het uitzetten van de piketplaatjes en het plaatsen van twee beukenhaagjes, waartussen de baan moet komen, bleek de ideale plek niet alleen veel hoogteverschil te hebben, maar het is ook de plek waar bij regen een klein meertje ontstaat. Als we hier ooit dreinage willen leggen (tevens een lang gekoesterde wens), dan moet het nu, voordat de baan erop komt te liggen. Tweede kogel door de kerk!

Enfin, klusje erbij dus. Tevogt is in dit geval ingevlogen om de buizen te leveren en te leggen. Helaas viel het graven van de eerste sleuf tegen. Men durfde hier niet met een kraan in de weer te gaan vanwege de kwetsbare kampeerweide, dus moest het met de hand. Maar op de plek ter hoogte van de boerderij ligt veel puin in de grond. Na een dag waarin twee sleuven gegraven hadden moeten worden, lag er slechts eentje. En aangezien het bedrijf pas enkele dagen later nog een paar uurtjes tijd had ingepland op deze klus, besloot Michiel de tweede sleuf maar zelf te graven,

Uiteindelijk liggen er twee buizen dwars in het veld, die de komende seizoenen de ergste nattigheid naar verwachting snel uit het veld zullen ruimen.

Ruim twintig ton op de bats!

Allereerst moest de gemarkeerde plek worden uitgevlakt. Dat betekent in de praktijk aan de ene kant uitgraven en aan de andere kant ophogen. Gelukkig had Huub nog een paar hopen zwarte grond op het erf liggen. Daarmee kunnen we het basisvlak een beetje verhoogd in het veld leggen.

Het moet wel een officiele competitiebaan worden. Dus 4 x 15 meter. Echte ‘petanque-die-hards’ (om maar eens wat nationaliteiten bij elkaar te smijten) willen we niet horen zeggen: “Jammer dat het zo’n recreatiebaantje was van 3 x 12…” of: “Mooie baan, maar net het verkeerde zand gebruikt”. Nee, dit moet gelijk goed. Dus ook de juiste laag-opbouw met tien cm dreinagegrind, daarop een laag van vijf centimeter grof dolomiet split en als toplaag 3 cm fijn dolomietgruis, oftewel ‘Gravier D’or’.

De combinatie van deze ambities resulteerde in elf grote bigbags van ieder een kubike meter. Een hele dikke 19 ton aan materiaal, voor de snelle rekenwonders. Ik ben geen snel rekenwonder dus had me daar een beetje op verkeken!

19 ton, dat kan je niet met een vrachtwagen even op het kampeerveld rijden. De zakken werden op de verharding van de vrachtwagen van grind-split.nl afgeladen en later een voor een met de shovel door Huub bij het werk gezet. En dat gebeurde ook voor die tijd met de vier pallets met betondingen en wit zand (nog eens anderhalve ton), voor de kantopsluiting.
En pas nadat alle materialen op de werkplek stonden, sloeg het weer om. Veel wind en vooral nattigheid.
Het werken met een klein machinekraantje is nu helemaal uitgesloten. Het kampeerveld is zacht en soppig. We waren het al niet van plan, maar nu weten we het zeker: Alles moet met de bats uit de zakken worden geschept. Twinig ton grind en zand!

Extra tappunt

Met de aanleg van de elektapunten op de kampeerweide is tevens alvast een tyleenslang getrokken. Hier zou ooit een kraantje aangesloten kunnen worden, zodat bij een volle camping, de gasten niet te ver met water hoeven te sjouwen. Bovendien is het voor het vullen van de achterste waterbakken van de ponies ook handig. Na drie jaar aanmodderen hebben we hier nu ook maar een kraan aangezet. Daarmee is er nog geen water. Remy heeft de aansluiting aan de andere kant, die er op een hoek van de kapschuur als losse slang heel lang buiten het maaiveld bungelde, inmiddels ook aangesloten via de oude mestkelder die nog onder de sanitairruimte ligt. (zonder mest uiteraard). Een hele mijlpaal weer!(met een kraantje er aan).

Knap!

In deze toch al drukke klusperiode knapte er, door overmatige druk op een van de toiletpotten, in het achterhuis ook nog eens een tegelwand. Aangezien het achterhuis elk weekend verhuurd is, moest dit snel worden opgepakt, maar door alle lopende klussen voor het nieuwe campingseizoen, waren wij zelf onmogelijk in staat dit zelf te repareren binnen een week.
Vind maar eens een aannemer die dit a-la-minute kan op pakken. Gelukkig is het na wat rondbellen gelukt om Arnold (hij maakt inmiddels ook deel uit van ons ‘heldennetwerk’) bereid te vinden om dit tussen zijn andere klussen door te fiksen. En de eerstkomende groep blijkt niet met een maximaal aantal personen te komen, waardoor we een weekje extra kunnen nemen. Knap veel geluk bij ongeluk dus. Binnen een week is de tegelwand hersteld. Na het weekend gaan we deze zelf invoegen. Dan kan het even aandrogen en kunnen we de pot voor het volgende weekend weer hebben hangen.

Helden

Deze opstart was pittig. Deels omdat we ons zelf veel werk op de hals haalden in een planning die weersafhankelijk is. Het is gelukt. Vooral door de enorme inzet van onze helden: Herman, de campingburgemeester. Huub (met de Barbatruuk), Remy en Arnold. Allemaal weer bedankt voor het meeschakelen!

Nadat vorig jaar de laatste maandelijkse Blog was geplaatst is er toch best weer veel gedaan dat invloed heeft op de vakantiebeleving. We nemen je mee door de wintermaanden.

Klein Snippert

Dit is niet wat het lijkt. Je kan bij ons geen chalet huren de komende zomer. Deze is al besproken. Het is de nieuwe woning van dochter Lotte. Zij komt bij ons op het erf wonen in ‘Klein Snippert’. We zijn heel erg blij dat we deze nieuwe woonplek voor haar hebben mogen realiseren. Het lijkt een beheerderswoning. Hoewel ze uiteraard zicht heeft op alles wat de camping op en af gaat, houdt ze zich naast fotografie, op ons erf vooral bezig met de verzorging van haar ponies. Het vervoer en de plaatsing van dit huisje half november was indrukwekkend en vooral maatwerk. Er moest tijdelijk wat hekwerk worden verwijderd maar op een enkele gesnoeide tak na, paste alles precies. Chapeau voor Arie van Vlastuin Speciaal Transport en OK Chalets!

Aangezien dit niet voor de verhuur is maar om in te wonen, zit er nog wel wat werk aan qua extra isolatie, stroompunten bijmaken, andere vloer, aan en afvoer van water enz enz. Maarja, het is winter, dus dat nemen we mee met de rest van de klussen.

Aanplant

Begin december is de temperatuur nog aardig goed en de kweker heeft mijn plantgoed binnen, dus dat moet worden gehaald en gepoot. We hebben het over een aantal extra beukenhagen die op den duur voor een beetje privacy gaan zorgen op de plek waar wij tijdens het kampeerseizoen een wat groter zwembad op willen zetten. Het kan in de zomer behoorlijk heet worden, hebben we in 2025 gemerkt. Toch hebben we ook voorgaande jaren gezien dat gasten soms een rem voelen om dan verkoeling te zoeken in een zwembadje van 3 meter doorsnede. Dar komt nu dus iets groters voor in de plaats en we proberen het zo in te richten dat men niet al te veel ’te kijk’ zitten bij de ’tewaterlating’

Daarbij willen we, juist wel in het zicht, een officiele petanque-baan aan gaan leggen. We hebben de indruk dat een groot deel van onze doelgroep niet vies is van een potje jeu-de-boules, zoals we dat vaak noemen. Maar dan wel op een goede baan met de juiste afmeting en ondergrond. We hopen dat dit een verrijking is op het kampeerveld en dat het, indien wenselijk, bijdraagt aan het sociale gebeuren.

Het veldje bij de entree, met de vlaggenmast grenst aan de Vredenseweg. En die plek willen we iets meer aankleden, zodat het een beetje vriendelijker oogt. Naast wat jonge boompjes hebben we daar nu meidoorn geplant. We hopen op een prachtig wit lint als deze heester in het voorjaar in bloei komt, en vanaf volgend jaar komen er bessen in. Vlinders zijn ook dol op deze inheemse plant. Dus de verwachtingen zijn hoog gespannen!

Let the sun shine!

Filosoferend over het voorjaar, hebben we er toch voor gekozen om een rij zonnepanelen te plaatsen. Op deze manier zijn we voor een deel zelfvoorzienend qua energie en dat spaart op de lange termijn nuts-kosten en het milieu.

Aan tafel

Binnen in het achterhuis is ook veel werk verzet. Na anderhalf jaar verhuur werd het tijd voor een nieuwe schilderbeurt. Deuren en muren zaten onder de krassen, naden zijn opnieuw gekit en losgelopen plinten weer vast gezet. Een lelijke aftimmerlat boven het keukenblok in kamer Anna is afgewerkt met een rijtje gipsplaten tussen twee sporen, en in de grote huiskamer hebben we de twee losse tafels vervangen voor een lange.

De spin-poten van de oude tafels zaten nog wel eens in de weg met het verdelen van de stoelen. En met de tafel aan een stuk is het veel prettiger qua indeling. De tafel moest van ver komen (Raamsdonksveer) maar we zijn er erg blij mee. En de oude tafels hebben inmiddels ook weer een mooie plek gevonden op een woonzorglocatie.

Sneeuw voor de zon

Inmiddels is dus weer een nieuw jaar aangebroken met veel potentie. En we werken al voorzichtig naar het voorjaar toe. Maar zo af en toe worden we er aan herinnerd dat het nog steeds winter is. En daar maken we dan maar het beste van. Zeker als er een aanbod komt van een drone-piloot om wat leuke beelden te schieten in een uniek wit winterlandschap. Klik hier om mee te kijken.

Deze maand zijn exact zeven jaren voorbij van maandelijkse verslaglegging. Vanaf de aanschaf van dit erf is elke maand een speciale stap geweest in de opbouw van ons project.

We blijven verbeteren en ontwikkelen, maar de zaak draait. We zijn tevreden met het resultaat. En ook trots. Trots op onze vastberadenheid, maar ook op alle mensen om ons heen die ons geholpen hebben. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat zonder al die mensen dit nooit gelukt was.

In dit stadium waarin we nu zitten, realiseren we ons dat er niet elke maand meer spectaculaire dingen (hoeven te) gebeuren. Dat maakt dat de maandelijkse blog ook een beetje geforceerd voelt. We gaan er niet mee stoppen, maar blijven alle trouwe volgers hier op de hoogte houden, maar de regelmaat gaat er van af.

Het voornemen is om het moment van schrijven vooral te laten bepalen door gebeurtenissen die het vermelden waard zijn. En dat kan soms best even langer op zich laten wachten dan een maand. Dat betekent ook dat er een beetje rust in de zaak komt en dat is ook wel even lekker!

Een paar grove schattingen: Ruim 2.200 vierkante meter plaatmateriaal, 40.000 liter beton, 2.500 meter vloerverwarming, 75.000 schroeven en 30.000 manuren.

Zouden we met de kennis van nu er weer aan beginnen? Nee, zeker niet op onze leeftijd. Als we 20 jaar jonger waren misschien. Maar hoe heerlijk is het dat we van niets wisten. Dat we onze hoop vestigden op een inschatting van een aannemer die door omstandigheden moest afhaken, en daardoor meteen in het diepe moesten leren zwemmen. Dan ga je wel snel in de overlevingsmodus.

Maar nooit de blik op oneindig. Niet verder kijken dan je kan overzien. Alles in stukjes knippen en elke realisatie vieren als overwinning. Het waren zeven jaren die we niet hadden willen missen. Dus spijt is er zeker niet. In tegendeel. Het mooie is juist dat we er met een zekere naïviteit aan begonnen zijn. Veel geleerd hebben. De hele reis voelt als rijkdom. En het resultaat niet minder.

Het waren zeven magere jaren in de zin van strijden voor een ideaal, financiele zorgen en afrekenen met ‘demonen’ uit het verleden. Maar tegelijkertijd ook zeven hele vette jaren!

Het voelt een beetje angstig om zo op deze periode terug te kijken. Alsof je iets af sluit. Terwijl we het gevoel hebben dat we juist aan een begin staan. Alles is relatief natuurlijk. Laten we hopen dat we hier nog lang mogen genieten van de rust en de ruimte en elkaar, en dat we het gevoel met deze bijzondere locatie, vol historisch besef, met nog heel veel gasten in de toekomst mogen gaan delen.

Tja, wat zijn exoten? Soorten die hier niet horen. Dus alles wat van oorsprong niet in de bedoelde streek voortkomt. Maar hoe en wie definieert die oorsprong dan?

Alles is relatief. In feite is de hele mensheid een exoot op deze aarde, want in den beginne was de aarde woest en ledig (…) Er is nogal veel te doen over inheemse soorten als het gaat om beplanting bijvoorbeeld. Zo zou een vlinderstruik hier niet thuis horen. En ook een Amerikaanse eik niet, maar een Zomereik dan weer wel. Ook vijgen, olijvenbomen en cypressen zijn uit den boze.
Het zou het natuurlijke evenwicht verstoren. Het ecosysteem uit balans brengen. De biodiversiteit in gevaar brengen.
Maar als je bedenkt dat de aardplaten eeuwen geleden aan elkaar versmolten zaten rond de zuidpool, en we met zijn allen langzamerhand op weg zijn naar de noordpool, en los van de opwarming door menselijk toedoen, we aan klimaatverandering onderhevig zijn, hoe logisch is het dan nog om vast te houden aan die ooit beschreven ‘inheemse soorten’?

Vasthouden aan wat ooit was, terwijl de tijd een ontwikkeling laat zien, kan juist leiden tot verarming.
Wanneer de lokale fauna zich aan past aan nieuwe omstandigheden, denk aan exotische spinnen in het veld, walvissen en dolfijnen in de noordzee, aziatische hoornaars en tijgermuggen in ons land…
Als de fauna blijft steken op wat ooit ‘normaal’ was, dan sluit dit in de toekomst niet meer aan bij de fauna waarbij soorten uit tropische oorden zich steeds meer hier in Nederland laten zien.

Uiteindelijk krijjg je dan door het krampachtig vasthouden aan de oude flora juist een disbalans en verarming van de biodiversiteit.

Zouden we misschien niet beter wat milder stelling moeten nemen in de discussie over multiculturele flora en fauna in ons land? Het gewoon een beetje op zijn beloop laten?…

https://youtube.com/shorts/6Ys5UFzHfDU

Ik postte ik laatst een FB berichtje over een kleine bruine skink. Een klein Amerikaans salamandertje, dat net buiten ons erf voor mijn voeten weg schoot. Een zeldzame exoot. Maar hij is hier niet voor niets. Het is hier lekker leven in de Achterhoek. Zolang dat kleine beestje plezier heeft, en mij niet al te vaak voor de voeten loopt, vind ik het best grappig dat ie zich hier thuis voelt. Lekker leven en laten leven!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Skinken

Toen wij hier in 2018 kwamen wonen, waren we ook de zoveelste ‘vremden’ die in de buurt kwamen wonen. Dan probeer je je een beetje aan te passen. Pakt hier en daar een buurtfeest mee en je hijst je zelfs tijdens carnaval in een piratenpak. Uiteindelijk doe je je best maar je blijft ‘van buut’n’. En dat vinden we helemaal geen probleem. Je moet niet denken dat je in een paar jaar tijd volledig ingeweven bent in een eeuwenoude cultuur.

We blijven exoten, maar het mooie is wel dat hier in de Achterhoek ook een cultuur is van leven en laten leven. En dan komt het vanzelf goed. Wij ‘van het westen’ kijken soms heel anders naar de dingen en dat heeft soms ook een verfrissende kant. Als je je maar een beetje probeert te verplaatsen in die ander. Niet te star blijven hangen in zoals het altied was.

Dat neemt niet weg dat er dingen zijn die we moeten koesteren. Bepaalde unicums die het leven hier in het oosten bijzonder maken. Het Achterhoekse noaberschap, omzien naar elkaar, maar dan ‘next level’.
De Zwarte Cross, daar stroomt groen gestreept bloed doorheen. Een festival dat je niet zomaar uit de Achterhoek kunt halen en elders in het land kunt smijten.
En het open uitgestrekte coulissen landschap, dat dwingt tot onthaasten. Daar moeten geen spoorbanen en snelwegen doorheen.
De ‘native’ Achterhoeker mag best wat trotser zijn. Het is zijn identiteit. En daar is niks exotisch an!

Ken je dat gevoel van de eerste stappen in een pak sneeuw, het geluid van fietsbanden op een vers aangelegd schelpenpad, of de sensatie van een ‘guilty pleasure’ van veel mensen met mij: het indrukken van een klompje oase of steekschuim…

Een combinatie daarvan, zo voelt het wanneer je nu over onze kampeerweide loopt. Knispergras.
De maand augustus was droog. Heel droog! Dat betekent vooral veel genietende gasten en goede zin. Maar ook zorgen om ons groen. Ons oude zwembadje was nu meer dan ooit welkom geweest voor wat afkoeling soms. Maar juist dit seizoen hadden we besloten deze maar niet meer op te zetten. Hij is op. Nu gaan we toch maar op zoek naar een nieuwe voor volgend jaar. Want wat was het heet!

Halverwege de maand begon het herfst te worden. Het kampeerveld ligt momenteel bezaaid met bruin blad van de bomen en het gele gras knispert onder je voeten. Bizar.

We nemen deze zomer als een heerlijk seizoen zonder zorgen over een soppig kampeerveld. Iedereen kan overal staan en rijden. Uiteindelijk neemt de klaver bezit van het veld. En zo ligt de kampeerweide er dan toch nog groen bij als je er met een schuin oog overheen kijkt. Maar niet lopen, want dan kraakt het!

Om maar even in het thema van de vorige blog te blijven…
De Zwarte Cross was weer een succes. Of liever gezegd, het weekend van dat achterhoekse festival, en met name de sfeer met de kamperende gasten die ons adres als tijdelijke thuisbasis hadden geboekt.

Supergezellig, en praaaachtig weer. Het kon niet op! Ja dat dacht je. Weeeer op de zondag, wanneer Michiel en Wim een dagje ‘vrij’ namen, ging het regenen. Gelukkig viel het mee. Een paar flinke buien aan het eind van de zondagmiddag stond niet in verhouding met de compleet verregende zondag van 2024.

Maar over het algemeen weer superlekker zonnig kampeerweer. Een heerlijke ontspannen en gezellige ‘vibe’ op een overvol kampeerveld en inmiddels een vaste kliek in de B&B.
Wel lekker aanpoten! Elke dag nieuwe wissels, de broodbestellingen klaarmaken, ontbijtjes maken voor de B&B, mutaties in de pendelbuslijsten doorgeven aan de chauffeur, betalingen en last minute boekingen regelen, zorgen dat gasten op tijd bij de ingang van de camping klaar staan voor de bus en niet uitgezakt nog ff lekker in het zonnetje aan een knabbel zitten, want tja, de sfeer is lekker loom op De Snippert, en je zou haast vergeten dat je als gast hier bent met een missie: Je hebt kaarten voor De Zwarte Cross!!! (Swarte Craaassss).

Waar we feitelijk toch een beetje elk jaar naartoe leven als een van de gezelligste kampeerweekenden, is het nu achter de rug. Niet dat het seizoen voorbij is. Integendeel. Er staat nog veel op stapel. Bloemencorso Lichtenvoorde, De rockopera in het steengroevetheater in Winterswijk, Grolse Vestevaldagen, Opendagen van Stoomhoutzagerij Nahuis en spoorwegmuseum GOLS, Boerenerfconcert, Opening Bommelwereld enz enz enz.

En waar de Cross geweest is, begint ie ook weer. Want op de laatste kampeerdag van het ZwarteCrossweekend 2025, mogen we al weer meer dan 20 boekingen voor 2026 inschrijven.
En de kaartverkoop is pas op 15 november. Dat zegt veel over de volgorde van reserveren: Eerst een kampeerplekje boeken bij Hoeve de Snippert, en dan pas kijken of en welke kaarten je kan scoren voor het festival. Want als je tussen 16 en 19 juli bij ons slaapt, heb je sowieso een Goeie Crass!

Al vanaf ons huis in Veenendaal voer ik een hardnekkig gevecht tegen kraaien. Niet letterlijk, maar ik ben ze liever kwijt dan rijk. Dat gekrijs, die herrie en de vrijpostigheid waarmee ze bezit nemen van het dak van je woning…

Nu had ik daar in Veenendaal een diervriendelijke oplossing voor. Ik had ooit eens gelezen dat als je kunstkraaien aan de schoorsteen bindt, dat kraaien dan het idee hebben dat die plek ‘bezet’ is. En het werkte echt!

In Groenlo ben ik daar nog niet aan toe gekomen. De overlast is ook relatief minder, maar bij tijd en wijle toch hinderlijk. Ook binnen is de herrie van gekrijs en het gerommel op het dak soms oorverdovend.

Terror

Als kind was ik erg onder de indruk van het smurfenalbum waarin het volk werd geterroriseerd door een monsterachtige vogel, De Krwakakrwa. Het gekrijs van de kraaien doet me vaak denken aan deze vogel.
De oorspronkelijk Franse naam Cracoucass is een samentrekking van “craquer”(kraken) en “casser” (breken)

Deze maand hebben onze gasten genoten van prachtig weer op Hoeve de Snippert. Tijdens (weer) een gezellig kampeerweekend van de CitroenIDDSClub, bleek een groepsboeking voor de binnenaccommodatie geregeld te zijn door een andere autoclub. Een Mini-Cabrioclub. Bij thuiskomst van één van hun ritjes dat weekend werd, onder de auto van één van hen, een jonge kraai ontdekt die daar niet zelf meer onder vandaan kwam.

Na het maken van de groepsfoto van deze autoclub werd mij medegedeeld dat de kraai op het kippenhok gezet was en toen ik hem later op het garagedak ontdekte had ik het idee dat het wel goed zou komen met hem. Echter enkele dagen later zat hij daar nog steeds.

Grote smurf wist uiteindelijk met de Krwkakrwa af te rekenen middels een toverdrank. Zelf had ik deze niet voor handen en het advies van een van mijn (andere) gasten, om de vogel ‘een eindje te helpen’ (af te maken) kon ik niet over mijn hart verkrijgen.

Pappie

Het houdt je toch bezig, zon beestje dat dagenlang op het dak zit en niet weg kan komen. Ik stel me dan voor dat, terwijl ik onze gasten zit te verwennen, op het dak zo’n dier zit te kreperen, en zonder eten of drinken langzaam zit dood te gaan. En onbewust was me al een naam voor dat beestje tebinnen geschoten. “Pappie”.

Ondanks de aversie tegen deze soort, besloot ik het beestje naar een vogelopvang te brengen.
De humor van de verwijzing van deze naam, naar de Nederlandse ‘hiphop-artiest’ Kraantje Pappie, werd bij inschrijving van de jonge kraai totaal gemist door degene die de zorg voor het beest overnam.

Maar ik wist dat ik Kraaitje Pappie in goede handen had achtergelaten want de constatering ‘gebroken vleugel’ en de mededeling ‘deze verdient nog een kans’ gaf me goede hoop. Vooral ook dat de opvang een klein uurtje vanaf Groenlo was. Dus de kans dat ik ooit zal worden geterroriseerd door deze krasse ‘hiphopper’ is klein.

Mei is de maand van herdenken en herinneren. Nu blikken wij sowieso veel terug en vooruit met ons project in deze blogserie. De euforie die we beleven in ons ondernemen is echter van een heel andere orde en voelt soms ongepast tegen de achtergrond van de chaos in de wereld op het moment. Toch is het dan wel ontroerend hoe oorlog en vrede ook hier weer versmelt met ons gastheerschap.

Groenlo is verweven met de tachtigjarige oorlog. Dat is nu onlangs permanent tastbaar geworden in de realisatie van een schitterend Nationaal Museum Tachtigjarige Oorlog.
Dit jaar vieren we de bevrijding van de tweede wereldoorlog, nu tachtig jaar geleden…

Op 11 mei 2025 gleed een Britse tijdmachine (Jaguar XJ uit eind vorige eeuw) onze oprijlaan op. Daaruit stapten broer en zus Leenders uit Arnhem. Na 80 jaar waren ze op zoek gegaan naar het erf waar zij de hongerwinter door hadden gebracht…

Het was kapelaan Frans van de Salvatorkerk in Zuilen / Utrecht opgevallen dat een aantal kindertjes er wel heel erg pierig uit begonnen te zien in 1944. Hij besloot ze naar de Achterhoek te sturen. Daar was nog voldoende te eten. Een vrachtwagen vol kwetsbare mensen werd vanuit Utrecht naar Groenlo gereden. Naar het huis van Frans’ broer. Het huis van familie Te Braake. De Snippert. Engeline en Jan Leenders waren daarbij.

Jan: “Ik weet nog goed, er was een vliegtuig in de lucht dat ons in het vizier had. We draaiden met de vrachtwagen een bomenlaantje in en toen dacht ik; Hier kunnen ze ons niet zien vanuit de lucht. Nu zijn we veilig.” Het bleek de eindbestemming te zijn. De oprijlaan van De Snippert.
Tachtig jaar geleden! En het moment stond hem nog zeer helder voor de geest. Het is wat, om nu op 88-jarige leeftijd in je Jaguar dat zelfde laantje op te rijden met je zusje.

Schuilkelder

Terwijl we samen met hen rondliepen kwamen er veel herinneringen boven. “Hier achter het huis was de schuilkelder. Ja, het was meer een bunker. Boven de grond. Daar moest je in als er luchtalarm was. Met heel veel mensen hoor. Ja, wij hadden als kinderen daarnaast onze eigen schuilkelder gebouwd, maar daar mochten wij niet in. Dat was niet veilig natuurlijk.”
En bij de koffie in de tuin, riep het zicht op de Vredenseweg een beeld op van Duitsers die zich terug trokken. “Zij werden aangespoord door de mensen hier. En waar nodig geholpen ook. Want als ze niet snel genoeg weg kwamen dan zouden er op de valreep nog wel eens vreselijke dingen met hen kunnen gebeuren.” Jan sprak hierover met veel respect voor de Achterhoekers. Het had grote indruk op hem gemaakt dat de mensen uit de buurt zonder rancune vanuit puur menselijke overtuiging handelden.

Het was een zeer bijzondere ontmoeting. Een sprong in de tijd. Een moment dat we als een bijzonder cadeau hebben ervaren. Het zette ons nog weer even extra stil bij het moment dat we moeten koesteren. Vrijheid, en de rijkdom van het mogen wonen op deze bijzondere plek waar zovelen warme herinneringen hebben liggen. Een historische plek vol verhalen.

Vorige maand spraken we nog over hoe moedig het was voor kampeerders om er eind maart al op uit te gaan, en dat we eind van die maand met het kampeerweekend van de DS-club getrakteerd werden op fantastisch mooi weer. De campinggasten liepen nog wel met dikke jassen aan rond. Nu staat de camping lekker vol en staat er een klein kinderbadje op het gras van de familie die ons achterhuis huurt.
25 graden, en de zomer moet nog beginnen!

Fantastisch lekker weer voor de camping natuurlijk en alle gasten genieten van het buitenleven. En van al het werk dat in de winter gedaan is. Want we moeten hier nog even wat goed maken. Vorige blog werd ruimschoots het werk aan het dak van de sanitaire voorzieningen besproken maar gingen we geheel ten onrechte voorbij aan het harde werk van ons klusteam.
Vlak voordat we het seizoen weer gaan opstarten, plannen we een dagje bikkelen met goede vrienden die we toch nog even in het zonnetje willen zetten. En met de huidige 25 graden en een strakblauwe lucht boven het campingveld voelt dat extra feestelijk.

Dus bedankt, Carole, Vincent, Petra en Herman!

Eieren zoeken

Hoewel vrouw en kinderen het allemaal heel erg voor zich zagen dat Michiel in een paashaaspak de tuin rond zou gaan springen, werd er toch maar besloten om ‘in burger’ de eieren te verstoppen. Voor de kinderen was de feestvreugde er niet minder om. Het was weer een feest voor groot en klein want ondanks de zorgvuldig gefotografeerde verstopplekjes, viel het toch niet mee om de laatste paar eieren weer terug te vinden. Uiteindelijk werd het tevens een zoektocht voor volwassenen die vervolgens met ‘warm’ / ‘koud’ de jongere zoekers op het goede spoor brachten voordat de zon de eieren zou veranderen in een paasplak.

In maart kan het nog bar koud zijn om te kamperen. Toch zijn er al gasten op pad. Leuk dat ook zo vroeg in het seizoen kampeerders ons weten te vinden. Echt moedig is het wanneer een groep oldtimerbezitters diep in de winter zich al durft vast te leggen voor een kampeerweekend eind maart. Een flinke delegatie van de CitroenIDDSclub Nederland, uit alle windstreken van het land, had er vertrouwen in.

Dat vertrouwen werd beloond. Het laatste weekend van maart had onverwachts enkele fantastische zonnige dagen in het verschiet. En als dan ook Het Bakblikje op de dag van aankomst klaar staat, verhoogt dat de feestvreugde enorm. Wat een gezellige en lekkere aftrap van het weekend.

Nu ook het nieuwe campingaanrecht met vier afwasplekken sfeervol is aangekleed met nieuwe verlichting en is uitgebreid met een gezellige bar van steenschotten, is het onder de open kapschuur ook heel gezellig en goed toeven.

Op zaterdag stond een mooie tourrit door de omgeving op het programma. Tijdens deze rit werd de club spontaan een kop koffie aangeboden op Boerderij ’t Westendorp van de familie Ruesink in Aalten.
Dit was een van de locaties van Silo Art Tour, waar de tourrit langs reed. Een verrassende verzameling enorme kunstwerken met loodsen en silo’s als schildersdoek, die samen het verhaal van de Achterhoek verbeelden.

De groep kreeg dus koffie in het het theepottenmuseum van de Ruesincks, die initiatiefnemer zijn van de Silo Art Tour. Maar de ongelofelijke verzameling bijzondere theepotten was de echte verrassing van het weekend, maar eigenlijk overall, want wij hadden zelf absoluut geen idee hoe bijzonder en groot deze collectie was. Een aanrader voor elke gast die in deze buurt verblijft!

Dat het ook lekker is om buiten te barbequen, bewijst Vleesbedrijf De Hoeve. De dames achter de grill verwennen de gasten met warme lekkernijen op zaterdagavond na de Silo Art Tour. En zo is het ook eind maart buiten lang nog bar gezellig!

Als recreatiebedrijf zijn wij gericht op de behoefte van onze gasten. Een open deur. Het zou niet mooi zijn als dat anders was. Maar wij beleven hier ook echt veel plezier aan. We zijn ontzettend blij met positieve reacties. Zo werden wij weer even stil van de Gastbeoordeling Awards 2025 door vakantieadressen.nl. Nu, na het eerste jaar dat wij de nieuwe kamers in de oude deel verhuurden voor groepen, is dit gewaardeerd met een gemiddelde van maarliefst 9,7!

Daar worden we weer een beetje stil van!

Sociale vaatwasplek

We hebben ontzettend veel zin in het nieuwe campingseizoen. Afgelopen jaar hebben we weer wat feedback verwerkt in de plannen die we deze winter tot uitvoer hebben gebracht. Zoals vorige maand al te lezen was, is het dak van het campingsanitair vernieuwd en waterdicht gemaakt.

Deze maand stond de vaatwasplek onder de kapschuur op het programma. Het mooie maar krappe granieten aanrechtje bood te weinig plek aan het groeiend aantal kampeerders. Niet dat dit voor grote problemen zorgde, maar we zagen regelmatig dat gasten met de vaat aan kwamen lopen, deze parkeerden ergens onder de kapschuur, om later nog eens terug te komen in de hoop dat het aanrecht vrij zou zijn.

Vanuit onze eigen kampeerervaring weten we dat de vaatwasplek een supergezellig sociaal punt kan zijn. We hebben ons gerealiseerd dat dit wel op de juiste manier gefaciliteerd moet worden. Daarom hebben we nu een ruimer aanrecht geinstalleerd met vier afwasplekken.

Nationale allure

We zijn trots op Groenlo. Er wordt gewerkt aan plekken van betekenis! Zo opent dit jaar Nationaal Museum Tachtigjarige Oorlog (NMTO), de bewoners van een oud stationsgebouw blazen Geldersch-Overijsselsche Lokaalspoorweg-Maatschappij (GOLS) nieuw leven in en betrekken ambachtelijke Stoomhoutzagerij in hun plannen en er verrijst een enorm kasteel langs de N18, waar zich een beroemde heer van stand gaat vestigen. Bommelwereld wordt het grootste Europese indoorpretpark met oerhollands thema.

Stuk voor stuk projecten van enorme omvang en ambitie. Het valt gasten op dat Groenlo op bijzondere wijze aan de weg timmert met projecten om voor terug te komen. Om onze gasten hierover te informeren hebben we bij de entree van Hoeve de Snippert een Groenlogallerij met infopanelen geplaatst. Hier laten we onze gasten kennis maken met een aantal van deze projecten met nationale allure.

Gespreid bedje

Eind februari werd het ineens lekker weer. De vorst bleef uit en het zonnetje kwam door. Lekker droog lenteweer. Toptiming om de kampeerweide te bemesten. Thomas heeft voor ons weer een paar rondjes met de strooier gereden. Dat kan lekker opgenomen worden door de bodem. Over een aantal weken hopen we het eerste gras weer te maaien.

Media aandacht

Het nieuwe magazine Caravannen, een luxe kampeerglossy, komt volgende maand uit met uitgebreid aandacht voor onze camping. Zeker 8 van de 196 pagina’s zijn gewijd aan de gemoedelijke sfeer van onze hoeve met Franse Idylle. De reportage is gemaakt tijdens een van onze succesvolle edities van ‘Met je Snoek naar De Snippert’, Een logeerweekend voor eigenaren van Franse klassieke Citroëns.

We zijn het jaar begonnen met een goed voornemen voor onze gasten en ons zelf. Op de kapschuur, waar het campingsanitair is ondergebracht, lagen prachtige authentieke dakpannen. Maar niet alles wat mooi om te zien is, is praktisch, of mooi in gebruik of onderhoud.

Zo is het ook met dit rustieke dak. In de zomer is het prachtig, helemaal als het niet regent. En als er wel regen valt, maar loodrecht naar beneden, dan gaat het op de meeste plekken nog goed, maar zodra er wat wind bij komt, lekt het als een mandje. En dat niet alleen. De wind blaast takjes, blaadjes en andere troep naar binnen. Het is dus een flink karwei om het sanitair netjes te houden en gasten in het voor- en naseizoen, hebben binnen wel eens te maken met een natte douche, ook bij uitsluitend toiletbezoek.
De wens was om deze pannen ooit te vervangen voor dichte golfplaten, die ook aan de andere kant op deze veldschuur liggen.

Aangezien er een prachtige week met droog weer en een zonnetje was voorspeld in de laatste week van januari, werd de klus ingepland. We huurden een hoogwerker voor een week en vol goede moed haalden we de pannen stukje bij beetje naar beneden. Ze moesten wel heel blijven want voor deze pannen is veel belangstelling in de klassieke bouwprojecten.

Twee dagen waren er nodig om de 2900 dakpannen van het dak af te halen. En twee volle dagen om de dakplaten erop te leggen. Helaas bleken de weersvoorspellingen inmiddels bijgesteld en hebben Michiel met goede vriend Wim en Gerrit een van de dagen in de stromende regen platen moeten leggen. Voor een tweede dag golfplaten leggen was Herman met de camper te gast om Gerrit en Michiel te helpen, en dat was onder aanzienlijk betere weersomstandigheden.

Het eindresultaat geeft wel veel voldoening. Het is nu ten allen tijde droog beneden en de wind kan er niet meer doorheen. Dat zal een stuk behaaglijker zijn en ook in het onderhoud hopen we de vruchten ervan te plukken. Er kan dus weer zonder water van boven getoiletteerd worden.

Deze maand zijn we met ladders en hoogwerkers in de weer geweest. In de badkamertjes van de kamers is nu echt de laatste hand gelegd met het afwerken van de douchewandjes. Daar zijn de laatste plateau’s op gefreesd. En in de huiskamer/ontbijtkamer hebben we een gordijn opgehangen en is de pelletkachel geïnstalleerd.

Entree

Uiteraard hebben we in en om het achterhuis voor alle gasten wat extra sfeer aangebracht met decemberversiering. Buiten worden gasten bij aankomst verwelkomd door twee kleine kerstboompjes op de tafel die naast het achterhuis staat. En achter, bij de hoofdingang ligt een krans met lichtjes op een plantenmand. In de kamers staan gezellig verlichte bomen en met het binnenkomen van de huiskamer loop je onder de met dennentakken versierde vide naar binnen.

Gordijn

De grote glazen panelenwand geeft een prachtige connectie met buiten. Maar in de avond is het prettig om dat grote glazen oppervlakte een beetje te kunnen ‘doezelen’ met stof. Dat geeft warmte en intimiteit binnen. We hebben het gevoel dat we het deze maand lekker huiselijk hebben kunnen maken.

Jacobus kado

Hoewel het hele achterhuis voorzien is van behaaglijke vloerverwarming, hebben we gemerkt dat in voor- en naseizoen die grote gezellige huiskamer later op de avond wat snel kan afkoelen. Een lang gekoesterde wens van ons is een lekkere bijverwarming te plaatsen. Met de Jacobus-pelletkachel hebben we een sfeervolle, duurzame en gebruiksvriendelijke oplossing gevonden! Deze wens is in vervulling gegaan door alle bijdragen van de gasten die op onze opening aanwezig waren. Echt een prachtig kado!

Schommel eik

Voor de werkzaamheden aan de buitenkant van de dakdoorvoer was een hoogwerker nodig. Dit was dus HET moment om de hoge schommel in de grote solitaire eik weer op te hangen. De ophangkoorden waren aan vervanging toe en een nieuwe set lag al enkele maanden te wachten op een goede gelegenheid. Met de hoogwerker die was besteld voor de werkzaamheden aan de kachelpijp hebben we deze klus dus ook kunnen afstrepen.

Hoewel het hier ook om een soort beweging tussen boeren en burgers gaat, bedoel ik eigenlijk iets anders; Boompjes, Brandvertraging en Ballustrade welteverstaan. Want daar gaat het over in deze blog. 3x eindresultaat van best ingewikkelde planningstrajecten.

Boompjes Conference

Het is voor onze gasten vast wel opgevallen dat er een groot deel van het seizoen enorme decoratieve bloempotten op het erf stonden. Leeg!
Dit soort potten van het klassieke model, maar dan reusachtig groot en van kunststof stond al een tijd op ons verlanglijstje. Met een boompje er in lijkt het een standaard plantje, maar dan heel groot.
Een leuk statement dat door de schaal ervan, verrassend uit pakt. Toen wij in de winter van 2023, tijdens het uitzoeken van een kerstboom, tegen een mooie aanbieding van deze potten aanliepen, hebben we er dus meteen zes aangeschaft.

Nu afgelopen voorjaar een aantal oude fruitbomen het loodje legden vanwege aantasting door zwammen, was de wens om in de potten mooie oude laagstam fruitboompjes te zetten. Maar ook daar moet je tegenaan lopen, want zulke boompjes kosten serieus geld.
Toen ik afgelopen zomer kennis maakte met ‘kers’vers museumdirecteur Daphne Maas, kwam het gesprek op een fruitteler in Duiven die zijn boomgaarden verkocht.
Enfin, we zochten contact met die man en hij raadde mij een paar man aan die deze bomen bij mij zouden kunnen afleveren. Ik ontving een naam en telefoonnummer en maakte een afspraak. Het kwam goed uit, want deze persoon had een busje met een hydraulische kraan, waarmee de boompjes direct in de pot gezet zouden kunnen worden. Ik liet de fruitteler nog even weten dat het gelukt was en dat deze man de boompjes bij hem zou komen ophalen en in Groenlo zou afleveren.
Een dag voor levering werd ik gebeld door een chauffeur die vroeg of hij met de vrachtwagen wel bij mij op het erf kon komen en of ik ook iets had om de bomen mee te lossen…

Ik reageerde verbaasd en legde uit dat was afgesproken dat de bomen vanaf de bus bij mij in de pot gezet zouden worden. Daar wist deze man niets van. Nu ben ik inmiddels gewend om snel te schakelen, dus regelde een buurman met een shovel om te assisteren. Al met al wel een heel gedoe en maar zien of dat dan de volgende dag allemaal op de juiste manier bij elkaar zou komen. Met alle risico van dat zwaar materieel op ons erf. Het zat me niet lekker.

Vervolgens werd ik weer gebeld door iemand die me liet weten dat er kennelijk een afspraak was gemaakt met een andere transporteur (!) Deze persoon bleek de man van het busje weer te zijn.
Ik besloot ‘s-avonds laat nog te bellen met de fruitteler om te vragen hoe dit nu zat, en zocht intussen in mijn app-geschiedenis naar de communicatie hierover.
In mijn telefoon stonden nog de telefoonnummers van de beide chauffeurs, en ik had de namen ook erbij bewaard. Zo kwam ik er achter dat de fruitteler mij de naam van de ene persoon en telefoonnummer van de ander had gegeven. Ik had naar de eigenaar van de bomen dus doorgegeven dat de ene man de bomen zou komen halen, maar ik had de afspraak gemaakt met de ander.

Intussen stond de vrachtwagen van de verkeerde persoon al bij de teler om de bomen te laden. Gelukkig kwam de teler er goed uit met de chauffeur en kon dit zonder extra kosten op basis van dit misverstand annuleren. En zo kwam het dat ik nog net op tijd gelukkig met licht materieel op eenvoudige manier de volgende dag de bomen in de potten kreeg. Uiteraard eerst de buurman weer blij gemaakt dat hij niet met de shovel hoefde langs te komen.

Brandvertraging

Tussen de ‘huiskamer/ontbijtkamer’ en de slaapkamers van de verhuuraccommodatie zit een brandscheiding. Aan een kant daarvan moeten, vanwege brandvoorschriften, de dakplaten worden bekleed met brandvertragend plaatmateriaal van een meter breed. De eenvoudigste en minst lelijke manier is om dit te doen aan de kant van de vide in de huiskamer.
Nu staat ook gepland dat er 26 november een pelletkachel geplaatst zou worden in die kamer. Eind oktober realiseerden we ons ineens dat er haast moest worden gemaakt met het bekleden van dat plafond, want dit moest gedaan zijn voordat het rookkanaal daar langs gemonteerd zou gaan worden.
Nu is het aanbrengen van dat plaatmateriaal een beetje op de lange baan geschoven omdat het een lastig klusje is. De brandvertragende platen zijn zwaar en deze moeten allemaal op maat langs de grillige vormen van de sporen gezaagd worden. Deze moeten gemonteerd worden op een regelwerk dat eerst tussen die sporen aangebracht moet worden. Na het monteren van de platen moeten naden en kieren nog netjes worden afgewerkt, het geheel moet in de primer gezet worden en twee keer geschilderd worden. En dat allemaal vanaf een ladder op een smalle vide.

Het hele werk moest ook nog eens gepland worden tussen de verhuur-weekenden door en op donderdag komt de schoonmaakploeg, dus de werk-klusters bestonden uit telkens 3 dagen.
Enfin, door meteen de eerste week van november te beginnen kwam alles net op tijd af. En toen volgde er een telefoontje van de haardenleverancier. Helaas was de haard met het laden van de heftruck gevallen. Een nieuwe haard zou minimaal een week langer op zich laten wachten. Dus, in plaats van hier nu over een paar dagen het eindresultaat te tonen, kan ik slechts de voor- en na-situatie tonen van het voorbereidende werk.

Ballustrade

Bijkomstigheid is wel dat met Bovenstaande Beelden (wederom ’triple-B) voor het eerst in deze blog, de afgewerkte Ballustrade getoond kan worden. Deze was al een tijdje klaar, maar nog niet eerder op deze blog getoond.

Kortom, Best weer een Behoorlijke Berg vorderingen om trots op te zijn!

We hebben de eiken schaaldelen van de oude hooivliering nog lang niet op. We hebben er natuurlijk al lang geleden die prachtige trap van gemaakt. Maar er is nog heel veel over. En nu is de tijd dat we die mooi hebben kunnen laten glad schaven in Winterswijk. Doordeweeks, als er geen kamers in de verhuur zijn, kunnen we hier en daar de kamers verfraaien met een houten element.

Zo zijn er in het sanitair op elke kamer mooie planken aangebracht op de betegelde spoelbakken achter de toiletten, en hebben we het hout door laten lopen tot onder de spiegels. De badkamers waren de enige plekken waar verder helemaal niets meer te zien was van al het mooie oorspronkelijke eikenhout.
En nu hebben we toch ook hier de sfeer van de andere ruimtes kunnen doortrekken. Heel blij mee!

Op een rommelmarkt hadden we eerder al twee prachtige antieke naaimachine onderstellen op de kop getikt. Deze zijn inmiddels gestraald en we hebben ze mooi zwart gespoten. Ook hier is een eikenhouten plank opgekomen. Het zijn mooie tafeltjes geworden die de sfeer in de kamers helemaal af maken!

De camping is inmiddels gesloten. Het campingseizoen is afgelopen. We hebben met Slag Om Grolle een laatste gezellig campingveld vol met blije mensen gehad. Het was een prachtig zonnig weekend. Nu de campers en caravans weer weg zijn en het blad bijna van de bomen af is, krijgen we de hersft echt goed te pakken.

We gaan druk aan de slag met bladruimen maar het gras groeit nog steeds dus het maaien gaat nog wel even door. De temperatuur is goed, dus het is geen straf om lekker buiten bezig te zijn. En de gasten in de B&B profiteren voorlopig ook nog even van lekker weer om er op uit te trekken.

Toegegeven, het is een beetje ‘vals spelen’ want de opening was vorige maand. 31 augustus, om precies te zijn. Maar door die datum onmogelijk om de belevenissen van die dag nog in dezelfde maand op deze blog te beschrijven. Bovendien ijlde het nagenietmoment nog wel een maandje door…

Groei

Natuurlijk, in de zomer van 2020 ontvingen we onze eerste campinggasten en we boden vanuit de slaapkamer op de begane grond van het woonhuis ook Bed and Breakfast aan. Hoewel daaromheen allerlei bouwactiviteiten plaatsvonden en ons bedrijf groeide en groeide, hebben onze gasten het verblijf bij ons gewaardeerd. Daarmee bouwden we aan een waardevol recensiebestand.

Maar nu, vier zomers later, kunnen we zeggen dat we het geflikt hebben. Met de oplevering van vijf zeer ruime kamers in de gerenoveerde koeienstal, het achterhuis van de boerderij, weten we ons verzekerd van een redelijk vaste inkomstenstroom. De reserveringen van de kamers lopen al tot eind volgend jaar, en ook de camping krijgt steeds een completer en volwassener uitstraling.

Beleving

Het moet natuurlijk wel een beetje ‘aggenebbes’ blijven. Niet té netjes! We willen campinggasten een ongedwongen achterhoekse plattelandsbeleving met Franse idylle bieden. En de kamers zijn echt heel groot, compleet en comfortabel, maar wel met het rauwe randje van de oorspronkelijke 19e eeuwse koeienstal.

En we kozen 31 augustus om de realisatie daarvan te vieren met onze vrienden, buren en familie.
Wat niet iedereen weet: het was de dag voor onze trouwdag (1 september 30 jaar!) en het moment dat Carole ook 30 jaar in het onderwijs zit. Veel om te vieren dus, en wat een fantastische dag was het!

Kroon

We kijken hier dus toch graag nog even op terug, temeer omdat het de lokale media ook ter ore is gekomen dat in dit mooie stukje achterhoek op de Vredenseweg een bijzonder project van de grond gekomen is. En daar werden we dus deze maand zowel online als op straat nog wel eens door aangesproken. Dus dat heerlijke nagenieten van die bijzondere dag hing de afgelopen maand als een mooi kroontje op ons werk nog lekker lang in de lucht.

Lokale media

Help, ik vertrek. Naar een droomhuis op het platteland. We gaan opnieuw beginnen in de Achterhoek, gooien het roer om en mijn man is klusser

Dat zou de titel kunnen zijn van het boek dat we inmiddels wel kunnen schrijven. Alle metaforen en superlatieven van TV zijn waar, en we zijn ze ook allemaal tegen gekomen. In 2018 trokken wij de stoute schoenen aan en verlieten Veenendaal.

En nu wonen we in de Achterhoek, op het randje van Nederland in het buitengebied van Groenlo. Het doel was wonen in het buitgengebied. Daarbij kwamen de wensen een camping te gaan beginnen en de nood om ergens van te kunnen leven. Dat laatste zouden de vijf B&B-kamers gaan worden die begin van dit jaar werden opgeleverd.

Hoewel we het gevoel hebben nog lang niet klaar te zijn, is met de oplevering van de kamers wel het moment aangebroken dat we de opening durven vieren. We mogen zeggen: “Het is gelukt”!

We vieren eind van deze maand de opening met mensen die ons op een of andere manier ergens in het traject of heel regelmatig met grote of kleine zaken geholpen hebben in het verwezenlijken van onze droom.

En deze maand staat helemaal in het teken van de voorbereidingen op dat moment. Eindelijk wat terugdoen, een klein gebaar van onze grote waardering voor vriend- en noaberschap!

Grasmaaien, heggensnoeien, straatjevegen, ramenlappen, onkruidwieden, tentenhuren, muzikanten, goodiebaggen en nog veel meer! Alles in volle gang!

Juli heeft ons verrast. De maand begon al prachtig met een bruiloft op onze locatie! Uiteraard moest alles er perfect uit zien, dus het gras lag er tiptop bij, de heggen waren geschoren, het terrein was opgeruimd, de bestrating schoongeveegd en… De bruidssuite is af!

Bruiloft

Het appartement op de bovenverdieping, de ruime kamer met badkamer en eigen keuken is op tijd klaar!
(Vanaf juli is dus ook meteen de vijfde kamer in de verhuur gegaan.) Maar jongens wat een feestweekend hebben we ervan mogen maken voor het bruidspaar. De gasten konden parkeren op de weide bij de weg, er was ruimte voor kampeerders en de familie genoot het weekend van alle kamers. Zo was de ‘inner circle’ van het bruidspaar het hele weekend om hen heen maar kon ieder zich zelf ook even terugtrekken op hun eigen kamers. op zaterdag en zondag een heerlijke ontbijttafel voor de familie en zaterdag een lekker seventies-party in de feesttent. En we mochten van veel gasten horen dat ze zeer aangenaam verrast waren door de prachtige locatie. Wat een heerlijk compliment!

Gemeentehuis

Als bruidslocatie voor een dag ben je feitelijk een dagje een soort dependance van het gemeentehuis. Dat voelt wel een beetje stoer. We werden dan ook aangenaam verrast met nog meer belangstelling vanuit de gemeente in juni.
Eerst brachten wethouder Arjen Schutten met beleidsmedewerker Bernou Wagenaar ons een bedrijfsbezoek en enkele weken later kwam team economie met een afvaardiging van Achterhoek toerisme bij ons met het verzoek of ze onze locatie als lunchstop mochten gebruiken tijdens een fietsrondje langs recreatiebedrijven. We voelen ons zeer vereerd door al deze bijzondere belangstelling.

Croissant of Crosszand

En het was weer een hete droge Zwarte Cross in juli. De vijf kamers en camping echt lekker vol. De vergunning voor uitbreiding van de camping kwam net op tijd goed van pas, en met een extra rondje mailen werd het aantal ‘no-shows’, waar we vorig jaar helaas mee te maken kregen, voorkomen. Elk plekje was benut. De sfeer was weer enorm gezellig en gemoedelijk. Lekker hectische dynamiek doordat eigenlijk elke dag wel mensen vertrokken en nieuw aan kwamen. Daarbij moesten we alle gasten die de pendelbus gereserveerd hadden, ook hier en daar nog even op tijd langs, zodat de bus niet onnodig lang hoefde te wachten. En elke dag broodjesservice natuurlijk. En om het extra spannend te maken kwamen we er op zaterdagmorgen achter (verrssing!) dat de bestelling de avond ervoor niet was doorgekomen. Dus ook nog maar even snel zelf naar Eibergen om broodjes te halen.

Natte cross

Zondag leek weer een prachtige dag te gaan worden maar halverwege bleek de weersverwachting alsnog een weersverrassing. Het hele festivalterrijn veranderde in een modderbad en alle zorgvuldig gekozen originele outfits waarin de mensen vertrokken richting festival bleek bij aankomst te zijn veranderd in een glibberig bruine uniformiteit.

Het spoelwater van de douches bleek ondergronds de afvoer van zoveel zand niet aan te kunnen en bij de avondschoonmaak bleek er een laag water in de afwateringsruimte achter de toiletten en douches te staan met een aantal bijzondere verrassingen. Uiteindelijk was er snel professionele hulp ter plaatse waardoor iedereen weer lekker van het sanitair gebruik kon maken.

Succes

Dat een verblijf op Hoeve de Snippert goed bevalt is wel duidelijk. We krijgen deze maand verrassend veel aanvragen voor zowel camping als kamers. We schrijven nu al druk de agenda van 2025 vol. Wie een kamer voor zwarte cross wil boeken moet nu al wachten tot 2026, want voor 2025 staat alles al gereserveerd. De camping zit ook al voor een kwart vol in het weekend van zwarte cross 2025. Dus dat gaat lekker, en het zegt wat over een zeer geslaagd en succesvol afgelopen zwarte crossweekend 2024.

Vragen staat vrij

Met de stijgende belangstelling voor onze locatie stijgt ook de belangstelling voor onze dieren. En dat vinden we altijd leuk. De laatste tijd worden we verrast door bijzondere vragen over de ponies.
Is die ene zwanger? Bijten de ponies? Waarom hebben ze een blinddoek op?

Hier volgt wat uitleg over de vreemde, vragenoproepende, soms carnavaleske ‘kledingstukken’.
Macho, onze jongste telg, de kleinzoon van Punky en Zoon van Spotje, is een ruin. Dat is een gecastreerde hengst. En mannetje dus, en het is niet waarschijnlijk dat hij zwanger is.
Macho is gevoelig voor een mugje dat exceem overbrengt. Hij draagt dus in de zomer een exceemdeken, met een flap die onder de buik door gaat. En die flap roept kennelijk soms vragen op.

De ponies dragen geen muilkorf. Dat is een graasmasker. Macho is een kruising met een shetlander-vader. En shetlanders eten graag veel. We willen de ponies zoveel mogelijk hun natuurlijke gedrag kunnen laten hebben. En grazen hoort daarbij. Maar de maskers zorgen ervoor dat er geen hele grote happen gras genomen kunnen worden. Punky en Spotje zijn echte Welsh ponies. Zij zijn gevoelig voor iets anders: Hoefbevangenheid. Dat is zoiets als suikerziekte. Als ze te veel gras eten wat suikers bevat, kunnen ze ontstekingen krijgen aan de hoeven en daar kunnen ze uiteindelijk dood van gaan. Daarom worden ook zij bij het grazen begrensd.

De kappen die de ponies dragen zijn soort horren. Het ziet er een beetje raar uit, maar er komen daardoor geen vliegen bij ogen en neusgaten. De ponies kunnen er gewoon doorheen kijken en voor de neus zitten franjes die werken als een soort vliegengordijn.

Deze maand een heel apart verslagje. Er is ontzettend veel gebeurd maar ook heel weinig.
We kregen met uitzonderlijk veel nattigheid op het kampeerveld te maken maar ook met extreme hitte en alles daartussen. Er is ontzettend veel werk verricht buiten, vanwege het losbarstende seizoen en het groeizame weer, maar binnen moest de laatste kamer ook eens af en mede door de goede verhuur van de kamers beneden verliepen in het appartement de vorderingen minder snel.

Maar wat een aparte vergezichten en mooi natuurschoon in deze junimaand met water en zon!

De nattigheid in dit seizoen is extreem. Vorig jaar was het in juni al herfst; gele plekken in het gazon en blad dat van de bomen viel. Nu bleven veel kampeerders weg vanwege het weer. Maar goed ook, want er waren niet veel droge plekken om te staan. Wonder boven wonder was het steeds net op tijd weer hersteld op het moment dat er voorreserveringen stonden van groepen. De natuur ging er in ieder geval goed op. Wat een groeiexplosie en dat gazon!… Het maaien werd een aparte excersitie.
proberen net tussen de buien door, als de bodem droog genoeg is, met de machine het veld over. Minimaal 2x in de week, want anders is het gras te lang, en moet ik het er ook nog naderhand afharken.
En als dan de oude grasmaaier het begeeft en de nieuwe na 2x maaien ook, dan is het erg fijn dat je buren hebt waar je spullen van mag lenen. Dankjewel nog Dinant en Ad!

Aparte visite ook; de gemeente kwam op bedrijfsbezoek en een vleermuisje op huisbezoek.

Aparte combinaties gezien tijdens een supergezellig kampeerweekend van de CitroenIDDSclub.

En… Apparte-ment… bijna klaar!

In mij, of in mei…? Nou, hier is het niet bepaald stil geweest in mei. Hemelvaart en Pinksteren was het gezellig druk zowel op de camping als de kamers op de deel. Maar deze maand moet ik wel weer even terugdenken aan een paar jaar geleden toen ik in juni refereerde aan een liedje van Van Dik Hout.

Allereerst vanwege de anekdote over de ‘dunne planken van dik hout’. We hebben eindelijk de open ruimte tussen de verdiepingsvloer en het benedenplafond, op het stukje vide in de ontbijtkamer afgedicht. Tot nu zag je daar nog steeds de gas- en waterleidingen lopen. We hadden al langer het plan om hier een van de oude eiken schaaldelen tegenaan te werken, maar ‘hoe’ was de vraag.
Uiteindelijk met timmerkoning Frank Diekman. Er is niemand anders met zoveel ervaring met zwaar oud eiken hout en hoe je dit met enige precisie op hoogte kunt brengen en daar netjes op maat kunt afwerken. Chapeau Frank, en bedankt voor de hulp. Het zit er netjes tegenaan!

Ja, en kort daarna gaf onze gazonmaaier (nee, geen STILL, maar STI-GA!) de geest, en pruttelde zacht, hangend aan de laatste ‘stroom’-halm: ‘het is stil in mij’. Er kwam ook geen beweging meer in.
Een flinke strop, want ik had juist besloten dat we het NOG maar een jaartje moesten zien te redden met dit apparaatje dat eigenlijk net aan de lichte kant was voor het werk hier.
Er stond direct een flinke investering te wachten, want nog een keer iets ondermaats kopen zou zonde van het geld zijn. Gelukkig kregen wij tijdelijk een machine te leen van buren die twee weken met vakantie gingen en dus niet zouden maaien. Dat gaf ons tijd om goed op een rijtje te zetten om ons te verdiepen in wat ons het beste past qua praktische oplossing, maar ook qua financiele mogelijkheden.

Zo weet je wel weer even dat een verrassing altijd om de hoek ligt. Zowel als tegenvaller als meevaller. Want Jeroen, van Rouwenhorst Tuinmachines uit Barchem, bood ons een mooie handreiking met een prachtige machine. Daar gaan we weer veel gasten ontzettend blij mee maken want hiermee houden we de grasmat in topconditie. Iets dat de laatse weken best een uitdaging was en niet alleen op maaigebied. De regen kwam soms met bakken uit de hemel, maar gelukkig was de kampeerweide op de momenten dat het moest, mooi strak, dicht en droog. En daar zat muziek in! De Papklepels gaven hem van Jetje en trakteerden de overige campinggasten met hemelvaartweekend op een oefensessie voor het blaaskapellenfestival in Groenlo.

April deed weer ‘wat ie wil’ hoor! Wat een bak met water is er gevallen. En maart was ook al niet echt droog. In tegendeel. We hebben wel wat angstige momenten beleefd, want het paasweekend was de camping geboekt door een flinke club leuke mensen.

Constructief

Maarliefst 12 klassieke kampeermiddelen van het type Constructam waren, uiteindelijk via het snoekvrienden-netwerk, te gast. Jongens wat een feest was dat! Maar samen met nog enkele andere kampeerders, moesten zij de schaarse plekken op hoger gelegen gronden delen. Dat werd uiteindelijk een heel gezellige boel. Met wat passen en meten, en minimale auto-bewegingen op de weide, viel alles op zijn plek. Zelfs het weer zat in dat weekend en beetje mee. Al met al een prachtige memorabele aftrap van het seizoen in het eerste weekend van april!

Strak

Maar niet alleen op de camping was het volle bak. Ook de kamers op de beganegrond van de deel waren geboekt. Al met al best een aantal auto’s, want de campinggasten konden vanwege het inschikken en samen de droge plekken delen, de auto’s niet naast hun kampeermiddel kwijt. Gelukkig hadden we inmiddels flink wat werk verzet met het opruimen van oud hout, op laten halen van puinafval en netjes wegbergen van een restant metselstenen. Dat geeft ruimte. En met hulp van onze held uit het buren-netwerk ‘Huub met de Barba-truck’, was er met betonroosters een mooi strak omzoomd parkeerveld voor elkaar ge-‘shoveld’. We hebben ons er over verbaasd dat het is gelukt om de autos bij 15 kampeermiddelen, vier kamers en ons eigen wagenpark, netjes en strak om de boerderij te kunnen parkeren.

Borduurwerk

Dat netwerk van klassiekervrienden breidt zich overigens lekker uit. We borduren graag voort op successen uit het verleden. Uit een samenwerking met de organisatoren van Citro-Classica, waar we vorig jaar nog gastheer voor waren tijdens een Toertocht, is alweer de volgende editie van ‘Met je snoek naar de Snippert’ gekomen. Dit jaar hebben twee regio’s van de CitroenIDDSClubNederland de handen ineen geslagen en hebben in juni bij ons een groots kampeerweekend geboekt. Richard Langelaar, van partnergarage Citro-Classique heeft ons deze maand, namens Citro-Classica, gevraagd om aanwezig te zijn op de strip van Vliegveld Twente tijdens dit grootste landelijke Citroën-event van Nederland. Een enorme eer om daar onze locatie met Franse idylle te promoten. We zijn al lekker druk geweest met de voorbereidingen daarop. We kunnen helaas zelf geen stand bemensen, maar onze vrienden van de snoekfabriek, nemen het ambassadeursschap op locatie op zich. Waarvoor heel veel dank aan Katinka en Pascal! (en de prachtige foto van George van Geffen natuurlijk).

Next Level

Dat de kamers op de beganegrond van het achterhuis nu echt bijna doorlopend geboekt zijn, geeft echt een supergoed gevoel. Maar het is wel even andere koek dan vorig jaar qua planning, kamers kuisen, bedden opmaken. Maar we zijn er nog niet, want boven op de verdiepingsvloer is het pas echt ‘next level’. In fysieke vorm, natuurlijk, maar ook wat afwerking betreft. De tijd dringt want komende zomer moet het af, vanwege het faciliteren van een bruiloft. Maar de beschikbare klusmomenten worden schaars, nu de benedenverdieping bijna non-stop verhuurd is. Daarom hebben we er voor gekozen om de badkamer, in het appartement boven, te laten tegelen door een professional van ARLUC. Ook weer via ons groeiende netwerk, en aangeraden door onze huis-installateur REWI. En dat zet niet alleen zoden aan de dijk, maar qua afwerking is het allemaal ook nóg netter-werk! Arnold, je bent een topper!

Streepjes

Nu we het betere hobbywerk wat aan het ontstijgen zijn, is het ook tijd om een belangrijke wens van onze gasten te honoreren. De WIFI. Natuurlijk hadden we al wel een gastennetwerk, maar dit werd nog uitsluitend vanuit het woonhuis gevoed. Dat hield in dat als je in de goede lijn zat, je aardig bereik had, maar je kon ook pech hebben als je om het hoekje achter de kapschuur stond. Dan moest je het met af en toe ‘een enkel streepje’ doen. En in het achterhuis was er door alle goede isolatie in de achterste kamers al helemaal geen mobiel netwerk meer. Met het werk van Patric Nijenhuis kunnen we nu overal op de camping en in alle kamers een flinke stevige verbinding van ‘drie streepjes’ bieden.

Ineens waren ze er. Koolmeesjes, krokussen, kersenbloesem…Lentekriebels!

Echt su-per-lekker dat er weer dagen zijn dat je de geplande binnenklussen gewoon MOET uitstellen en werkjes buiten op zoekt. Omdat het even uit de wind heel erg aangenaam kan zijn in het zonnetje.
Dat je zo af en toe de geur van vers geinjecteerde gier ruikt, of de plaatselijke jeugd op zondagmiddag weer aan het motorcrossen gaat op de stoppelresten van een maisland hoort er ook bij. Het is de cultuur, en de tijd van het jaar.

Gelukkig is het niet elke week en ook niet telkens op dezelfde plek. Zo blijft het ook nog eens een mooi schouwspel als gasten op een fietst- of wandeltocht bij toeval langs zo’n amateurcrossbaantje komen.
Want de campinggasten zijn weer welkom. Op een mooie dag merk je dat de rustzoekers weer trek in het buitenleven krijgen. Telefoon en mailbox staan dan weer te rammelen.

Gelukkig loopt de agenda voor de kamers in het achterhuis ook al goed vol. We merken dat die ruimte ook zeer gewaardeerd is onder families. Zij plannen vaak 6 of meer maanden vooraf een weekend.
Op het moment staan alleen tijdens de zomermaanden juli en augustus nog wel wat lege plekjes in de agenda voor de kamers, maar die zullen ongetwijfeld nog gevuld worden met losse kamerreserveringen door rustzoekende koppels.
Momenteel zijn we met de afwerking van het appartement op de verdieping bezig. Dat gaat ook lekker vlot en we bezoeken de laatste tijd veel brocantes om zo af en toe nog wat fraaie meubelitems te scoren.

Bankjes en bomen

Buiten is het veld verrijkt met nieuwe bankjes en bomen. We hebben drie veldesdoorns bij geplant en twee kastanjebomen. We willen het weiland niet te veel cultiveren maar het is wel leuk om te zien dat het voor ons gevoel steeds park-achtiger gaat worden. In de goede zin van het woord dan. Met iets meer gevarieerde begroeiing in soorten en formaten.

Ook goede vrienden hebben nog eens stevig de handen uit de mouwen gestoken. Marco en Annet (de ‘Scandinavië-divisie’) hielpen met de badkamerplaten en IKEA-keukenkasten voor het appartement boven, Petra en Vincent zijn met het buitengroen aan de slag gegaan en Vincent en Herman hebben het campingsanitair en de kapschuur opgeruimd en schoongemaakt. En uiteraard liggen de paas-attenties ook weer klaar dankzij de hulp van ‘crea’-Petra.

We komen helemaal in de vakantie-‘vibe’. We hebben er ‘zin-in-in’. Het kriebelt weer.

Nu de kamers beneden klaar zijn, zijn we flink aan het schuiven. Veel van de -tijdelijk- opgeslagen meubelen krijgen een plekje. Daardoor ontstaat weer ruimte voor… nog meer meubels en andere huisraad.

We zijn nu eenmaal in de gelegenheid dat we veel kunnen gebruiken, en als je dan servies en meubels zomaar krijgt aangeboden, dan ga je die halen! En heel zelden kom je iets groots tegen op marktplaats waar je wat geld voor over moet hebben. Zo was er een enorme buffetkast die niemand wilde hebben, maar wel weg moest. Niet te tillen.

Uiteindelijk na lang vol- en voet-bij-stuk houden mocht ik deze ophalen. Dat past alleen niet op de aanhanger. Dus maar meteen een soort logistieke planning gemaakt en een busje gehuurd.
Na een dag rondrijden door Nederland waren, wij een kast van 220 x 220, een chesterfieldfauteuil, zes Thonet-achtige cafestoeltjes, drie dozen serviesgoed, een auping-bed, twee stoffen fauteultjes en twee fietsen, rijker.

Aan het eind van de dag bleek mijn inschattingsvermogen nog te kloppen. Het formaat van de bus die ik had uitgezocht en de keuze om geen extra persoon mee te nemen, maar te vertrouwen op sjouw-hulp op de diverse plekken van laden, resulteerden in een optimaal benutte dag met een barstensvolle bus.

Jacky

Onze koe in de ontbijtkamer is niet blij met de spullen die nu op het aanrecht staan. het stuit hem of haar letterlijk tegen de borst, en daar moest iets op verzonnen worden. Wij hebben hier uitneembare glaspanelen voor op maat laten maken. Hiermee is de achterwand van de keuken beschermd tegen schuivende pannen en ander spul, maar ook hygienisch beschermd tegen vlekken.

Werkplek

Ook het accent van de werkzaamheden is verschoven van beneden naar boven. De wanden voor het appartement worden geisoleerd en dichtgemaakt want de electra zit op zijn plek. Ook de badkamer boven kan nu verder worden afgewerkt.

Ja, daar houden wij dus niet van he, ‘half werk’. Daarom hebben wij een maand met bijzondere werkdagen gehad. De laatste dagen hebben we tot echt in de kleine uurtjes (02.00) doorgewerkt om het achterhuis klaar te krijgen voor ons ‘proefslaapweekend’.

Zo heeft Michiel enkele dagen over de grond gekropen om alle plintjes te monteren. En terwijl hij daarmee bezig was, klonk er op een stormachtige avond een donderend geraas, gevolgd door een korte stilte en een angstaanjagend gegil. In de kamer naast Michiel was Carole een deur aan het schilderen en twee meter naast haar werd een raam zo hard naar binnengeblazen dat het kapot viel.

Gelukkig was er behalve het raam geen schade, maar de schrik zat er wel even in.
Dat kon er ook nog wel bij. Voorzichtig werd de strip van het dubbel glas uit de sponning gesneden en al het glas opgeruimd. Erg jammer vanwege het proefslaapweekend want dat raam zoud niet meer op tijd hersteld kunnen worden. In dit geval werd het voorlopig ‘half’ hersteld, door er een stuk OSB in te schroeven, maar in het kader van ‘scherven brengen geluk’, hebben we dit maar opgevat als een goed voorteken met schade die gelukkig te overzien is.

Licht werk

Dat we nog hard aan de bak moesten was onze vrienden ook niet ontgaan. Het was fantastisch dat Marco en Annet uit Pijnacker ons kwamen helpen met de Ikea-keuken. En dat Geert het aanrechtblad en het afhangen van de branddeur voor zijn rekening nam. En zonder Petra en Vincent was alle rommel, die voortvloeide uit al dat harde werken, ook nooit op tijd opgeruimd geweest. Zelfs de ochtend voor het proefslapen stonden zij nog toiletten te poetsen en vloeren te zuigen. Vele handen maken licht werk!

Goed begin

Voor de rest bleek januari een goed begin, en dat is ook ‘half werk’ 😉
We hebben een supergezellig proefslaapweekend gehad met voor ons bekende gasten die geen blad voor de mond namen als het gaat om opbouwende kritiek. Daar kunnen we wat mee!
Een heel positief weekend dus in meerder opzicht. Want er bleek zich meteen een ‘beamteam’ te vormen ter voorbereiding op de installatie van onze media-voorziening, waar straks onze gasten draadloos mee kunnen verbinden om zo al hun favoriete films te streamen of presentaties te geven.

Animo

En met al 20 weekenden helemaal volgeboekt (naast de losse kamerreserveringen), kunnen we zeggen dat we weten waar we het allemaal voor doen. Dat zijn bij elkaar al zo’n 500 persoonlijke overnachtingen die gereserveerd staan. Je snapt wel dat we een klein beetje trots, maar vooral heel dankbaar zijn!
Een goed begin is het halve werk!

Deze jaarwisseling is gedaantewisseling. De puntjes gaan op de i. We zijn aan het mooimaken. Onze ruige Jacky gaat op de muur. Een ‘facelift’ van 7 x 7 meter. ‘KOE-L’!

Onze oude boerderij krijgt nu echt karakter met dit kunstwerk. We hopen met Jacky al onze bezoekers een echt oer-gevoel te bezorgen. We wensen iedereen een supervet 2024 met veel warme belevenissen toe!

Ja, alles wordt duurder, maar daar hebben we het maar even niet over.
Maar alles ‘duurt‘… Het kost geld, maar het kost ook vooral tijd!
En dus zal je geduld moeten hebben. Ik heb het al eens uitgelegd, maar ‘focus’ is het toverwoord.
We knippen alles op in stukjes en genieten van ieder succesje. Van elk stapje.

Zo kijken we terug op een prachtig campingseizoen. In november is dat echt klaar. We mogen vanaf dat moment in het seizoen ook vergunningtechnisch geen campinggasten meer ontvangen. En dat is altijd een mooie tijd om een momentje te nemen om het buitenwater af te koppelen. Dat plannen we altijd zorgvuldig, want niet alleen het campingsanitair is dan van het water af, ook de ponystal. Vanaf dat moment moeten we dus het water voor de dieren uit het huis daarheen brengen. Je wil dus dit klusje niet te vroeg doen, maar ook niet te laat vanwege de kans op vorstschade.

Helaas liep die planning afgelopen jaar mis, en hebben we hier en daar een stuk leiding, een kraan en een douchekop moeten vervangen. Duur? Ach, ik noem het ‘leergeld’. Net als de met veel zorg aangelegde leidingen. Dit is echt een fantastische klus geweest die ons heel veel verder heeft geholpen, maar het ingenieus bedachte aftapsysteem werkt niet optimaal. Doordat de leidingen niet op afschot gemonteerd zijn, kan de boel niet volledig leeglopen. En het doorblazen met de compressor geeft dan onvoldoende zekerheid. Die wijsheden leer je ‘op den duur‘. We zijn nu een ochtendje kwijt om alles los te draaien en goed door te spuiten, en dan monteren we in maart alles weer vast. Hopelijk komen we daarmee komende winter zonder schade door.

Zo bereiden we ons dus ook al een beetje voor op volgend seizoen. En dat doen er meer. Veel gasten maken nu al mooie plannen voor komende zomer. Het ‘duurt‘ nog even, maar als je met de zwarte cross een overnachtingsplek wil, dan moet je er vroeg bij zijn. Gelukkig hebben veel festivalgangers daarom voor de kaartverkoop van 18 november al bij ons geboekt. Wat een dolle zaterdag was dat!
We zaten zelf nog in de wachtrij voor kaarten en tegelijkertijd stond de telefoon roodgloeiend.
Na een uurtje waren alle toegangskaarten verkocht en puzzelden we de meeste nachten in de camping- en kamerplanning dicht.
De vroege zomerplanning van gasten zien we ook terug in de groepsarrangementen. De keuze voor het samenwerkingsverband met vakantieadressen.nl werpt duidelijk al vruchten af. Wanneer je met een groepje samen luxe wil overnachten, moet je er vroeg bij zijn. Daar zijn kennelijk veel mensen van doordrongen.

Zelf hebben we erg genoten van een familiebijeenkomst in onze ontbijkamer in wording.
Voor een heel aantal neven en nichten had het lang ‘geduurd‘ dat er even gewoon kon worden bijgepraat. Om elkaar te kunnen ontmoeten hadden we alles op alles gezet om een beetje sfeer te krijgen in de voormalig melkkamer. Zo was het verse stucwerk net op tijd droog.
De entreehal en de grote ruimte voelen goed, al mag er accoustisch nog wel wat gebeuren.
Dat gaan we aanpakken als de keuken en de meubels op zijn plaats staan, maar dat duurt nog even.

We zijn nu eerst druk bezig met de luchtkanalen voor het binnenklimaat. We gaan dit regelen met warmteterugwinning. De warme lucht die we uit de natte ruimtes afvoeren, gaat niet naar buiten, maar loopt via een filtersysteem en word daar vermengd met vers aangevoerde buitenlucht weer naar binnen geblazen. Op die manier houden we de warmte binnen en hoeft er minder bijverwarmd te worden.
En zo worden we ‘op den duur ‘ook telkens ‘duurzaamer’.

De herfst is nu echt wel een feit. Gisteren zijn onze laatste campinggasten vertrokken. Overal op het veld staan plassen want het regent veel. Gelukkig kunnen we binnen lekker verwarmd en goed geisoleerd doorwerken. En dat moet ook. Volgend jaar gaan we los. We maken ons op voor een nieuwe fase op Hoeve de Snippert!

De herfst is een soort herstelfase. De natuur komt tot rust en de uitbundigheid waarmee alles heeft gebloeid maakt plaats voor verkleuring en ‘rimpeligheid’. Om volgend voorjaar weer te kunnen stralen, rekenen we af met de restanten van een seizoen.
Zo hebben we met Herman, de campingburgemeester, (en Finn) een mooie start gemaakt met het opruimen van de ‘materialenhoop’. Een stapel metselstenen met afvalhout. Dit is al langere tijd een doorn in ons oog. Hopelijk is deze hoek achter de boerderij in het voorjaar weer netjes en groen.

We zijn binnen ook aan het ‘mooimaken’ toe gekomen. Inmiddels zijn alle plafonds binnen twee dagen dichtgemaakt door twee ‘handige Harries’. Ceel en Dennis hebben daar alle – met raggelwerk beklede- leidingwerk onttrokken aan het zicht, en vanaf volgende week komen de stucadoors dat aansmeren met een goede laag ‘foundation’.

Zojuist heb ik Instyle Concepts op bezoek gehad. Instyle Concepts is een creatieve projectinrichter voor hotels, recreatiewoningen, studentenhuisvesting en de zorginstellingen. Zij gaan voor ons de enorme wand in de ontbijtkamer voorzien van een portret van ‘Jacky’.
Jacky (‘She’s a Beauty’) is de favoriete oer-os van Duitse fotokunstenares Claudia Moeckel. Het werk zal uiteindelijk 50m2 groot worden. Een echte eyecatcher dus.

Een hoop moois om naar uit te kijken. Spannend ook. Want het is een uitdaging om de -toch al strakke- planning te blijven volgen. We proberen zo ver mogelijk te komen voor een familiebijeenkomst die half november gepland staat. Toen deze werd besproken waren wij er vrij optimistich vanuit gegaan dat de kamers ook al wel klaar zouden kunnen zijn. Inmiddels hoop ik nu dat we voldoende tijd krijgen om voor die tijd de stuclopers en al het afplakwerk verwijderd te hebben en de ontbijtkamer als ontvangstruimte op orde te hebben.

De planning is om januari te gaan proefdraaien met de kamers op de begane grond. Een selectie uit onze inner circle zal dan als groep overnachten in de hagelnieuwe kamers. En het ontbijt zal vanaf de nieuwe keuken in de ontbijtkamer, onder het toeziend oog van Jacky worden gepresenteerd. Even kennismaken met de nieuwe dynamiek. Puntjes op de i zetten en vanaf februari is het achterhuis boekbaar voor de hele wereld. Overigens kan je nu al boeken via booking.com en vakantieadressen.nl!

Ook met de camping gaat het goed. Afgelopen seizoen mochten we weer meer vaste en nieuwe gasten verwelkomen. Het seizoen kwam door het traag startende voorjaar wat laat op gang, maar zoals gezegd zijn de laatste kampeerders nog maar net voor de winterstop vertrokken. De zwarte cross is een goede voorbode van de groeiende aanloop gebleken. Het eerste jaar van opening moesten we nog in de laatste weken voor het festival flink aan de bak om via doorverwijzingen van omliggende campings wat gasten op de camping te krijgen. Afgelopen jaar stond vanaf februari de telefoon roodgloeiend met festivalbezoekers die graag bij ons een overnachting wilden boeken. Maar nu heb ik al de halve camping volgeboekt met zwartecrossers die pas in juli komen overnachten.
De reguliere boekingen komen wat minder vroeg en explosief binnen, maar deze stijgen evenredig mee met deze groei.

Daarom; extra reden om er wat moois van te maken voor al onze gasten. We gaan deze winter nog even knallen, zodat we de groeiende aandacht kunnen belonen met ontwikkelingen die ieder jaar weer meer kleur en uitstraling brengen voor een onspannen verblijf. Graag tot ziens!

Zo af en toe gluren er nieuwsgierige gezichten door de stalraampjes naar binnen. Want als je heel goed luistert, hoor je niets… Maar wie goed kijkt, ziet dat er veel gebeurt. We nemen geinteresseerde gasten graag mee naar binnen om ze lekker te maken voor de op te leveren kamers die in 2024 in de verhuur gaan. Via booking.com zijn deze nu al te boeken!

Er rijden weer vrachtwagens de laan op met bouwmateriaal. Door de gang van het achterhuis worden weer heel wat pakketten hout, isolatiemateriaal, buizen en geheimzinnige dozen naar binnengebracht.
We werken hard aan de laatste loodjes. De afspraken in de strakke planning volgen elkaar in rap tempo op. Momenteel leggen we de laatste hand aan de electra zodat nu echt alle wanden en plafonds dicht kunnen. De keukens zijn besteld dus de definitieve stroomaansluitingen zijn daarvoor bepaald en op de juiste plek aangelegd. De allerlaatste uitbreidingen van de electra die nodg zijn voor hier en daar nog een rijtje spotjes of een hanglamp zijn gedaan. Je moet aan alles denken. En dan kan de boel dicht. Laatste isolatie er in, rachels op de plafonds! Kortom een hoop gezaag en getimmer.

Intussen genieten we van alle aandacht die we uit het bestaande clubnetwerk krijgen. 17 september waren we gastheer voor de grote tourrit van Citro-Classica. Onze ‘snoek’-vrienden uit Borculo wisten weer 70 – 80 equipes warm te maken voor een rit door de achterhoek. Wij hadden bij hen al een tijdje onze locatie zorgvuldig ingemasseerd. En dit soort ‘getimmer-aan-de-weg had inmiddels zijn vruchten afgeworpen.

Zo kwam het dat onze kampeerweides zich rond 12.30 vulden met een bonte stoet Franse klassiekers. Van daaruit strekten 125 liefhebbers de benen om met een koffie en krentenwegge een plekje te zoeken aan een van de statafels of neer te strijken in een van de sfeervolle zithoeken in de boomgaard. De locatie viel in goede aarde, mede dankzij het prachtige weer. En er mocht tot onze grote vreugde al direct een aantal voorzichtige toezeggingen voor boekingen in het nieuwe seizoen uit voort komen.

We timmeren lekker verder en boren ook met de kamers in het achterhuis een nieuwe samenwerking aan. Na een aantal besprekingen en voorbereidend werk achter de schermen staat onze accommodatie in de lijst van vakantieadressen.nl. Op 22 september ontvangen wij uit de handen van grondlegger en eigenaar van dit platform het prachtige emaille herkenningsschild (met bijbehorend promotiepakket).
De volgende dag zit de eerste aanvraag via het ‘portal’ al in de mailbox (..!)

Bijna twee maanden geleden schreef ik de laatste blog. Wat is er veel gebeurd in die tijd. Weinig heel erg zichtbare dingen op de bouw, maar er is wel heel veel geregeld en uitgezocht, electra aangesloten en gasten vermaakt. Want ondanks het tegenvallende weer hebben we meer gasten mogen ontvangen op de camping, is de B&B haast onafgebroken bezet geweest (soms zelfs dubbel omdat we al een kamer in het achterhuis hebben kunnen inzetten) en genoten we van meer enthousiaste terugkerende gasten. Daarbij is het aantal fietsers, dat voor één of meer nachten een plek reserveert in onze boomgaard, ook flink gestegen!

Zwarte Crossers met lekkere luchtjes

In juli is uiteraard de zwarte cross weer geweest en het was weer drukker dan vorig jaar op Hoeve de Snippert. Dit jaar hadden we zelfs een aantal kamers-in-wording ingezet als ‘indoor kampeerplaats’ met privebadkamer. Daardoor rook het ’s ochtends heerlijk fris op de bouw naar alle luchtjes van het badderen en ‘optutten’. Tegen de middag liep het reukspoor van de badkamers in het achterhuis en ons campingsanitair, via het bomenlaantje naar de openbare weg. Want daar stond weer net als vorig jaar 2x per dag de grote pendelbus klaar voor de festivalgangers. Een zeergewaardeerde service die we er graag in houden! Een ander extraatje was dit jaar een nieuwkomer; de broodjesservice, ook een ZC-blijvertje wat ons betreft!

Samenwerking

Deze zomer stond in het teken van netwerken. Momenteel leggen we de laatste hand aan onze reserveringspagina op vakantieadressen.nl. Binnenkort kan je dus op deze portal voor (familie)bijeenkomsten onze hele nieuwe accommodatie reserveren.
Daarnaast menen we dat onze locatie ideaal is voor het plannen van zomerzwoele festivalbruiloften of sfeervolle winterweddings. En we kijken er erg naar uit om deze concepten te gaan faciliteren voor dehippebruiloft.nl uit Lievelde.
Achterhoek Toerisme waardeerde onze locatie met publicatie in de nieuwe brochure ‘Karakteristiek Overnachten’.

Verzadiging

Het terrein ligt er in augustus prachtig bij. De notenboompjes krijgen een mooie kroon en het gras is fris en groen. Dat heeft een reden; Het is afwisselend zonnig en warm, maar ook vallen er stevige buien.
Soms zelfs zo stevig dat de regenpijpen het water niet meer kunnen afvoeren en de grond verzadigd raakt. De oppervlakte droogt snel, maar als daarna weer een stevige bui valt, kan je goed zien welke kampeerders op het natste plekje staan.

Gelukkig kunnen zij de lol er van inzien en nadat wij hen van een stapel pallets hebben voorzien, trekken ze theatraal de vishengel tevoorschijn en poseren trots op hun prachtig aangelegde steigertje.

Oud spul

Als liefhebber van ‘oud spul’, genieten we ook altijd van een bezoekje door soortgenoten. Zo was er een koppel dat in de regio kwam toeren met bijzondere motoren en kwamen bekenden uit Borculo met een hele mooie vroege DS break hier langs met een missie (hierover in volgende blog hopenlijk meer)…

Over oud spul gesproken; we hebben van een buitenkansje gebruik gemaakt en zes prachtige oude gymbanken opgehaald uit Terborg. Leuk voor in de kamers en campingsanitair, maar wellicht ook materiaal voor onze Yoga-kat, die zich normaliter in vreemde bochten wringt tijdens bijzondere work-outs onder een van de schaduwzeilen in het gras.

Een klein bruggetje naar de bouw, waar misschien niet veel zichtbaars is gedaan, maar waar we toch geen gras over laten groeien. Want naast voorbereidend- uitzoek- en ander ondefinieerbaar werk, is daar een hele mooie loftdeur gemaakt in een van de badkamers en zijn er isolatie-meters gemaakt met de plafonds. Er ligt namelijk een strakke planning om deze af te gaan werken. Het moet namelijk eens een keertje klaar allemaal. En snel ook!

Kortom, misschien wat weinig zonnige droge dagen gehad, maar man man, wat een zomer!

Het is deurenmaand. We plaatsen deze maand alle kamerdeuren op de beganegrond. Na het storten van het woonbeton hadden we voorlopig nog steeds maar 1 van de 4 deuren geplaatst. Ook de dubbele deur tussen kamer 3 en kamer 4 (zoals wij ze voorlopig nog noemen) is gerealiseerd. Hiermee kunnen we twee kamers (los)koppelen. Dan gaan we verder aan de slag met de branddeuren beneden en boven. Deze moeten in de brandscheiding komen.
Dat heeft nog wel wat voeten in aarde want hier moeten eerst certificaten van bij de gemeente worden overhandigd. Klinkt duur, is ook duur.

Op de verdieping is ook een deur geplaatst in de opening die te zien is vanuit de ontbijtkamer. Daar is een soort vide-balcon. Ook deze kan nu vanaf boven met een deur worden afgesloten.
De oude staldeurtjes beneden zijn geschikt gemaakt om als luik te gebruiken. Dat was niet eenvoudig want de deuren aan de westkant draaiden naar binnen toe. Dat is met nieuwe scharnieren aan de houten gevel, en wat zaag- en timmerwerk hier en daar, dus allemaal weer opgelost.

De laatste deur is eigenlijk geen deur. Maar biedt wel toegang. De kopgevel van het achterhuis. Hierin is eerder al het houten hooiluik omgetoverd tot een fraai Frans balconnetje met naar binnen openslaande vensters, en de oude grote staldeuren zijn vervangen door een pui met glazen loopdeur.
In de gevel zaten bij de overdracht van de woning al flinke scheuren en het voegsel viel zo uit de muur. Dit heb ik destijds met veel te natte specie gevoegd (op mijn manier). Enfin, nu weet ik hoe het WEL moet, maar intussen was op die gevel dus een creatief palet van specievlekken te zien.

En DAT is dus ook helemaal opgefrist. Een heel ander gezicht dus. Maar dat werd ook tijd. Het is wel de entree!

De afgelopen maanden is er veel geschreven over de vorderingen in het Achterhuis.
Daarbij stappen we even heel makkelijk over de oplevering van het campingsanitair, vorig voorjaar. Niet onbelangrijk, want onze gasten genieten inmiddels met volle z(t)eugen van deze authentieke ruimte in de voormalige varkensschuur.

Het ‘Poggenschot’, in goed Nedersaksisch, is ruim een jaar geleden pas voor het laatst beschreven. Het was toen nog ‘under construction’, in mindergoed Nedersaksisch.
Nu is het een sfeervolle ruimte, waar de oorsprong nog overduidelijk aanwezig is, maar het ruikt er fris, er staan zeven zeer ruime cabins in met douches, toiletten en een ruime cabin met babybadje.
Daarnaast is er een gezellige bar-tafel waar wandelaars of fietsende kampeerders voor een avondje een spelletje mens-erger-je-nieten, of een boek lezen uit de ruilbibliotheek.

Je kan wel zeggen; Daar kan je intussen ‘duchtig’ de pot op!

Vorige maand toonden we een enorme muur die in de steigers staat. Vandaag word de steiger weer door Geert opgehaald uit Groenlo. De hoge wanden zijn klaar! Nu zijn we op zoek naar een rechte keuken van 4 meter breed, dus tips zijn meer dan welkom 😉

Ook het voorlopig laatste onderdeel van onze signing is geleverd door Poelhuis Promo uit Groenlo. Hier zijn we zeer blij mee. Het is een mooie binnenkomer als je ons laantje op komt.
Dat is helemaal leuk als je ineens word verrast met bezoekjes van oud reclame-collega’s van Michiel.
In een maand tijd kwam 30 jaar bureau-verleden op bezoek. Eerst Arina Rengelink (met Mark), de leukste en meest veelzijdige communicatie-expert die we kennen, waarmee Michiel in Ede aan prachtige vraagstukken heeft mogen werken, en uiteindelijk gisteren Bert van Santen (met Jannie), uit de eerste werkkring in Apeldoorn en later Barneveld. (die van de dunne planken-zie blog 01-06-2021)

Enorm! Heel gaaf dat deze belangrijke vrienden ons hebben bezocht en interesse hebben getoond.
Er is helaas niet genoeg tijd om alle mooie herinneringen in een dag op te halen, maar men concludeert dat het bij ons op de hoeve goed toeven is, en dat het een unieke locatie is om de pot met herinneringen aan te vullen en nog grootser te maken!

Who’s there?
Tjah, ook in de planning gaat er wel eens iets… ‘anders dan zou moeten’, zullen we maar zeggen.
Helaas een foutje in de B&B-planning gemaakt waardoor er een overlap in de boekingen ontstond.
Gelukkig hebben we dit kunnen oplossen in goed overleg met regelmatig terugkerende gasten.
Zij verblijven nu als eersten in onze (bijna) opgeleverde nieuwe kamer.

Ja, we hebben al voor een nachtje onze ‘oppas-beheerders’ Rob en Marielle, wandelvrienden van de Two Moors Way, een nachtje laten proefslapen. Gelukkig maar, want ondanks het extra stralingspaneel, bleef de kamer best nog koud, vonden zij.
En dat hadden we twee oudere dames niet willen aan doen. Nu hebben we nog twee weken gehad om er achter te komen waardoor de verwarming niet optimaal werkte en dit te herstellen voor de eerste echte meerdaagse ingebruikname van de ‘Bets-kamer’, zoals we deze nu al noemen.

Nok 1

De oplevering van deze kamer hebben we wat naar voren gehaald zodat de dames hier gebruik van kunnen maken. Daarvoor hebben we in de bouwplanning wat moeten omgooien, maar het resutaat is er wel naar. We hebben nu ook wat leuke plaatjes kunnen schieten van hoe het moet gaan worden in de andere kamers. Het was even buffelen, maar op een paar plintjes en afwerklatjes na is de kamer klaar.
En dat was toch best nog wel een klusje, met die wandafwerking helemaal tot aan de nok in priegelig kleine hoekjes, met OSB- en giplsplaten op de ladder, pas maken rondom de sporenkap en het oude gebintwerk. En niets is recht he…

Nok 2

Ook in de ontbijtkamer zijn nu bijna alle wanden afgewerkt. Een van de wanden hebben we een beetje voor ons uitgeschoven vanwege de uitdaging dat deze 9 meter hoog is, tot aan de nok. Eigenlijk hebben we twee van deze joekels, maar de wand waar de keuken later tegen aan komt, is klaar gemaakt toen we nog een grote steiger van de metselaars hadden staan.
De gevel die grenst aan ons voorhuis moest nog. En daar hebben we uiteindelijk een steiger van zwager Geert mogen lenen. Het is hoog, maar alles went. We kijken er erg naar uit dat ook deze muur helemaal glad is en in een egaal kleurtje staat.

Waren we net lekker op dreef met de gipsplaten, en het achterhuis begon echt te transformeren naar een hotel met kamers. Net als je lekker in de euforische sferen zit en denkt: ‘we zijn er bijna’, blijkt het ineens voorjaar te zijn…

‘Zoveel te doen, er is nog zo veel te doen’! ‘Het is nooit af, en er is altijd wat’!
Ja, daar gaat Brigitte Kaandorp ineens hand in hand met Toontje Lager. Want de eerste campinggasten zijn praktisch onderweg (over een paar weken is het zo ver) en dus maar snel even de werkzaamheden verleggen naar de camping.

Wat was daar afgelopen winter ook weer aan de hand? Oh ja! Net iets te laat geweest met het water afsluiten. Een gesprongen leiding, Kapotte kraan, en wie weet wat nog meer. Nou, dan maar snel wat nieuwe skills ontplooid.
Man, wat is dat waterleidinggebeuren een stuk eenvoudiger geworden met die persleidingen! Waar ik vorig jaar in het achterhuis nog stond te trekken aan knelkoppelingen, en starre stalen buizen, knip ik nu eenvoudig een stukje gebarsten buis weg, zet er twee ‘sokjes’ op, nieuwe buis op maat geknipt, er tussenin gepast, perstang op de koppeling en ploef, klaar.

In vijf minuutjes een stuk waterleiding vervangen. En de kraan even gedemonteerd en opnieuw vast gezet. Na het water weer aangesloten te hebben bleek alles te werken. Dan voel je je weer een hele baas!

Hopelijk zijn de electrische boilers de winter goed door gekomen. Dat weet ik pas als ik ze gevuld heb en ze een tijdje hebben staan opwarmen. Dan maar eens kijken hoe de kranen het doen. Lijkt allemaal weer volledig te werken. Maar de douches…. daar sijpelt het water onder vandaan voordat het door de sproeier gaat. Dat is gek. Niet alleen dat, het duidt op ellende!

Wat is er aan de hand: bovenin de douches blijkt nog een restant water te hebben gezeten in het mechaniek dat met de drukknop kan worden geactiveerd (en ik dacht dat ik alles goed had afgetapt… niet dus) Er blijkt een belangrijk onderdeel door ijsvorming opengebarsten te zijn. Bij alle douches.
Dat ga ik eerst maar eens proberen te lijmen voordat ik nieuwe douchezuilen bestel.
Weer een harde les: volgend jaar beter die hele zuiltjes voor de winter er maar af halen.
Voor nu: weer een tussendoorklusje erbij dat me weer eventjes een stapje achteruit zet.

Het is nooit af, en er is altijd wat!

We hadden het allemaal zo goed op de rit; planning in orde, bouw lekker op de rit, vroege en mooie reserveringen voor komend seizoen, regelmaat voor Diesel, die met een gerust hart een halve dag lekker alleen in de mand kan liggen slapen… het werd bij-na een beetje sleur tot dat…

Tot Viktor op facebook verscheen! Viktore, zoals hij toen nog heette. Een woeste kop met haar, donker uiterlijk, aandoenlijke ogen. En ik viel voor hem. Meteen in de val getrapt!
Ik snap niet waar die vlaag van verstandsverbijstering vandaan kwam, maar ik deelde het portret van deze asielhond in de familie-app. En het was gebeurd.

Dit was het speelmaatje waarvan we dachten dat Diesel deze miste. Ik heb alles uit de kast gehaald om mijn spreekwoordelijke ‘keutel’ weer in te trekken, maar enkele weken later stond ik dan met Lotte in de auto, ruim anderhalf uur op een industrieterrijn in Barneveld te wachten op een busje uit Spanje.
Met een hele horde andere verloren zielen, die op hun beurt een hond of kat verwachtten. Een beetje een verlate sinterklaasintocht zeg maar, maar dan voor volwassenen.

In het busje stonden twee lange rijen benches 3 hoog opgestapeld. Viktore kwam er heel enthousiast uit, pieste meteen de hele ontvangshal onder en bleek een aangevreten staartpunt te hebben.
Enfin, nog voordat we thuis aankwamen hadden we er al een spoedconsult bij de dierenarts op zitten en daar volgden er nog enkelen van, want een staart verbinden van een gestresste jonge hond, die nog moet wennen aan een heel nieuw thuis…

Ja, ’thuis’ moest uiteraard ook wel wennen aan die jonge indringer. Diesel had zich waarschijnlijk iets anders voorgesteld als maatje dan deze knokkelige stuiterbal. Maar WAT EEN LEUKE HOND!!!
Diesel en hij hadden al snel overeenstemming over wie de ‘oudste rechten’ heeft. En sindsdien zijn ze niet meer bij elkaar weg te slaan. Zo leuk! Maar wel een handenbindertje de komende tijd. Dat is duidelijk.

En zo kan het soms lopen. Je verzet je, maar gaat toch voor de bijl. Zo is het eerder ook met de katten gegaan. Op een boerderij horen dieren, maar wat Michiel betreft; absoluut géén katten! En zie onder: de broertjes Ollie en Flip! Overblijfselen uit het kraambed van de buurtpoes Plokkie. Ook dikke maten!

Ander soort maten zijn onze trouwe vrienden Marco en Wim , en buurman Dinant. We hadden bedacht dat we wel een ‘boost’ konden gebruiken en met een levering van 200 gipsplaten is het snel meters maken met wat handige boys. Datumprikkertje uitgedaan en zo stond er een gipsteam dat met een paar uurtjes de mouwen opstropen wonderen verricht hadden. Met zijn viertjes vormden we twee teams en schoten we die enorme platen tegen de wanden van hal, ontbijtkamer en slaapkamer. En na de middag was er nog tijd om samen een kozijntje te plaatsen. Wat een sprongen weer. Bedankt maten!

Wij zijn nu sinds eind 2018 met een plan bezig waar ontzettend veel ‘effort’ in zit, zonder dat het direct al wat oplevert. Natuurlijk draait de camping en de B&B kamer in het woonhuis is ook vaak bezet.
Maar de camping moet echt nog groeien en ieder jaar proberen we het wat mooier te maken. Het achterhuis van de boerderij is een verhaal apart. Daar zijn we nu al vier jaar aan het verbouwen.
Mensen stellen wel eens de vraag: ‘Vind je het nog leuk’?

We kunnen daarover heel kort zijn: Ja, en het is steeds leuker aan het worden. We krijgen echt heel veel positieve reacties van gasten die hier verblijven en naar de plannen die wij naar verwachting begin 2024 mogen opleveren is iedereen ook heel benieuwd.

We voelen ons gesterkt door alle leuke respons die wij krijgen. Zo hoor je soms uit onverwachtse hoek, dat mensen onze blog echt helemaal uitpluizen om te ontdekken waar we mee bezig zijn en hoe druk we daarmee zijn. Kijk, daar doen we het voor!
Zaterdag 21 januari hebben wij op de SVR-beurs in Houten veel enthousiaste kampeerders mogen ontmoeten. Een reuze flamingo van de plaatselijke VVV en een schaduwzeil uit onze boomgaard waren mooie gespreksaanleidingen. Campingburgemeester Herman en Michiel probeerden alle 10.500 bezoekers die langs onze tafeltjes zijn gekomen, warm te maken voor Hoeve de Snippert.
In de week die volgde belden verschillende beursbezoekers om te reserveren en er was zelfs een familie die voor het pinksterweekend van 2024 de hele camping én alle kamers in het achterhuis heeft geboekt.
Hoe mooi is dat?

Als klap op de vuurpijl werden we benaderd door booking.com. Het bleek dat wij met alle uitgesproken waardering van gasten winnaar zijn geworden in de Traveller Review Awards 2023. Met de Traveller Review Awards wordt de uitzonderlijke gastvrijheid gevierd van Booking.com-partners over de hele wereld. Een kroon op ons werk. Nu al!

Genoeg borstklopperij! We hebben dit niet kunnen bereiken zonder alle steun en medewerking van onze lieve vrienden en familie. Daarom bij deze een heeeele diepe buiging voor iedereen die door alles heen met ons mee is blijven bouwen aan een fantastisch recreatieverblijf.

Het is tijd voor de wollen mutsen, de warme vuurtjes en de glühwein. In december kijken we even terug naar afgelopen jaar (en soms verder). Er zijn fases in de bouw die voor je gevoel langzaam gaan, en soms gaat het ineens heel snel. Zo heeft het achterhuis de afgelopen maanden echt een metamorfose ondergaan. Van tochtige bouwplaats naar casco accommodatie. We kijken op diverse locaties terug naar die laatste drie belangrijke stappen van de vloerafwerking, maar blikken ook nog even verder terug naar het allereerste begin op deze plekken.

En dan krijgt Lotte ineens een vriendinnetje te logeren die de paarden uit Bennekom bij zich heeft.
De dieren blijken prima te aarden op onze hoeve en brengen de nacht door in de wei voor ons huis.
De volgende dag lijken we ineens een uitvalsbasis voor buitenritten door paardenmeisjes te zijn.

En dan ligt ineens de laatste vloerafwerking in het achterhuis. De ruimtes zijn na de aankoop in 2018 allereerst ontdaan van de oorspronkelijke betonvloer. Deze zat vol barsten en ongelijke stukken en bovendien wilden we overal vloerverwarming. We besloten dus in 2019 al snel; de vloer moest er uit. We hebben de grond daaronder nog 30 centimeter afgeraven en het zand dat daaruit vrij kwam, gebruikt om de mestputten te dempen. Daarna werd in 2020 een werkvloer gestort. Een mooie droge basis om op te bouwen. Deze vloer lag toch nog 20 centimeter onder het uiteindelijke vloerniveau. We hebben dus lang in een gat moeten stappen als we op de bouw kwamen. Maar de afgelopen maanden is, na het dichtmaken van de wanden, de vloer geïsoleerd en daarbovenop zijn de leidingen voor de vloerverwarming geknoopt. Deze maand kwam daar dan uiteindelijk het woonbeton op. Daarmee zijn we weer op normaal niveau gekomen. Voor ons echt een enorme stap! Hieronder de visuele terugblik.

Als je even snel van links (2018/2019) naar rechts (2022) kijkt, dan zie je dat we reden hebben voor veel dankbaarheid. Wanneer je de blog door de jaren heen leest, weet je ook dat het allemaal niet van zelf komt. Naast zelf heel veel hard werken weten we ook gesteund door dierbare mensen om ons heen. Daarnaast voelen we de support die we vanuit ons geloof mogen ervaren. Dankbaar dus, in alle opzichten!

En dan zijn we ook nog eens kort geleden getrakteerd op een aantal bijzonder mooie winterse dagen, waarin de natuur ons verwend heeft met sprookjesachtige taferelen. Helaas net iets te vroeg voor een witte kerst, maar desalniettemin machtig mooi!

…wordt alles vloeibaar. Inderdaad! Dat hebben we gemerkt. Afgelopen maand is er weer veel gebeurd. Zaken die gepland stonden, en die exact volgens plan verlopen zijn. Maar ook onverwachte explosieve gebeurtenissen die we niet voorzien hadden…

Tijd om te planten

Oh ja, dat kon er ook nog wel even tussendoor. Plantgoed besteld bij de kweker, want het is herfst. Willen we komend seizoen weer genieten van nieuw bloeiend plantgoed, dan moeten we nu aan de slag. Deels betreft het struweel dat onderdeel uitmaakt van het ‘inpassingsplan’. Dit is een voorwaarde die omschreven is in de vergunningverlening. We hebben ook onderhoudplicht. Dus wanneer meer dan de helft van het plantgoed door hazen, reeën of ander onheil verloren gaat, dan moeten we herplanten! Daarnaast willen we ook verder met de aanleg van het ‘landgoed’. Dat wil zeggen een beetje ordening aanbrengen. Hier en daar een hegje voor privacy voor ons of onze b&b-gasten.

Enfin, de bestelling is op voorhand gedaan en daags voor een enorme nachtvorst gaat de boel dan op goed geluk toch maar de grond in. Gelukkig hebben we hulp van ons ‘plantteam, aangevoerd door ‘campingburgemeester’ Herman. Bijkomend voordeel is dat Herman ook koffieboonmachinereparateur blijkt te zijn. Dus eindelijk vloeit er vanaf zaterdag 19 november weer de meest heerlijke verse koffie uit de machine. Alsof deze plantdag niet genoeg druk op de overige planning zet, is 19 november ook de dag dat de zwarte crosskaarten weer in de verkoop gaan. Dat is dus aansluiten in de online wachtrij…

Zwarte Cross

Wat spannend weer tijdens dat kaarten bestellen. Als je na drie kwartier eindelijk aan de beurt bent, en blijkt dat de een na de andere kaartensoort uitverkocht is, slaat de stress toe. En in een kort moment van afleiding bestel ik 6 kinderkaarten in plaats van volwassen…
Dan ben je er ein-de-lijk door en gaat het alsnog mis. Opnieuw aansluiten in de rij heeft geen zin want 5 minuten later is het hele festival uitverkocht.

Dan maar via ticketswap kaarten regelen. Uiteindelijk lukt dat, maar met de maximale verkoopmarge en de prijsstijging wegens de actuele crises, zitten we op ruim 20 euro per kaart extra ten opzichte van vorig jaar. Maarja… We zijn er weer bij! De pijn is snel vergeten als ook de aanvragen voor de camping na deze kaartverkoop ineens begint los te barsten.
Laat dit een stille hint zijn, want ook bij ons geldt: vol = vol!

Barst!

En toen werd de eerste nachtvorst voorspeld. In de Achterhoek zou het zeker wel een paar graden onder nul kunnen worden, maar het zou maar bij één nacht blijven, was gezegd.
Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, dus ik nam me voor om dan maar zo snel mogelijk het water in de kapschuur af te tappen en de leidingen leeg te laten lopen. Zaterdag kwam het er niet meer van, zondagmorgen ook niet en toen was het te laat…

Begin van de zondagmiddag spoot het water door de kapschuur. Helaas, daar moet dus voor het voorjaar wat aan gedaan worden. Gelukkig kon er eenvoudig een kraan dichtgezet worden waarmee nog meer ellende werd voorkomen. Maar die nacht had het dus harder gevroren dan verwacht. De nacht erna zou het toch ook weer gaan vriezen dus zondag warmde het niet genoeg op. Bovendien blies er een gure wind de kapschuur in. Tot zo ver de herfst. Welkom in het winterseizoen!

Vloerbedekking

De notenbomen hebben van schrik in een klap hun blad verloren. Het ligt als ronde tapijtjes onder de stammen. Ook binnen in het achterhuis ligt nieuwe vloerbedekking. Na hard werken is namelijk de deadline gehaald. Alle voorbereidingen voor het betonstorten zijn op tijd afgerond. Maandag 20 november staat het hele terrein vol met materieel. 3 busjes van de firma Hengeveld met verschillende vlindermachines op de aanhangers, een auto met een betonpomp en een enorme vrachtwagen met beton, speciaal voor ons op kleur gebracht.

Twee en een half uur later rijdt de derde vrachtauto leeg van het erf af. Die dag staat in het teken van wachten, schuren, wachten en schuren. Ik noem het maar oneerbiedig schuren, maar dat vlinderen is een kunst apart. Een paar man loopt met de handvlindermachine rond, terwijl iemand anders met een vlakspaan de muurkantjes glad maakt. En dat 15 a 20 keer opnieuw alle ruimten in het achterhuis door. 23.30 is de laatste ronde en na een bak koffie is het stil rond middernacht.

Wat hebben we hier naar uitgekeken! En wat ziet het er prachtig uit. Vanaf nu kijken we elke dag even voorzichtig om een hoekje want we mogen er nog niet op lopen. In de eerste week van december zal de vloer voldoende uitgehard zijn om te impregneren en uit te boenen. De foto’s van het eindresultaat zullen dus pas in de volgende blog te zien zijn. Wordt vervolgd…

bekijk fimpje hier

Het is oktober. Herfst. En hoog tijd om de bouw eens even goed in te pakken met een warm dekentje. De bouwplaats moet leeg en de wanden moeten (in ieder geval 40 cm vanaf de bouwvloer gerekend) dicht. Want half november gaat het beton erin!

Haha, bij betonstorten moet ik altijd denken aan de reclame van Centraal Beheer. “Er gaat altijd meer in dan je denkt he…” Maar Dat is niet alleen met beton zo. Ook Om de wanden dicht te maken is veel OSB-plaat en Gips nodig, niet te geloven! Het is wel lekker om hier en daar zo’n hele oppervlakte ineens bekleed te zien met gips, of steenwol. Echt een heel ander gezicht!

Het is nu even flink opruimen, maar na het aanbrengen van alle electra in de wanden, is het fijn om al die pakken steenwol te zien slinken. Zooo weer een muurtje ingepakt! En doorrrrr….
Plaatje hout ertegen, plaatje gips erop, en ook die stapels bouwmateriaal zijn weer opgeruimd. Nog een klein beetje doorbuffelen en alle kamers zijn vrij van stapels hout, metalstud, gipsplaten en isolatiemateriaal. En als alles dan echt bezemschoon is straks, kan de vloerisolatie erop.

De staalmatjes liggen buiten al te wachten om gelegd te worden, dan de verwarmingsleidingen erop en er kan weer geblubberd worden. Volgooien maar! Wat kijken we daar naar uit!

Of eigenlijk liever: We zien er geen gat meer in!
Het is half september en de bouwplanning loopt dicht. we hebben aardig wat deadlines te halen en voorlopig gaat alles naar wens.

Tot op heden hebben we niet mogen klagen over klandisie, maar nu vallen er wel gaten in de camping. De B&B is voorlopig gelukkig op enkele dagen na nog wel gevuld tot een maand vooruit.

Winddicht

De afgelopen maand zijn alle raam- en deurgaten in de muren van het achterhuis gedicht. De grote schuifwand van de ontbijtzaal kiert nog een beetje, maar als straks in november de binnenvloer gestort is, kunnen we die aansluitingen ook helemaal tochtvrij afwerken, en bovendien zit er nu een deurkozijn in de opening van de brede gang naar die ruimte, dus daarmee is de oppervlakte waar de wind vrij spel heeft sterk gereduceerd.

Het dichtstoppen van de ruimte boven de muurplaat (daar waar de muur en dak elkaar ontmoeten), met steenwol, was al een hele verbetering. Maar nu zijn ook de openingen achter de enkelglas stalraampjes en de staldeurtjes dicht. De staldeuropeningen zijn allemaal vanaf de grond tot aan de onderrand van de nieuwe raamkozijnen dichtgmetseld. Daarin zijn de ronde buitenkanalen geplaatst, volgens het verplichte ventillatieplan. En alle dagkanten (het houtwerk dat een kistje vormt rondom de ramen en deze verbindt aan de buitenmuur) zijn geplaatst en afgekit.

Indoor wildwater

Op de bouw krijgen we de voorbereidingen voor alle te halen mijlpalen voor elkaar, maar dan barst de herfst los en komt de regen met bakken uit de hemel. In de voormalig melkkamer, toekomstig ontbijtruimte stroomt het water als een rivier door een muizengaatje onder de fundering door naar binnen.

Het is even schakelen, maar dit moet snel worden opgelost. Gelukkig komen er tussendoor wat droge dagen en kan het probleem bij de oorsprong worden aangepakt; Een regenwaterafvoer van een bovenliggend niveau loopt tussen een rollaag van metselwerk door naar de ontbijtruimte, dus dit moet worden dichtgemetseld.

Het blijkt dat een andere hemelwaterafvoer vanaf het pannendak niet wordt bereikt door een te krappe aansluiting van pannen op de regengoot. Hier biedt het plaatsen van een een loodslab voldoende overbrugging.

Maar dan blijkt tevens onder het vers aangelegde basaltsplit een kleine ‘sinkhole’ te zijn ontstaan door alle watertoevoer, en vanwege de witte zand-ondergrond van de honingraatmatten is er onvoldoende absorptievermogen in de ondergrond, waardoor het water zich een weg zoekt naar de lager gelegen binnenruimte. Kortom: stront aan de knikker!

Het vers aangelegde terras moet tijdelijk weer worden leeg geschept en voor de buitengevel worden afgegraven. We metselen het ‘rattengat’ dicht en plaatsen een grindput zodat eventueel overtollig regenwater door de zandlaag heen in de grond kan worden opgenomen voordat het zich gaat ophopen voor de gevel.

Na het terugplaatsen van de honingraatmatten en het basaltsplit is hiermee de lekkage weer verholpen, zo blijkt ook uit de testdagen met heel veel neerslag, die volgen. Dat is maar een voorbeeld van de klusjes die er regelmatig tussendoor komen…

Meters van muren

En daarmee dus alvast een van de gaten die we niet meer zien. Daarnaast hebben we enorme slagen gemaakt met het dichtmaken van gaten (of liever muren die niet ver genoeg opgemetseld zijn) in het achterhuis. Dit was omdat voorheen een vrij laag zoldertje was getimmerd op een balkenlaag, die wij inmiddels verwijderd hebben. We willen alle plafonds gelijktrekken met de gebintbalken en daarmee moet er een aantal muren worden opgemetseld in de voormalige melkkamer en tanklokaal.

Inmiddels zien we er geen gat meer in, en dat is in bovengenoemde context positief. Alles is in twee dagen geregeld met en klein team vakmensen; een werkvoorbereider, een timmerman en twee metselaars. Maar het vroeg wel wat voorbereiding. Er moest op het niveau van de verdieping een stuk vloer worden aangelegd (daar waar het kamersteigertje staat op een van onderstaande foto’s), verschillende deurkozijnen worden gesteld en een metselsteiger gezet worden, die we voor het gemak maar 6 meter hoog gemaakt hebben zodat ook een wand op de verdieping kon worden opgebouwd uit hout. Daarmee is het voor ons gevoel nog maar een kleine stap naar de badkamer die we voor het woonhuis op de verdieping in gedachten hebben.

Al met al ook op dit vlak veel gaten gedicht dus. Chapeau voor alle werkmannen!

Zojuist 21 kuub beton voor de vloerafwerking in het achterhuis besteld. Om mij voor te stellen hoeveel dat is rekende ik: 21000 liter beton, dat weegt 2400 kg per kuub. 50,4 ton! Dat is dus net zo veel als een volwassen potvis, of een kudde van 12 Aziatische olifanten met 5 jongen! Ik hoop dat de afwerking uiteindelijk meer van de huid van de walvis heeft dan van de olifanten…

Voordat het zo ver is moeten alle (tocht) gaten in de wanden dicht zijn. De vloerverwarming moet liggen, de isolatie daaronder dus ook. Alle onderranden van de muren moeten vlak en afgewerkt zijn, dus alle stroom moet er in (en muurisolatie dus ook). Enfin, genoeg te doen voor eind november.

Voorlopig eerst nog even een andere deadline halen; Eind september gaat onze voorraad bakstenen verwerkt worden in de muren van de ontbijtkamer en kantoor. Deze moeten nog worden opgemetseld tot aan de verdiepingsvloer, en daarvandaan naar boven gaan we de wanden doortrekken met hout-skelet-bouw. Wat zal dat een verandering zijn. Dat betekent dat we komende winter onze nieuwe campingreceptie kunnen klaarmaken. Geen gasten meer in onze rommelige keuken, maar een mooie ruimte om mensen te ontvangen aan een balie of bureau, waar we de mensen kunnen inschrijven en van alle benodigde informatie kunnen voorzien.

Eindelijk goede vakmensen kunnen vinden die ons met een schappelijke prijsstelling willen helpen om wat grote specialistische stappen te zetten. Wat zal het er buiten lekker opgeruimd uit zien, als die stenenhoop weg is, en wat een verandering zullen we ervaren in de binnenruimtes.

Gelukkig is het tochtgat tussen de muren en dakrand geisoleerd. En de oude openingen van de staldeurtjes zijn inmiddels door Michiel dichtgemetseld tot aan de onderrand van de geplaatste ramen. Waar nodig is voorzien in een luchtdoorvoer, uiteraard volgens de normen van het ventilatieplan.
En er is een tweedehands houten kozijn gevonden voor een van de kamers, waar een grote rechthoekige opening in een muur zat.

Kortom; voldoende spullen en deadlines in huis om flink aan de slag te gaan komende maanden! En nu er dan toch een walvis in het achterhuis komt;… de ‘r’ komt weer in de maand, dus flink aan de levertraan, zodat we op de been blijven!

De appels vallen. De pruimen zijn zoet. En de bananen liggen onder de bomen.
Codetaal? Daar lijkt het inderdaad op. Maar het is nu wel echt de tijd dat het van ons boomgaardje lekker snoepen is.

Verder kan er in veel opzichten genoten worden van dingen die ‘af’ zijn.
Het campingsanitair bijvoorbeeld! Na alle inspanningen en geduldig wachten op gecertificeerde specialisten, zijn de laatste toevoegingen in de electrakast gerealiseerd. De boilers worden warm, en dus kan er in het ‘Poggenschot’ gedouchet worden.

Iedere namiddag komen hier wel fietsers aan die voor een nachtje hun tent opslaan. De meesten fietsen langs de R1, een route van Antwerpen naar Berlijn. Vaak strijken ze neer aan een van onze picknicktafels, of zitten ’s avonds gezellig aan het barretje bij het campingsanitair.
Het werkt jongens! Hoe lekker is dat?

Alle leuke dingen waar we met plezier aan bouwen, worden gewaardeerd, en dankbaar benut.
Allemaal ‘fruitigheden’ waar de gasten met volle teugen van genieten. En wij dus ook!

En juist op het moment dat we na de zwarte cross een beetje in een stil gat vielen, schreeuwen de media dat Nederland massaal gaat kamperen. En Nederland lijkt te luisteren. De campingreserveringen stromen binnen en de bnb-kamer is de komende maanden (met uitzondering van een gaatje van enkele dagen) volgeboekt.

Het fruit is rijp. En dat smaakt naar meer!

Het is echt onvoorstelbaar hoe het werkt. De ketting. Ik doel op alle (deel)werkzaamheden die van toepassing zijn op een opstartend recreatiebedrijf als dit. Wat je allemaal uit de kast moet halen om iets gedaan te krijgen. En liefst op tijd!!!

Toen wij in 2018 de boerderij kochten, hield ik een soort dagboekje bij van alle gebeurtenissen en ontwikkelingen. Ik kon wakker liggen van zaken die ik nu even ‘parkeer’. Simpele, maar soms ook complexe procedures als sanering, vergunningen, de aannemersmaffia…

Ik ben inmiddels gestopt met het ’tot op de dag bijhouden en registreren van ontwikkelingen rondom deelprocessen’. Ik realiseer me: ‘Dit is gewoon hoe het gaat!’. Laat het los, en tel je zegeningen. Dat is de nieuwe attitude. Uiteraard heeft dat nieuwe inzicht ook te maken met het hele proces op de langere termijn. Leren en relativeren.

We hebben gemerkt dat je veel kan bereiken door focus. Niet opgeven. Vertrouwen hebben en doorgaan. Ik heb altijd een hekel gehad aan de metaforie van ‘de stip op de horizon’ bleah… Wat een blabala.

Het is wel ff schakelen als blijkt dat je de hele wereld op zijn kop zet voor je hele gezin en besluit te verhuizen met een plan dat is gebaseerd op een kostenraming die, als de stap inmiddels is genomen, ruim 4x hoger uit lijkt te pakken. Of dat je ineens verzeild raakt, op het verkeerde moment, in de asbestwereld en grondsanering, en wekelijks te horen krijgt dat er weer nieuwe grondmonsters moeten worden genomen a 250 euro, terwijl je alle straatstenen eruit hebt gehaald, het terrein van je droomtoekomst eruit ziet als maanlandschap en je verbouwbudget verloren gaat aan graafmachines en sloophamers. Om maar niet te spreken van de ellende toen we thuiskwamen in een dagdurende wolkbreuk en onze hele rioolsysteem waar we zo hard aan hadden gewerkt zagen instorten op de dag voordat alle sleuven zouden worden dichtgegooid.

Toch is dat wel de kern waar het om gaat. Je went er aan. Even slikken en weer doorgaan. Dit is gewoon hoe het gaat! Zo gaat het ook nu met ons ‘Poggenschot’.
Ik dacht: ‘drie maandjes bikkelen in de winter, en dan hebben we het campingsanitair voor elkaar.’
Na een half jaar staat er dan inderdaad een supermooie set sanitaircabines waar vorig jaar de poep nog in de mestkelders stond in te dikken. Maar de uiteindelijke ingebruikneming van de douches en het campingbadje is afhanekleijk van warm water.

Allereerst was het dilemma: Gaan we dat met gas doen of electrisch. Na veel rekenen en uitzoekwerk besloten we 3 electrische boilers op te hangen. Die vragen wel wat stroom. Daar moet eerst capaciteit voor komen. Verzwaring van de aansluiting kost kapitalen. Een extra bedrijfsaansluiting op het zelfde adres bleek de uitkomst. Maar dan moet er nog een kabel komen van het aftakpunt naar het sanitairblok. Niemand die je hier een goed maatwerkadvies op kan geven. Uiteindelijk ging de offerte voor de aansluiting van Liander van 5k, naar 2k naar gratis. Maar wel doordat ik als klant zelf telkens moest schakelen en moest acteren op voorgestelde oplossingen.

De oplossing: Liander neemt de aftakking voor zijn rekening inclusief graafwerk en kabel tot maximaal 25 meter. Op die plek komt een buitenkast. Vanaf die buitenkast loopt een kabel door de zelf gelegde mantelbuis (een winterklusje dat ik met vriend Marco klaarde) naar de kapschuur waar het sanitair voor de camping is gemaakt.

Tuurlijk! Zwager Emiel hielp ons enorm uit de brand met een afgedankte electrakast van zijn werkgever en zijn aankomend schoonzoon Micha hielp de leidingen aansluiten met de perstang. Dat scheelde al snel ook weer 2-3k. Dit is allemaal heel snel gezegd, maar die kast had wat voeten in aarde. Een buitenkast moet van Liander aan bepaalde voorwaarden voldoen. Dit heeft te maken met maatvoering en sloopbestendigheid (de term buitenkast, impliceert een zogenaamde ‘straatkast’ in de openbare ruimte, maar dat een buitenkast op mijn eigen kampeerveld minder aan vandalisme onderhevig is, en dat ik alleen een simpele electra-aansluiting heb, zonder gas, doet niet ter zake). Het kost dus voor deze kast heel wat uitzoek- en offertewerk, tot ik in Tiel, met een gehuurde bus, de overschot-kast via Emiels werk heb kunnen afhalen. GRATIS!

Ook met het trekken van de 100 meter electrakabel door de mantelbuis hebben wij erg veel plezier gehad van hulptroepen. Emiel, de huis-TD, had hier wel een idee bij hoe wij de 2x 50 meter door de mantelbuis konden krijgen. Maar helaas bleek tijdens deze werkzaamheden dat ergens in het eerste 50meter-traject een soort infarct te zitten (waarschijnlijk een knikje in de mantelbuis) Wij kregen de kabel op een bepaald moment met de hand niet verder. Dan de Prius er maar voor gezet. Dat leek aanvankelijk te slagen. Maar deze extra PK’s legden het af tegen het -door enkele buitjes – glad geworden gras. De wielen begonnen door te slippen. We misten de juiste tractie.
Nu staat er een oude Renaulttractor in de schuur, maar deze staat helaas juist nu we hem nodig hadden op non-actief. Dus noaber Dinant maar gebeld. En gelukkig had hij tijd. 5 minuten later werd de kabel met zijn tractor door de mantelbuis heen getrokken. De tweede 50 meter gingen overigens vlekkeloos met de hand. Vooral vlekkeloos, omdat ik hier niets aan heb hoeven doen. Ik knipperde even met mijn ogen en zag vervolgens Dinant bij de buitenkast de kabel meter voor meter met de hand naar buiten trekken. Zo had het dus met die eerste 50 meter eigenlijk ook gemoeten.

De installateur die voor deze klus na een half jaar nog steeds geen offerte noch een planning kon geven, hebben wij even gepasseerd en voor deze klus een andere ingeschakeld. Deze was direct de volgende dag komen kijken en had de dag erop prijs en planning gereed. Chapeau! Wel vroeg hij zich af of Liander de afsprak na zou komen, want het bleek dat extra aansluitingen overal op zich hebben moeten laten wachten.

Een telefoontje voor de zekerheid naar Liander leerde, dat de meters het probleem zijn. Deze zijn kennelijk niet voor handen. De meter is gekoppeld aan een EAN nummer. Ik dus spitten in de communicatie. Blijkt dat ik ooit wel al een bevestiging had gehad met daarin een EAN nummer. Dus de uitvoerende aannemer maar eens gebeld hoe dit zat.

Deze kon bevestigen dat de afspraak nagekomen zou worden. En gelukkig gebeurde dat ook. Maar ik moest er wel voor zorgen dat er op tijd een energiecontract zou zijn afgesloten voor de extra ansluiting. (waarom hoor ik dat nu pas?) Heb ik iets gemist? Shit, De stress slaat toe. Bellen dus, en offertes vergelijken!
Dan blijkt dat er bij de verschillende energieleveranciers niet echt geschakeld kan worden op de situatie die bij mij van toepassing is. De ene snapt niet dat een energiecontract alleen voor electra is, zonder gas. De ander zegt dat het eneergiecontract alleen kan worden afgesloten door de huidige energieleverancier. Maar deze huidige energieleverancier geeft mij te kennen dat nieuwe contracten niet worden afgesloten omdat zij binnenkort sowieso gaan stoppen met de divisie die energie levert (…) Dus ik laat het bestaande contract liefst zo lang mogelijk doorlopen en wil voor de nieuwe aansluiting een andere leverancier.

Uiteindelijk lukt dit. Net 10 dagen voordat het geregeld moet zijn, gaat de levering in. De aansluiting zit in de buitenkast, de kabel loopt van de buitenkast naar de kapschuur waar de boilers moeten worden gevoed. Nu nog wat kleine puntjes op de i en we kunnen de BnB-badkamers in het achterhuis definitief afsluiten voor campinggebruik omdat het campingsanitair gereed is.

Maar… er kan nog van alles gebeuren. Het is pas klaar als het klaar is. Maar we proberen ons er maar niet te druk om te maken (om maar in de sanitairbeeldspraak te blijven) . ‘Ze moaken me de pis nie lauw’, zou je ook kunnen zeggen.
En de les van de ketting: ‘Alles kump Goooood…’ leren we hier.

Tja, dat is eventjes heel raar. Nee verkopen. Wie had gedacht dat dat bordje ‘vol’ al zo snel voor onze ‘poort’ zou bungelen? Zelfs als de camping vier keer zo groot was geweest, had ie vol gestaan met hemelvaart en pinksteren. Bijna elke dag bellen of mailen er vier tot vijf gasten of we nog een plekje hebben.

We werken met reserveringen op nummer en alleen dan is het mogelijk om iedereen die gereserveerd heeft een plekje te kunnen bieden. Maar het is fantastisch, en geen onvertogen woord! Mensen vinden het gezellig bij ons en wij genieten van alle reuring. Bij vertrek van de gasten krijgen we telkens te horen ‘deze gaan we niet vergeten hoor’, of ‘hier komen we zeker nog eens terug’.
We realiseren ons dat we boffen. Dat het lukt, dat de stroom het doet, dat de berekeningen van het verbruik en capaciteit kloppen, dat het veld niet drassig is, dat er mooie evenementen in Groenlo zijn, dat collega-campings gasten naar ons doorverwijzen, met het goede weer, met alle hulp die we krijgen, met de leuke gasten en met elkaar.
Want we doen het, zoals we hier zeggen ‘met mekare, veur mekare’.

Het is nu echt voorjaar. Alles staat op springen. Hier en daar een buitje en flinke perioden met zon. We houden van het voorjaar. De gasten weten ons te vinden en alle ‘effords’ die we in het exterieur en terrein gestoken hebben, werpen vruchten af. Het is ‘aldebarstens’ mooi!

Vandaag zijn de drie elektrische boilers geleverd. Voorwaarde voor een warme douche in het nieuwe campingsanitair. Dit hebben we gerealiseerd in de oude varkensstal. We noemen het dan ook op zijn Achterhoeks; Het Poggenschot. Want het blijft een boeren camping hè…

Vergis je niet, we hebben zeven prachtige Kupan volkern cabines geïnstalleerd op een mooie natuurstenen vloer en achterwand. De ‘verkeersruimte’ ademt een rustieke ‘vintage’ sfeer door gebruik van steenschotten en boomstammen. We hebben hier drie toiletcabines en drie douchecabines, waarvan één douchecabine ook een wastafel heeft. In de zevende cabine staat een hoekopstelling met babybadje, voor de (klein)kinderen.
in de verkeersruimte is een ruim meubel met drie open wasbakken om tanden te poetsen, handen te wassen of baarden te scheren (met voldoende stroompunten dus). En er staat een leestafel met vier barkrukken voor als je even moet wachten op een douche of toilet, òf gewoon om een toeristisch foldertje uit de boeren buffetkast in te kijken.

Emiel en Micha (facilitair huisteam) zijn druk geweest met de waterleidingen. Neef Mike heeft de oude stickers van de tweedehands sanitairhokjes afgeföhnd, en Carole heeft de garage opgefrist met een mooie passende verflaag. We wachten alleen nog op een extra stroomaansluiting van de netbeheerder. Maar…. Het is bijna zo ver. Tot die tijd moeten we het, net als vorig jaar, nog heel eventjes doen met de luxe B&B-badkamers die in het achterhuis van de boerderij gerealiseerd zijn… ook geen straf!

Het paasweekend is net achter de rug. Wat een fantastische start was dat! De ene camper na de andere reed onze laan op, op zoek naar een mooi plekje op onze camping. Wat een feest om met het prachtige weer en een volle camping af te mogen trappen. En wat lekker dat iedereen nu ook gewoon stroom kan inprikken op geringe afstand van de standplek. De sporen van de grondsleuven voor de electra kan je nog wel een heel klein beetje zien, maar de grasmat doet goed zijn best en over een paar weken is alles dichtgegroeid.

Naast de grasmat explodeert de natuur elders ook. De nieuw aangeplante bomen krijgen blad, de tulpen staan te stralen en de rhododendron barst van de bloemen. Boek snel een plek en kom naar De Snippert. Want het is hier BARSTENS MOOI!

In dit geval positief bedoeld. Want de natuur loopt uit. Narcissen ontvouwen hun knoppen tot trompetten en het gras groeit weer.

Met een verse lading drijfmest rekenen we weer op een mooie groene kampeerweide. Net op tijd, want vlak voor het bemesten zijn we weer aan het geulen graven geweest. De electra is de grond in gegaan. Campinggasten kunnen nu inprikken op diverse plaatsen in het veld. Verlengsnoeren van 40 meter en meer behoren tot het verleden.
Felgele paaltjes, als narcissen in een groene weide, markeren de stroompunten.
Overal is het groen en geel. Laat het seizoen maar beginnen!

Ongelooflijk snel is ‘ie voorbijgegaan. Februari, de verjaardagsmaand. Lotte, Carole en Loes zijn weer een jaartje ouder. De slingers kunnen weer in de doos. Maar er is ook hard geklust! We zijn er gewoon niet aan toe gekomen om op tijd de februariblog te schrijven. Verzachtende omstandigheid is dat we die maand ook minder dagen hadden, natuurlijk. Enfin, we schrijven 30 februari…

Met de hulp van Wim en Huub is onze nieuwe achterpui geplaatst. Vroeg in de morgen kwam deze met een dieplader vanuit Veenendaal aan. De week ervoor had Michiel de oude deuren uit de kopgevel gehaald en een nieuw stevig binnenportaal gemaakt, waar de deuren in moesten komen. Daarvoor was een enorme gording (10 x 20 cm en 4 m lang) tegen de verdiepingsvloer aan geplaatst om deze extra te ondersteunen.

Wim en Huub kwamen achter elkaar onze laan op gereden (wat een timing – de een uit Veenendaal en de ander vanaf een paar honderd meter verderop). Wim had een verrassing bij zich; de eerste elementen van een supermooie loungeset, een tweedehandsje van de familie Terlage uit Veenendaal. Een mooi cadeau, want deze set ziet er nog prachtig uit. Super degelijk spul allemaal maar nogal lomp om te vervoeren.

Mark Terlage en Wim waren er in geslaagd om twee hockers en alle kussens in de auto te krijgen. En zo was toch al een mooi deel in Groenlo gekomen. Het tweede deel van deze set heeft Michiel later opgehaald uit Veenendaal, met het kleine aanhangertje. Na veel passen en meten kregen Mark en Michiel deze mooi op de kar gebonden. Het was meteen een lekker eerste ritje met de snoek op deze zonnige dag.

Het was nog wel een beetje spannend onderweg want het waaide die mooie dag toch al behoorlijk. Het bleek een voorbode te zijn van drie enorme stormen die de dagen erna zouden volgen. Gelukkig geen schade op Hoeve de Snippert. En nu, begin maart, lijkt het wel voorjaar ineens. Wat een zon. De natuur begint weer uit te lopen en we moeten flink aan de bak om alles in gereedheid te brengen voor de opening van het campingseizoen op 15 maart.

De grootste klus is wel het nieuwe campingsanitair. Inmiddels staan er zeven prachtige cabins op een getegelde vloer, waar ooit het jongvee en de varkens stonden. We willen daar mooi schoon sanitair maken, maar wel de sfeer van de oude veeschuur behouden. De oude stalmuur die weer de oorspronkelijke kleurstelling krijgt, de lage balkconstructie en de vintage steenschotten dragen hier aan bij.

Of Liander op tijd is met onze extra stroomaansluiting (voor warm water) valt nog te bezien. In het ergste geval moeten de eerste campinggasten net als vorig jaar nog douchen in de B&B badkamers van de boerderij. Maar die luxe is vast geen straf. Wel streven we ernaar om koud water voor de toiletten en wastafels op tijd in gebruik te hebben in het ‘Poggenschot’ (varkensschuur).

Ik houd van taal en Lotte ook. Wij maken soms woordgrapjes waar we helemaal van in een deuk liggen en waar anderen soms even tijd voor nodig hebben om het te laten landen.
Wanneer je luistert naar de titel van deze blog, kun je verschillende dingen horen.

vannacht tot tachtig

De speciale trap waarmee we naar de verdieping kunnen is nu ook in het donker (zelfs snachts) veilig te be-‘treden’. Want deze maand is ie voorzien van de definitieve leuningen. Oude eiken takken die kaal gemaakt zijn doen nu dienst als houvast en bieden straks ook oudere gasten (tot 80) evt zelfs in het donker een veilige route naar boven of beneden.

van acht tot ‘achtig’

carole heeft wel acht potjes met verf gehaald. Zogenaamde testers. We zoeken naar de juiste kleuren om de muur in de oude jongveestal mee te schilderen. Hier is namelijk het campingsanitair in verre staat van ontwikkeling. De vloer van de verkeersruimte is voorzien van steenschotten, wat een gezellige vintage sfeer geeft. Daar waar de toilet en douchehokjes komen, is de vloer getegeld en al een groot deel van de achterwand. De onderste meter van de oude stalmuren waren vroeger voorzien van een donkerrode stuclaag. Dat rood willen we graag weer terug laten komen en voor het bovenste deel van de muren zoeken we naar een leem-achtige kleur die ‘matcht’ bij de steenschotten en de betonlook tegels.

van 8 tot 80

Herman, onze campingburgemeester heeft zijn tuin opgeruimd en kwam naar groenlo met een aanhanger vol hout. Het bleek een bouwpakket van zijn oude speelhuisje voor de kinderen. Wij hebben deze samen opgebouwd in ons bosje naast de ponystal. (Klein)kinderen van onze gasten kunnen het nieuwe kampeerseizoen straks naar hartelust in deze boomhutten spelen en met een glijbaan door het bladerdek naar beneden glijden. Daarmee hebben we vertier voor een ruime doelgroep van 8 tot 80!

We schrijven op het randje van 2021. Klaar voor het nieuwe jaar. Een ‘next level’, zou je kunnen zeggen. Een nieuw hoofdstuk voor de camping, want we hopen dat ons sanitairgebouw dan klaar is voor gebruik. Maar we hebben op het kampeerveld ook bomen geplant, en de verwachting is dat dit voor nog meer natuurbeleving gaat zorgen dan vorig seizoen. Campinggasten kunnen bovendien gebruik maken van de nieuwe stroompunten met blauwe aansluiting, verspreid over de camping. Daarmee rekenen we ook af met alle enorme verlengkabels (tot wel 40 meter) die nodig warn om alle gasten van stroom te voorzien. Het scheelt ook een hoop gedoe met heen en weer leggen van die kabels, met grasmaaien.

Evenementen

Lotte en Macho zijn tegen die tijd helemaal vertrouwd met de menwagen en misschien kunnen er af en toe (kinderen van) gasten mee voor een ritje in de omgeving. Hopelijk kunnen we ook gasten ontvangen die bij ons logeren vanwege een van de grote evenementen in de omgeving (Zwarte Cross en Slag om Grolle).

SVR-beurs

In januari zouden we op de SVR-beurs in Houten aanwezig zijn. De organisatie raadde ons aan om in ieder geval 2000 folders beschikbaar te hebben. Deze kwamen mooi op tijd binnen, echter de beurs werd afgelast vanwege de lockdown. Wat doe je dan met 2000 folders? Als een raket de VVV’s in de omgeving mee voorzien. En blij dat we voorlopig vooruit kunnen met echt drukwerk in plaats van zelf dunne A4-floddertjes printen en vouwen.
Daarmee flyeren we komend jaar helemaal ‘next level’.

Hergebruik van oude materialen

We zijn ook ‘next level’ met de nieuwe trap die Michiel maakte in een lokale timmerwerkplaats. De trap is nog niet helemaal klaar, want de leuningen moeten er nog op, maar de ervaring dat we gewoon naar de nieuwe verdiepingsvloer kunnen lopen zonder gebruik te maken van een hoge ladder is voor ons heerlijk! En helemaal omdat het hout voor de treden gezaagd is uit de oude eiken kraaldelen die vroeger dienst deden als hooivliering op de deel.
Een nieuw leven voor oud hout uit onze boerderij.

Daarnaast zijn we nog steeds niet door het ‘afval’-hout van Tulp-Bijl heen, dat al in 2018bij ons werd gebracht. Man, wat hebben we daar al veel van mogen maken! Een paardenhek, een ruime tuinveranda, een stalinterieur voor de ponies, tuinhekjes, een longeerton annex paddock… En net voor het afgelopen kampeerseizoen bekleedde onze campingburgemeester Herman de westgevel van het achterhuis ermee. Daardoor ziet het er voor de campinggasten allemaal weer spik en span uit. Daar hebben we zo veel goede reacties op gehad dat we besloten om toch ook de oostgevel mee te bekleden. Het metselwerk van deze gevel was er een stuk beter aan toe dan de andere kant. Maar door al het lap- en herstelwerk, ook niet echt een visueel aantrekkelijk plaatje. Carole doet de finishing touch met haar beitskwast. Dan is de entree voor onze eerste B&B-gasten van 2022 een stuk fraaier geworden.

B&B

Ja, inderdaad beginnen we week 1 lekker! Meteen de kamer voor een midweek verhuurd. Het komt dus supergoed uit dat Carole eindelijk haar zin krijgt. En dat we nu toch ook maar iets doen met de hal van de B&B kamer. Hier moesten we nog wat doen met een on afgewerkte lange wand. Bovendien zaten de prachtige vloertegeltjes hier en daar onder een dikke cementsluier. Carole is al vroeg begonnen met deze tegeltjes schoon te maken. De cementvoer die ernaast ligt (een ongebruikelijk resultaat dat ontstond na het doorbreken en verplaatsen van muren door de vorige bewoner, was saai grijs, en stak lelijk af bij de tegeltjes.

Na lang beraad hebben we gekozen om deze te schilderen in een blauwe kleur die terug komt in het tegelpatroon. Een onafgewerkte hoek waar we al jaren op de bakstenen keken, hebben we aangesmeerd en met een sausje op de muren is deze hal ook helemaal ‘next level’. Ook dit project zal voorlopig nog niet klaar zijn want plintjes en deurlijsten… Maar we zijn wel weer een hele mooie stap verder!

Het is verbazingwekkend hoeveel accenten en leestekens er soms nodig zijn om in streektaal te spellen. Toch is het niet zo gek, als je je probeert een voorstelling te maken van hoe het in het écht is.
Ik bedoel de sfeer, het leven, het zijn op zo’n karaktervolle plek. Een gemeenschap die op de barricades gaat voor het behoud van authenticiteit.
De achterhoek is zo’n plek. Het verdient een plek op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Maar voor een dergelijk streven is men hier net weer te nuchter. En dat siert de mensen ook wel. ‘Doe maar gewoon’.
In het land waarin ‘høken’ meer betekent dan plezier maken en genieten van elk moment. Waar onmeunig of onmundig een grotere betekenis heeft dan ‘ontzettend veel’ of ‘intens’, en waar ‘goodgoan’ een veelomvattender wens is dan totziens of aju.

Dat merk je als je zelf hier leeft. En ik bedoel niet ‘verhuizen’. Nee, werken, leven met de natuur en elementen, de noaberschap ervaren. Niet bang zijn voor de lucht van koeienstront. Met de poten in de klei, zeggen ze soms. Maar dan in de overtreffende trap.

Mestput

Nou, wij hebben deze maand ook weer lekker met de poten in de ‘drek‘ gestaan. In de kapschuur moest nog een oude metsput leeg waar nog een halve meter dik, poep van minstens vier jaar oud, in stond. Een enkele campinggast heeft in 2019 het voorrecht gehad om een primitieve douche te nemen op de betonnen roosters die deze put bedekten.

Nu is het tijd om in die ruimte echt campingsanitair te maken, en dus moest er 7 kuub oude drek uitgeschept worden. Carole en Michiel sjouwden eerder al met spanbanden de betonnen roosters van de putrand af. Pompen was geen optie vanwege de puinrommel die er door de jaren heen ingevallen was. Er was maar 1 optie: raad vragen aan Huub (die van de barbatruuk ja).

Eind van het liedje is dat wij Huub nu een andere bijnaam hebben gegeven; ‘Huub Zeven Kuub’ Onze 61-jarige buurman stond erop dat hij in zijn eentje alle mest uit de put schepte. Ik heb in een onbewaakt moment kans gezien om de schep ter hand te nemen maar al snel werd ik er weer uitgejaagd. Dit was een klus van SuperHuub! Als eerste een halve oliedrum met de bodem omhoog in de put gezet, zodat er een plateau was om op te staan zonder dat de mest over de rand van de laarzen naar binnen liep. En na een uurtje scheppen was het peil zodanig gezakt dat Huub met de laarzen op de bodem van de put kon staan. Na vier uur scheppen (verdeeld over twee dagen) was de put leeg.

Burgemeester

Een week later kwam onze ‘campingburgemeester’ Herman Verkerk helpen met de smeervloer voor de wc en douchehokjes. De betonnen vloer daar was namelijk erg ongelijk, het afschot exact naar de verkeerde kant, en de inmiddels door Michiel aangebrachte afvoeren moesten worden aangestort.

‘D’rek‘ dezelfde dag nog een aantal betonnen putroosterbalken weer terug gelegd op de inmiddels drooggelegde mestput. Daar komt later de vloer van steenschotten op te liggen. Al met al ook een flink karwei.

Verder zijn deze maand nog ruim dertig bomen geplant die ik cadeau kreeg van snoekenvriend Egbert Meeter uit Beekbergen. Zijn bos opgeruimd en ons weideperceel weer een beetje meer ingericht als parkcamping. ‘D’rek‘ twee vliegen in één klap. En dit kwam qua timing ook perfect uit want juist die periode hadden wij een veewagen te leen om Macho, onze bonte ponykruising, op te halen van de trainingsstal in Lunteren. Daar heeft hij geleerd om braaf voor de wagen te lopen. Lotte heeft hard gewerkt en gespaard voor een heuse menwagen. Dankzij de inspanningen (letterlijk) van Melanie van de Bunt, hopen we hiermee in de zomer een leuke attractie voor kinderen van de camping te hebben.

Modder

Er moet nog wel flink doorgetraind worden dus we maken ieder weekend veel meters met de combinatie. Dat betekent dus ook veel schoonmaakwerk, want de landelijke zandweggetjes in de omgeving van onze hoeve zijn in de laatste novemberweken veranderd in herfstige modderpaden. Nog meer drek dus!

November is een maand waarin we niet stil hebben gezeten. Er kwam een mooie aanbieding van rollen zolderisolatie voorbij. ‘D’rek‘ dus maar de koe bij de horens gevat en eindelijk ook het dak van het woonhuis geisoleerd. Vorige winter hebben we namelijk een flink gure nacht gehad met een flinke stuifsneeuwstorm. De wind blies door alle kieren van het dak en nam dus veel van dat witte poeder mee naar binnen. We hebben toen met vier man een halve dag ‘indoor’ sneeuw geruimd. Dat willen we niet nog eens. Hopelijk blijft nu de wind en dus ook de stuifsneeuw buiten!

Zoals eerder gezegd zijn er plannen om deze winter het campingsanitair klaar te maken. En zoals het met veel plannen gaat, moet er eerst worden bedacht. Daarna gebroed, dan nog eens een paar nachtjes erover slapen, bedenken hoe het moet, erachter komen hoe het beter kan, plannen wijzigen, hier en daar rondvragen, internet raadplegen en uittekenen! Uittekenen, meten, kijken op de plek zelf, peinzen en opnieuw tekenen!

Maar ik denk dat ik uitgetekend ben. Ik heb het plaatje redelijk helder.
Voor de vloer is een flinke stapel oude steenschotten op de kop getikt . Een maatvoering die exact de ruimte vult. Er is een set sanitaircabines in losse wanden geleverd. De opstelling van de camping waar deze trespa wandjes en deurtjes vandaan komen, moet een beetje worden aangepast. Maar dan zou het prachtig moeten passen. De hoogte van de wandjes is nog even een dingetje, want de zoldervloer van de oude stal is eigenlijk te laag.
Ik heb besloten om een aantal balken die dit verdiepingsvloertje dragen, weg te gaan halen. En daarnaast die vloer eruit te halen. Dat scheelt werkhoogte!!

Dit be’tekent’ wel dat dat zoldertje eerst moet worden opgeruimd. Hout en dakpannen moeten aan de kant. Gelukkig is de vloer van stevige eiken planken. Helaas kom ik er achter dat deze planken niet overal op gelijke afstand van elkaar liggen. Op 1 plek zelfs met een voetbreedte tussenruimte.

Bedrijfsongelukje

Een vreemde gewaarwording als je plotseling met een stapel dakpannen in je hand 80 centimeter naar beneden zakt om met je linkerbeen halverwege het bovenbeen te blijven steken. De rechterknie is met een klap op de vloerplank terechtgekomen. En dus de handen met de stapel dakpannen ook. Gelukkig, alleen maar kapotte dakpannen en een schaafplek.
Gek hoe je onbewust toch zo’n zeer been ontziet door het andere meer te belasten. Weken erna dus veel last van eerst het linker been, daarna de rechter knie en vervolgens weer de linkervoet.
Maar enfin, als de klusongelukjes zich blijven beperken tot dit soort ongemakken kom ik er goed van af, gezien de omvang van onze projecten.

Crisis

Wanneer het leegruimen van een stal die lang als opslag heeft gediend, het stallen van een caravan en onderbrengen van een zojuist aangeschafte menwagen voor een pony, samen komen in kapschuur ontstaat er ineens crisis. Dan heb je zoveel ruimte, en nog weet je niet waar je alles moet laten.
Het tekent ook wel een beetje het gemak waarmee ‘men’ ‘dingen’ verzamelt.
En zo duurde het allemaal nog even voordat we echt aan de klus van het wintersanitair konden beginnen… ’s avonds was er daardoor nog wel even tijd voor wat meer uitpluiswerk op internet en… meer tekenwerk en plattegronden maken en herzien.

Uiteindelijk was het dan toch echt wel zo ver. De rioleringsaansluiting is afgetakt en de afvoer is uitgebreid tot in de ruimte waar het allemaal moet gebeuren. Hier kunnen straks 3 douches, 3 toiletten, 2 wastafels en een meubel met 3 wasbakken worden aangesloten.
Met het huren van een boorhamer ben ik overigens klaar. Ik besloot eindelijk in te gaan op een uits’tekende‘ aanbieding en er eentje zelf aan te schaffen, want kennelijk ben ik nog lang niet klaar met het breken van beton en andere steenachtige massa.

Grafisch

Het is deze fase waarin ik besloot maar eens een foto te maken van de lege ruimte, om straks een mooie voor- en na-foto naast elkaar te kunnen zetten.
En vanmorgen trof ik voordat ik aan de klus ging een prachtige zonsopgang die mij trakteerde op een übergrafische ‘uittekening‘ van onze trots, de grote eik, als schaduw op het gebouw waarin het allemaal moet gaan gebeuren…

Het is 18:45 uur. Ik kijk door de boomgaard heen over het pas gemaaide gras van mijn landgoed. Door De elzen in de singel werpt de zon lichtvlekken op de weide. De herfst is begonnen dus het zwembad is zojuist opgeruimd. Een kale zand cirkel verraadt de plek waar het een seizoen lang heeft gestaan . Daarachter staan de pony’s rustig bij elkaar te grazen in de schaduw. In de verte hoor ik een trekker de laatste snee gras maaien. Ergens blaft een hond en een buizerd neemt een duikvlucht vanuit de elzen en scheert over de pony’s. Een enkele raaf landt op het gras voor mij. Dit alles bekijk ik vanaf een podium van basaltsplit. Ons vernieuwde terras waar zo hard aan gewerkt is door alle vrienden van de snippert.

Een heerlijke avond om de balans op te maken. Morgen maar weer plannen voor komende herfst: het campingsanitair moet in de kapschuur worden ondergebracht en daarnaast verder met het achterhuis verbouwen tot B en B kamers. Nog heel eventjes nagenieten van onze seizoensklapper: Het kampeerweekend van DSclub. Dit jaar was regio Arnhem bij ons te gast. Hopelijk verwelkomen wij volgend jaar regio Noord?

Alles is relatief. We beschouwen de wereld om ons heen altijd vanuit een bepaald referentiekader. Maar er is altijd een andere kant. Het kan altijd erger. Of het kan altijd beter. Of ‘het weer in Italië is mooier nu. ‘

En zo is het ook met verbouwen. Het is ontzettend leuk om gasten met belangstelling voor ons project rond te leiden op de bouw. De meesten verzuchten dan na een aantal bemoedigende complimentjes: ‘…maar wat een werk moet er nog gebeuren…’
Dat is inderdaad de ene kant van het verhaal.

Vandaag, voor het eerst, sprak ik een man die likkebaardend rond keek. Eentje bij wie de handen net als enkelingen die hem voor waren geweest, gaan jeuken. Maar deze man sprak de volgende woorden: ‘Jullie zijn over het dooie punt heen’.
Ik voel dat ook graag zo.

We hebben het nu in het hoogseizoen dagelijks lekker druk met grasmaaien, terreinbeheer, beesten en campinggasten verzorgen (let wel: ieder van hen verdient evenveel aandacht, zorg en respect) bouwplanning, toiletten en stallen schoonmaken, ontbijtjes maken voor de B&B en bouwwerkzaamheden.

We genieten enorm van de momenten dat gasten voor een derde of zelfs vierde keer terugkomen, of dat we mensen mogen verwelkomen die enthousiast vertellen dat ze zijn getipt door kennissen die eerder te gast waren, of doorverwezen zijn door campings in de buurt.
Er waren daarnaast meerdere B&B-gasten die terug kwamen om te kamperen. Of zelfs een paar dagen mee gingen klussen!

We beginnen het gevoel te krijgen dat we De Snippert aan alle kanten aan het opbouwen zijn. De fysieke basis staat, en het recreatieconcept aan de andere kant, begint ook vorm te krijgen. Fantastisch om dat te mogen ervaren.

Het gaat er nu wel om spannen; De komende anderhalf tot 2 jaar moeten we er hard aan trekken. We maken plannen om komende winter het campingsanitair te kunnen realiseren zodat we volgend jaar klaar zijn voor nog grotere groepen tijdens Slag Om Grolle en Zwarte Cross.

Tegelijkertijd willen we medio 2023 onze kamers in het achterhuis klaar hebben voor recreanten tijdens de aangename seizoenen. En bedrijven (meerdaagse trainingen en seminars tot 20 personen), tijdens het winterseizoen.

Mooie vooruitzichten allemaal. De sloop is definitief afgesloten we zijn aan het bouwen. Lego’en 2.0, zeg maar. Over het dooie punt heen en naar de andere kant kijken!

Wat een merkwaardige maand. Peter R de Vries is niet meer. Limburg overstroomt door zware regenval en Nederland schroeft de Coronaversoepelingen terug vanwege inschattingsfouten rond Deltavariant van Covid.

Hoeve de Snippert ziet een ongekende stroom toeristen tegemoet en we treffen dus voorbereidingen om daarop in te spelen. Zwager Emiel werkt aan uitbreiding van de stroompunten, en BnB-gasten besluiten te komen kamperen, maar zoeken daarnaast bezigheden op de bouw tijdens de regendagen halverwege deze maand.
Hulde dus aan Hugo, die tekent voor een hele wand, inclusief deur, op de verdieping!

Verder hulp van een toevallige voorbijkomer uit Groenlo. Fons biedt zijn kluskwaliteiten aan en voegt de grootste gaten in de wand rondom de kozijntjes. Superblij mee.

Loes en haar klasgenoten zien hun examengala in het water vallen en de alternatieve gelegenheid om te kunnen ‘shinen’ in avondjurken en mooie pakken wordt twee dagen voor datum door school geannuleerd. Maar dan blijkt Hoeve de Snippert voor hen een uitstekend alternatief. Genoeg ruimte binnen, maar ook buiten gelegenheid voor een prachtige fotoshoot. Na een kleine stadstour met de oude DS, langs school en examenlocatie, blijkt het landgoed van onze hoeve ook een prima fotolocatie te zijn.

Ooit werkte ik samen met en collega uit Apeldoorn. 14 jaar heb ik met hem samengewerkt. Wat hebben we veel gelachen. We delen allerlei kleine understatements en anekdotes. Ondermeer een telefoongesprekje dat hij met een klant voerde. Die had gezegd dat er bij het bedrijf destijds iemand werkte (hij doelde op mijn collega) “en die saagt van dik hout dunne pe-lanke“.

Van Dik Hout had ooit een hit: Stil in mij’. Daar moest ik even aan denken. Het was in deze blog ook stil in mei. Niet dat er op De Snippert niets is gebeurd. In tegendeel. Er zijn veel spreekwoordelijke dunne planken gezaagd

Op wat kitwerk na zijn alle vier de badkamers voor de B&B in het oude achterhuis klaar. Twee zijn al in gebruik (tijdelijk) door de campinggasten.
Want we staan nergens nog echt actief genoemd (met uitzondering van www.groenlo.nl) maar hebben al behoorlijk veel aanloop.

We zijn zogezegd gezellig in bedrijf. Hoe mooi is dat! Verder is het terrein redelijk klaar qua basisaanleg en alles is dichtgegroeid met een mooie grasmat. De jonge aanplant loopt uit en de tuintractor draait overuren, en de wereld draait maar door…

We worden er stil van.

April doet wat hij wil. Zo moest er veel gebeuren op De Snippert maar helaas waren er omstandigheden die weer eens roet in het eten gooiden. Je kan wel mooie ambities hebben, maar het leven blijkt niet altijd maakbaar. Er zijn soms zaken die de praktische uitvoer van plannen in de weg staan.

Wat is het dan prachtig als je merkt dat er support komt uit onverwachte hoek. Met name broer Emiel en snoekenvriend Herman, zetten gewoon de caravan hier neer om te kunnen blijven slapen en volgende dag door te kunnen klussen! Wat verzetten jullie veel werk. Waarvoor superveel dank.

Dankzij die hulp zijn we alsnog in staat om eind van deze maand twee bnb-badkamers helemaal functioneel te hebben zodat we campinggasten van een comfortabele douche en net toilet kunnen laten genieten.

Dan was er ook nog een spontane aanbieding van nicht Janneke die haar tafeltennistafel en luxe hangmat een plek gunde waar die weer beter tot hun recht kwamen. Dank dank!

Voerman installatietechniek zet alles op alles om de laatste aansluitingen just in time voor ons te fiksen en een hergebruikte ketel van Jan Petersen in bedrijf te stellen voor de badkamers. (Antoine weet wat er komt kijken bij het opknappen van een boerderij. We gingen mooi gelijk op, maar hij ligt inmiddels zelf een flinke strobaal voor.)

Onze stro- en hooiman Thomas heeft ons gematst met bemesting en doorzaaien van de weide en Huub (huubhuub met de barba-truck) kwam mooi op tijd de mesthoop legen zodat er niet zo’n stinkende berg op het terrijn ligt.

Noaberschap in optima forma. Beste noabers, soulmates en familie; nogmaals bedankt voor alle support!

Bloesem buiten

Bloesem binnen

Het is wel even trekken en duwen maar dan ligt er een mooi slakkenhuis in ieder badkamertje. Daarmee is alles dat aan installatie in muren en vloeren van het sanitair moet worden ingebouwd klaar. Komende vrijdag kan de smeervloer er in. Het lijkt erop dat we de planning gaan halen en dat de badkamertjes in het voorjaar klaar zijn voor gebruik.
En hebben we ook wat geleerd?
allereerst, als de installateur zegt “knielappen op en gaan!” Dan is dat niet een soort grapje of metaforische uitspraak. Want na vijf uur kruipen over die metalen vloermatten heb je het wel een beetje gehad.
en als iemand je adviseert om de muren mooi haaks te maken en met het leggen van de eps (piepschuim) vloerplaten valt het op dat er een wand niet in het lood staat, dan kan je er op rekenen dat je dat met de vloertegels ook gaat zien en dan kan je niet meer terug. Dus tussendoor ook nog maar een extra binnenwandje op lattenwerk gesteld en gemonteerd. Maar voor de rest gaat het goed. We kunnen niets maar leren veel!

En toen klopte de weersvoorspelling toch! Heel apart om wakker te worden in een andere wereld. En toen de ervan van de oud eigenaar bij de overdracht van het huis ons liet weten dat er ‘s winters op zolder wel een stuifsneeuw naar binnen zou kunnen waaien, dachten we; jaja dat zien we dan wel, en na de eerste snewuqbuien in de winter van 2018 dachten we; ziejewel, je kan ook overdrijven! Maar nu we te maken hebben met echte sneeuwjacht En Dat in combinatie met de kilgoten die nog niet winddicht waren kwam eea toch even apart ‘binnen’…

Nadat de aannemer afgelopen zomer met een kapotte kabel in een nat achterhuis de aardlekschakelaar om zeep heeft geholpen, Zaten wij om de haverklap zonder stroom op hoeve de snippert. Tijd om de middeleeuwse stoppenkast te vervangen. Gelukkig kregen wij tijdens de jaarwisseling van een bouwbedrijf uit het zakelijk netwerk een heel mooi aanbod en mochten een kantoorgebouw voor de sloop leeghalen. Een aantal stoppenkasten kwamen daarbij als hoofdtrofeeen mee. Zo hebben we op de boerderij maar ook in de kapschuur een prima stoppenkast hangen, geïnstalleerd door zwager emiel (goudwaard) en kunnen we weer non-stop zagen, boren en ook magnetronnen.
Ook is michiel non-stop doorgegaan met de wanden en electra van de bnb badkamers In het achterhuis. Hier kunnen we nu echt al een beetje ervaren hoe de ruimtes er uit gaan zien!

Ja, het lijkt een cellenblok en feitelijk is het dat ook. Maar het blijven geen stalen kooien! Dit is het ‘metal-stud’ frame voor de vier badcellen. Het sanitair van de beganegrondkamers voor de B&B.
Deze vier badkamers hoop ik voor het aanbrekende campingseizoen klaar te hebben, zodat eventuele campinggasten gebruik kunnen maken van de sanitaire voorzieningen. Er moet nog wel eerst wat werk verzet worden:
Electra in de wanden aanleggen, vloerverwarming voorbereiden, doorvoeren maken voor het sanitair op de bovenverdieping, koud- en warmwaterleidingen aansluiten en doorvoeren, aardingsdraden aansluiten op CAP (Centraal Aardingspunt) luchtbehandelingsunits ophangen tussen sanitairruimtes en verdiepingsvloer, vervolgens wanden vullen met isolatie, dichtmaken met OSBplaat en gips, doucheputjes aansluiten, afwerkingsvloeren storten, wcreservoirs en potten monteren, wastafelmeubletjes monteren en tegelen.

Bijna klaar dus!

Lekker veel meters kunnen maken. Veel effect door het aanbrengen van de buitenbekleding van de gevel rondom de terrasdeuren van de ontbijtkamer. Grote verrassing dat buurman Huub met de shovel het erf op kwam om weer wat grond en zand heen en weer te trekken en net voor het donker een notenboompje dat in de verdrukking stond uit de oude boomgaard te verplaatsen. Superblij. Ziet er echt weer heel anders uit buitenom.

Tja, even weinig aan de bouw zelf kunnen doen de afgelopen maand. Hoewel we druk bezig moeten met badkamers maken, dienden zich andere klussen aan. Met de herfst in de lucht werd het tijd om plantgoed te poten. Het erfinpassingsplan voorzag in uitbreiding van de boomgaard en bosstruweel op de geluidswal. Dus we hebben een paarhonderd hazelaars, vuilbomen, lijsterbessen en krenten gehaald en gepoot, we zijn wat Hulst rijker en daarnaast zijn 9 grote walnoten geplant van 2 meter hoog. Dat kleed lekker de boel aan. Daarnaast is het in de herfst omrijd om aan ei dejaarskaarten te denken en een klant waar ik dit ieder jaar trouw voor verzorg, bood mij een tweetal kantoorpandEn aan in Den Bosch Waar appartementen in gaan komen. Voor de sloop kmocht ik daar uithalen wat ik dacht te kunnen gebruiken. Enfin. Den Bosch is niet naast de deur, maar zo’n buitenkans laat je niet lopen. Dus een goed coronaproof plan gemaakt en hulptroepen ingeschakeld. Een weekend daar geweest om alles voor te bereiden en afgelopen zaterdag met Joop, ietje, maaike, Jesse, angeline, Mike, ans, Geert en emiel, een vrachtwagen vol spullen gehaald. Meterkasten, brandhaspels, noodverlichting, deurdrangers en voor de camping toiletbezigheden, wastafels en allerlei dispensers. De huur van de bus is bekostigd met de opbrengst van de closeinboilers die ik heb mee kunnen nemen. Dat was dus weer een goeie snelle en productieve actie. Grote waardering en dank voor de genoemde hulptroepen. Die hebben weer extra Spaarpunten verdiend voor een bnbovernachting.

De herfst is ingetreden. De blaadjes vallen, het weer is guurder aan het worden. Gelukkig zit het dak weer dicht. Want de herfst is de oversteek van zomer naar winter. We bereiden ons voor op meer binnen leven en werken. Maar hoe mooi zou het zijn als het dak nog een kleine halve meter extra over zou steken…

De herfstvakantie is bij uitstek geschikt voor deze klus. Gelukkig had de aannemer al wat materiaal laten komen. Helaas hadden zij geen tijd om dit klusje zelf nog te klaren dus dan maar zelf aan de slag. Volgens een oud Kakelbonts gezegde: ‘Ook zoiets, heb ik nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan’, is de mindset snel gemaakt. Gewoon beginnen te timmeren en schroeven. Het heeft vijf dagen gekost, maar dan heb je ook wel een echt AF-dak, MET inbouwspotjes!

Kijk, dat er al heel lang niets is toegevoegd in deze blog, wil natuurlijk niet zeggen dat er niets gedaan is he…
We waren namelijk bezig met grote dakdingen. Tussen de coronagolven door zijn we de afgelopen maanden enorm geholpen door onze trouwe vriendenclub. In 3 zaterdagen hebben we het nieuwe dak dichtgelegd. En deze hulp bij -relatief corona-veilige- buitenactiviteit was zeker niet vanzelfsprekend, maar wel enorm gezellig. Gelukkig hadden we er mooi (zeker de eerste zaterdag) en droog weer bij. En de gemeenschappelijke lunch kon onder eigengelegd dak met voldoende afstand en ventilatie op de deel genuttigd worden.

Echt enorm bedankt. Zelfs onze campinggasten hielpen mee, dus ‘chapeau’ voor Tonnie, Martine, Gert, Wilma, Marina, Emiel, Angeline, Mike, Rutger, Vincent, Petra, Loes, Harm, Wim, Ietje, Joop, Robin, Monica, Margryt, Peter en Rianne. [in willekeurige volgorde]

Inmiddels Zijn de dakplaten gelegd. Ging natuurlijk weer niet helemaal vlekkeloos. Bij het uitladen van de dakplaten begaf de kooiaap het waardoor de Vredenseweg een ochtend geblokkeerd was door twee grote vrachtwagencombinaties en een servicemonteur een reparatie uitvoerde aan de olieleiding van een kooiaap op ons erf.

Maar het dak zit dicht en de voorbereidingen kunnen worden getroffen voor het leggen van de pannen. Intussen heeft Rene uit Veenendaal zich weer een dag uitgesloofd en samen met Michiel het verrotte platte tussendakje vervangen.

Het derde andere onderdak gaat met minder euforie gepaard. Carole is plotseling in het ziekenhuis opgenomen met een alvleesklierontsteking. De oorzaak is een galblaas vol met stenen. Dat moet operatief verholpen worden maar dat kan niet zolang die klier onrustig blijft.

Voorlopig dus even heen en weer pendelen naar Ziekenhuis in Winterswijk, waar de zorg overigens uitstekend geregeld is. Enfin, voldoende reden voor weer wat minder activiteit op deze blog zal je begrijpen. Maar dat halen we later in.

Allereerst zijn we heel veel mensen Excuses verschuldigd. Het schijnt dat er nogal veel berichten met typfouten op deze blog verschijnen. Sorry sorry sorry. Wonend op zo’n heerlijke plek als onze hoeve, vertoeven we het liefst zoveel mogelijk buiten. Nieuwe berichten worden dan ook vaak via smartphone toegevoegd ipv een laptop of desktop. Het is dan wel een beetje behelpen met de kleine digitale toetsen En er gaat weleens wat mis. Gelukkig krijgen we dan ook van trouwe lezers vaak opmerkingen daarover. We proberen alles daarna zo snel mogelijk aan te passen. Maar momenteel ligt de prioriteit een beetje bij het in-goede-banen-leiden-van-de-bouw. Ik hoop dat dat als verzachtende omstandigheid zal worden geaccepteerd. De mannen van Winters Bouwtechniek doen goed hun best om het dak weer dicht te krijgen. Maar vaak is het toch wel even handig als ik even in de buurt ben om een keuze te maken voor de een of de andere wijze om iets ‘op te lossen’ of soms is het handig als ik op tijd iets kan voorbereiden zodat de aannemer een eerstvolgende dag weer verder kan. Zo heb ik zaterdag met Rene (van de Groenelaan in Veenendaal), de donateur van onze trekkershut, het verrotte platte dak hersteld. En zoals alles had ook deze klus weer voldoende uitdagende verrassingen in petto. Maar…het is weer gelukt! Maandag kan de aannemer het dak dichtbranden met dakleer. En daarmee gelijk een mooie aansluiting maken op de dakplaten die nu bijna het hele dak van het achterhuis dicht maken. Wat een mooie stap alweer!

Op de camping hebben we Ben uitgezwaaid. Onze eerste officiële gast. We mochten hem een seizoensplaats aanbieden, wat volgens mij goed is bevallen want zijn caravan staat dicht in de buurt gestald zodat hij ook volgend jaar weer makkelijk en snel weer op de Snippert geïnstalleerd staat. Wat helemaal leuk zou zijn, is dat zijn fiets maatje ook al interesse heeft getoond vor een seizoensplek in 2021. Van harte welkom.
En net nu het bijna lijkt alsof het seizoen ten einde loopt, kunnen we uitkijken naar de eerste De Waard tent op ons terrein. Als het goed is zijn we vanaf half september gastheer voor een late vakantie van mijn paardrijmaatje uit veenendaal met haar man. Die moeten natuurlijk wel kunnen douchen, dus ook nog snel maar even een hele rustieke boerderijdouche in elkaar geklust!

De tijd vliegt. En wat gaan we hard. Het grootste gedeelte van het dak is nu klaar voor het leggen van de dakplaten. Afgelopen vrijdag werd daarvoor een kraan geplaatst. Alle gebintwerk is nagekeken, slechte stukken vervangen en ontbrekende kolommen terug geplaatst. Om goed en veilig aan de sporen van de bovenste kaphelft te kunnen werken, hebben we toch maar vast de verdiepingsvloer gelegd. Wat een mooie ruimte heeft dat boven opgeleverd! Voordat de isolatieplaten gelegd kunnen worden, hebben we op advies van de aannemer de eiken gebinten laten stralen. Al het vuil is er in één klap van af. Maar wat een verschrikkelijke zand- en stofbende geeft zoiets op de bouw. Enfin, na weer een halve dag vegen en scheppen is dat er ook weer uit, en ziet het oude gebintwerk, er weer prachtig uit!

Inmiddels zijn er campinggasten en AirBnB werpt ook zijn vruchten af. Via dit platform is ons appartement in het voorhuis bijna nonstop geboekt deze zomer. Op onze geimproviseerde (want geen sanitair) camping staan mensen die zelfvoorzienend zijn in toilet en douche.

Wat er wel geregeld is: De kapschuur is voorzien van stroom, aanrecht met dubbele wastafel met koudstromend water en stortplek voor chemisch toilet.

Wij voelen ons klein en dankbaar. We hebben inmiddels hele leuke en fijne gasten mogen ontvangen. Wat een fijne mensen staan er om ons heen. Als het nodig is, staat er dan tevens een compleet Veenendaals leger dat als een geoliede machine het hele pannendak leegwerkt.

De jongetjes van de camping kijken hun ogen uit. ’s ochtens een graafmachine die de geluidswal afwerkt, overdag een hoogwerker die in een bakje mensen omhoog tilt om aan het dak te werken en ’s avonds een shovel die dakpannen komt lossen. Meisjes vermaken zich met miertjes, piertjes, slakjes en visjes in de waterbak, en de grotere boerderijdieren.

De volwassenen komen af en toe uit hun rustige campinghoekje achter de kapschuur vandaan en staan alles vol verbazing en bewondering te bekijken;
“Wat gebeurt hier veel in korte tijd, en waar haal je al die mensen vandaan, het lijkt wel een lopende band”.

Inderdaad, wel even iets om stil bij te staan! Naast alle diesel en olie verbruikende machines, loopt er ook voor de zoveelste keer een trein op liefde en vriendschap. Het gaat als een speer. De dakpannen lijken uit zichzelf van de 11 meter hoge nok naar beneden te vliegen. Onderweg gaan ze van hand tot hand, worden via de stijger op de grond neergestapeld.

Rutger, onze goede BigBandvriend, die er ook al voor de zoveelste keer is, Robin, een oude bekende die hier al de meeste klusmeters van allemaal heeft liggen, en Rianne, een oud-collega van Carole, ook regelmatig voor klussen te porren, voegen zich als vanzelf in de familiemachine van zwager Emiel, schoonzus Marina en nichten Sharon en Angeline. Indrukwekkend. Dat is het!

Dit weekend hebben we de laatste grond aangevuld gekregen om de boomgaard mee uit te breiden, Rutger en Wim zijn komen helpen om het eerst deel van de pannen van het dak te halen en we hebben campinggasten (!!) Vrienden van de DS-club zijn een weekend te gast bij ons. En er is een caravan gebracht voor een seizoensplek. Dus dat betekende : zorgen dat het gras gemaaid is, het aanrecht in de kapschuur voorzien van stromend water en afvoer, licht maken onder de kapschuur, buiten zorgen voor watertappunt, enz.
in de aanloop daarnaartoe op vrijdag de pannenlift opgezet met de aannemer.
Uiteraard heb ik flink meegeholpen weer die vrijdag en dus was er tijd ‘over’ we besloten met de mannen van WintersBouw vast een beginnetje te maken met de pannen. Zodat in een beetje de gang te pakken zou krijgen. Maar bij het weghalen van de pannen vielen de panlatten gewoon naar beneden. De lattten dus, waarlangs we Langs de sporen over het dak Zouden moeten gaan lopen…

“Zie je het zitten” vroeg Pim, van WintersBouw. “Nee”, antwoordde ik. Maar we spraken af dat ik mocht bellen op zaterdag als het niet lukken zou met de lift verzetten …

Dat gaat dus niet werken bedacht ik me. Ik ga daar geen risico mee lopen. Terwijl de mannen druk met de zaak aan het bellen waren om alsnog op korte termijn een verrijker te regelen voor de dag erop (wim en rutger zouden komen helpen) gleed er een prachtige DS met caravan het laantje door de camping op. Onze eerst campinggasten arriveren en ze hebben Lotte meegebracht uit ede. Heel kort, maar zo gastvrij mogelijk tussen de regelstress door, de plek aangewezen dus. Gelukkig waren onze vrienden van de snoekenclub op de hoogte van de activiteiten.

Uiteindelijk bleek niet een verrijker maar een hoogwerker nog geregeld te kunnen worden. Daarmee hebben we een prachtig begin kunnen maken op zaterdag, met het afhalen van de pannen,

terwijl ook een tweede caravan werd geplaatst voor komend seizoen.
Man wat zijn we opgeschoten. Het is nu echt begonnen. De bnb loopt, de camping loopt en de kop van het dak is eraf.

Vanmorgen kregen we een bijzondere inspectie op de camping. We hebben inmiddels veel gedaan op het terrijn. En daar kwam een bijzondere gast even poolshoogte van nemen.

Vele handen maken licht werk, zegt men. En dat hebben we de afgelopen weken ook ervaren. Hoewel we dit weekend al de tweede boeking via Airbnb gehad hebben, hebben we toch doorgewerkt want ook de campinggasten staan te trappelen en er moest nog veel gebeuren. Vorige week zijn Peter en Margryt geweest, onze wandelvrienden. De kapschuur was aan een opfrisbeurt toe en dat was een behoorlijke klus waar die twee zich in hebben vast ‘gebeitst’. Met een supermooi eindresultaat!!

ondanks dat er wel wat ‘reuring’ was hebben onze eerste gasten uit utrecht zeer genoten van de plek en de ruimte. De vuurschaal en het uitgebreide ontbijt vielen zeer in de smaak. Hulde aan Carole en Loes!

Loes kan trouwens behoorlijk opscheppen! Zij ‘batste’ in haar eentje heel wat zand in de put, toen de waterleidingen eenmaal op zijn plek lagen.

Dit weekend kwamen Ans en Geert, Jesse en Maaike en Wim Klavers ons weer helpen. De checklist werd helemaal afgevinkt. Steiger afbouwen (die michiel met Geert, van de aannemer, en Emiel op vrijdag gebouwd hebben, onkruid uit weide, stenen in container, rioolaftakking maken, campingaanrecht ophangen… het is allemaal gedaan! Supertof van de trouwe vriendenschare. Er is veel gedaan en het was een heerlijke zonovergoten en vruchtbare zaterdag.
onze tweede gasten, uit Duitsland hebben ook weer enorm genoten van alles en beloonden ons met prachtig fotomateriaal van de flamingo’s.

Na alle goede werken hiervoor beschreven was het me het weekje wel: eerst veranderde het zorgvuldig op afschot gelegde afvoernetwerk op zondag in een blubberige chaos door een hardnekkige wolkbreuk op zondag. Na dat hersteld te hebben, stond afgelopen zaterdag onze benedenverdieping bijna onder water door een lekkende hoofdwaterleiding. Maar enfin alles is gelukkig opgelost. Ook daar zijn we uiteindelijk zonder kleerscheuren doorgekomen.

Echt lekker stevig bezig geweest dit weekend. Allereerst is gisteren de werkvloer in het achterhuis gestort. Het erf stond weer eens lekker vol met busjes en vrachtwagens. Om 7.00 stond de man van de betonpomp vrijdag al naast het huis en 5 uur later en twee en een halve betonwagens later lag de vloer er in . Dit is een van de grote projecten die loopt ter voorbereiding op het vervangen van de slechte stukken in het dak. We hopen voor de winter een nieuwe kap te hebben.
het tweede grote project dat loopt is het bedrijf. Redelijk onverwachts is er belangstelling van zowel kampeerders als benb gasten. Voor de camping moet er dus waterleiding naar de kapschuur en afvoer daar vandaan. Dus veel graafwerk te doen op het erf. Maar we willen het ook netjes hebben als de benb gasten arriveren… volgend weekend (!) dus een volle planning en GAAN! Vandaag graven en komende week de afvoer compleet erin en de geulen weer dicht. Dan ligt het er hopelijk vrijdag allemaal weer netjes bij.

Om op de Vredenseweg te komen moet je via de approche. Die naam stamt uit de tijd van de slag om grolle. Een approche is een naderingsloopgraaf. Meestal in zigzagvorm. Nou, mijn naderingsloopgraaf is in dit geval een rechte lijn. Ik graag naar de rioolpompput toe, in de hoop (…) de leidingen te vinden die de klicmelding laat zien. Als deze gevonden zijn, kan de rest met de machine gedaan worden. Zo stort ik mij na kantoortijd nog even in het diepe aardse om mij letterlijk te verenigen met Grollse historie.

30 jaar houden stramienen je als grafisch ontwerper bezig. Maar een boerderijrestauratie brengen begrippen als kaders en grids naar een ander level. Carole frist met het schilderen van de betonnen stalraampjes onze schuren flink op en met de betonmatten legde ik vandaag in ons achterhuis een mooie basis om op verder te bouwen!

Vandaag is weer een mijlpaal gehaald. De kastenkamer is al een tijdje min of meer ‘opgeleverd’, maar nu is ie echt af! Marco heeft de laatste drempel op de overloop geplaatst en daarmee is de verdieping wat mij betreft officieel geopend. Waar ooit twee tochtige kamertjes en een enorme open lege zolder was, is nu een warme bovenverdieping met vier ruime kamers (met bergzolder (!)).

Een hele gezellige en productieve dag gehad met de hele familie Cenijn uit Zoetermeer/Pijnacker (!)

Heerlijk is het om (schoon) ouders te hebben. Het woord zegt het al. Ze zien graag dat de boel ‘aan kant’ is, om maar een Veense uitdrukking te gebruiken. Dus schilderen en vegen ze of het een lieve lust is. Bedankt lieve pa en ma slot!

Riolering en water aanleggen. Ff spannend. Maar gewoon doen. Met een duidelijke tekening van de installateur en alle spullen voorhanden moet het lukken. Ik ga aan de slag met Laserafstandmeter, rolmaat, scheppen, pvcbuis, lijn, sokken, bochten en uponor-assortiment waterslangen en tyleenbuis. Lekker spelen in de zandbak dus.

Ochtendroutine 8.00 uur. Corona of niet. Gelukkig blijven er ook dingen bij het oude…

Het is bizar hoe deze ziekte om zich heen grijpt. Alles staat in het teken van hygiëne en veiligheid. Omzien en rekening houden met elkaar.
de supermarktschapoen worden leeggehamsterd en bouwmarkten draaien top. Want Nederland is aan huis gekluisterd en gaat massaal aan het tuinieren, klussen in huis en op de wc.
Hoewel voor iedereen de toekomst onzeker is en we van dag tot dag leven, besteden wij de weekenden ook maar nuttig in en rond huis.
het voelt heel raar en erg dubbel, maar met voldoende materiaal in huis en lange to-do-lijstjes, zijn we met de kastenkamer aardig goed op weg. Vanochtend zijn de wanden en plafonds helemaal glad opgeleverd en primerklaar. Toch ook wel lekker om weer stappen te maken. En even onze dagelijkse zinnen te verzetten.

Ja het zijn stormachtige tijden. We horen de voorboden van Dennis om het huis fluiten. Afgezien van wat aardewerk op straat kwamen we redelijk door Ciara . Naast de meteorologische stormen is het ook nog steeds planologisch onrustig. Het ene na het andere alternatieve plan moeten we afserveren. En er is onverwachts groot (lees duur) onderhoud aan auto nodig, de computer gaat stuk enz enz. Barre tijden dus. Maar we hebben nog wat kolen in het vuur dus geven de moed niet op.

Beste lezers van deze blog: Als je ooit overweegt een Labrador of kruising met Labradorbloed aan te schaffen: Top! Een aanrader. Het zijn superhonden. Maar…

Overweeg te verhuizen naar een plek naast een dierenarts! Deze beesten eten alles. En dat is op een bouw al niet zo handig. Al eens een keer een heel achterwerk laten leegpeuteren omdat isolatie, touw en houtsplinters een aardig kunstwerk hadden gevormd waar niets meer langs kwam. Vanavond was het weer raak.

Aangezien de vogelhuisjes met vetbolletjes het wapen schijnen te zijn tegen de naderende processierupsplaag van komend seizoen, hadden we besloten eens flink wat van deze munitie in te kopen. Op een onbewaakt moment bleek Diesel een van de vetbolletjes te pakken te hebben en daar was ie flink mee aan het smikkelen.

Helaas bleek een ander bolletje te zijn verdwenen. Er lagen er twee…
Onze viervoeter moest deze met netje en al naar binnen gewerkt hebben. En zo belandde hij wederom met een onsmakelijk vooruitzicht op een onmogelijk tijdstip bij de dierenarts waar het ding met netje en al met de achtste braak-actie weer tevoorschijnkwam.

Die hangen we maar niet meer in de boom…

Het is goed soms om even op de rem te trappen. Het zet je stil bij wat je doet en het geeft tijd om te overdenken wat je deed. In de vaart van het deurdenderen neem je soms te weinig ruimte voor reflexie. De afgelopen weken hebben we op advies van Dinant de plannen qua uitvoering even laten liggen. Dat leek alsof er niets gebeurde. Maar onze goede raadgever en achterbuurman ontkende dat ten stelligste; “Er is juist heel erg veel gebeurd.”

We hebben de plattegrond van de B&B naar aanleiding van de gedwongen pauze in de bouw nog eens vanuit ander perspectief bekeken en heroverwogen. Vanuit economisch opzicht hebben we een visie ontwikkeld die ons niet alleen geld bespaart in de uitvoering, maar die zeer waarschijnlijk ook door onze doelgroep beter zal worden gewaardeerd. Door een wijziging in de plattegrond zijn de kamers met slaapvide vervangen door vier BG-kamers met alles gelijkvloers en één appartement op de verdieping.

Gasten die ‘s-nachts gebruik willen maken van tiolet, hoeven daardoor geen hoge trap af en op. Bovendien is in de bouw het aantal trappen terug gebracht van vier naar één. En met een doorlopende verdiepingsvloer is meer stijfheid verkregen in het gebouw, waardoor de constructie vereenvoudigd kan worden.

Wij zijn op basis van dit plan alle onderdelen ‘eigen’ aan het maken. Dat wil zeggen dat we van alle onderdelen zelf willen weten hoe het gemaakt gaat worden. Dat geeft ons meer gevoel bij de bouw en we hebben een beter beeld bij wat het uiteindelijk gaat kosten. Daardoor zijn we op een betere manier voorbereid en kunnen zelf tijdens de bouw knopen doorhakken als dat nodig is.

Het betekent wel dat we wat meer tijd nemen voor offerteaanvragen en advisering. Maar daardoor leren we ook meer over de verschillende elementen van de bouw.

In deze tijd van bezinning en onderzoek krijgen we de hulp aangeboden van een oude vriend uit Zoetermeer. Marco heeft ons in het huis aan de MIddellaan in Veenendaal ook geholpen met verschillende klussen en ik weet me te herinneren dat hij handig is met de freesmachine.

Ik had dus bedacht dat hij me mooi kan helpen met de uitdaging om onze verdieping in het woonhuis nu eens eindelijk van drempels te voorzien. Een klusje dat is blijven liggen nadat onze aannemer begin 2018 zijn spullen inpakte om eerst verder thuis aan de gang te gaan vanwege de bruiloft van zijn dochter die vanuit het ouderlijk huis wilde trouwen.

De opgestepelde kluslijst hier kon ie helaas niet meer afwerken en daarmee bleef de overloop op de verdieping drempelloos. Nu, na bijna 9 maanden heb ik onine vier eikenhouten drempels besteld en deze zijn door Marco perfect op maat gezaagd en gefreesd.

Marco maakte voor ons de overloop met drie slaapkamers en een kluszolder tot één geheel. Het resultaat is verbluffend. We hebben plotseling een verdieping in plaats van een verzameling met losse ruimtes.

Alleen nog even afkitten en dan is het helemaal af!

En op een zekere ochtend vult het erf zich weer met groot materieel. Maar nu ook echt VULT!

Terwijl de trekkers zich opstellen naast het achterhuis schuift een shovel met dieplader langs het keukenraam. Daarop een vreemdsoortige installatie dat later de helft van een opvouwbare puinbreekmachine blijkt te zijn. De andere helft staat nog achter een vrachtwagen op de weg te wachten tot er een plekje vrij is op ons land.

Ja, geen boerenprotest dus, maar wel een bonte verzameling stoere profielbanden.

In een m van tijd staat alles op het weiland en is het een flinke bedrijvigheid. Alles rijdt door elkaar heen en weer. Er staat een kraan op de berg met betonbrokken en bulldozers schuiven puin voor zich uit. Op een lopende band gaan brokken naar boven en komt als gruis naar beneden.

Halverwege de dag is de rust weergekeerd en is eindelijk de grote puinhoop opgeruimd.

Alles dat over is, zijn 3 grote brokken fundering die gebruikt zijn als sloopkogel. Ze liggen nu als grensstenen achter op het wandelpad.

Er waren vroeger wel eens van die programma’s op tv op zondag met prachtige natuurdocumontaires.

Nou, aan tv kijken komen wij op de snippert iets minder toe, maar als ik nu de deur uit ga om de hond uit te laten, stap ik tegenwoordig iedere keer zelf zo’n programma binnen!

Beste bezoekers, het is even stil geweest op deze blog. Eerst verscheen er wekelijks en later tweewekelijks een bericht en nu is het zo maar een maand stil. Niet goed!

Het heeft alles te maken met persoonlijke omstandigheden bij onze aannemer. Wij verwachtten, na een belangrijke bouwvergadering op 17 aug, uiterlijk 31 augustus van hem een officiele overeenkomst waarin alle gemaakte afspraken bevestigd staan. Een belangrijk document dat er zeker moet komen voordat wij grote uitgaven gaan doen voor de opbouw van de B&B. Maar juist in deze periode zijn er bij hem zorgelijke prive-omstandigheden waardoor dit op zich laat wachten. De bouw ligt dus stil helaas.

Intussen zijn we dan maar buiten aan het freubelen met een lekkere veranda waarin we hopen tijdens mooie herfstdagen nog heerlijk buiten te kunnen zitten bij onze tuinkachel. Het is een heerlijke familie-aktiviteit waarmee Robin met zijn Makita-assortiment weer eens lekker uit de voeten kan. Daarnaast is de familie Tuintalent (Ans, Geert, Maayke en Jesse) ons enorm aan het helpen met snoeiwerk in de bestaande boomgaard. Superfijn natuurlijk allemaal. Helaas is Geert vanwege gezondheidsredenen gedoemd tot een opzichtersrol. Die hij overigens met verve invult, gewapend met anderhalve meter pvc-pijp als aanwijsstok. (Diesel gaat er namelijk telkens vandoor met de houten versies daarvan).

In twee weken kan je behoorlijk wat zandtaartjes bakken. Binnen en buiten. Maar van spelen met vormpjes is niet veel gekomen. Het was wel lekker heen en weer rijden met trekkers en graafmachines op het erf.
Alle betonvloeren van achterhuis en oude veestal buiten zijn leeggemaakt en weg gesloopt. Waarom zoveel gedoe buiten terwijl we binnen aan de slag moeten?…

De mestputten binnen en buiten wilden we vullen met wit zand dat onder de vloer van de oude veestal lag. Nou die betonvloer liep uiteindelijk wel wat verder door dan we hadden gedacht. De graafmachines bleven krabben tot aan de boomgrens bij de sloot naar de buren. Bleek dat er in de achterliggende tijd heel wat beton en straatwerk overwoekerd was door gras. Nouja, uiteindelijk alles maar schoongeschoven en eruitgehaald. Dan ben je er ook maar gelijk van af en is de grond helemaal schoon.

Het resultaat is een enorme zandbak buiten met een gigantische berg brokken beton. Daar komt later een puinbreker voor. En het witte zand zal afgedekt gaan worden met een klein metertje teelaarde voor de uitbreiding van onze boomgaard.

Maar eerst kunnen we net zo veel zand graven zodat we binnen op de deel, in de melkstal en buiten in de mestopslagput weer gelijkvloers komen. En jongens, daar gaat echt heel veel in. Buiten doen de machines het werk, maar binnen moeten we veel met kruiwagen en schepjes doen. (toch een beetje spelen met zand dus, maar dan in het kwadraat) Gelukkig komen Emiel en Marina met Angeline er een schepje bovenop doen op zaterdag. Man wat kunnen die gaaaan! En Robin maar trrrrillennnnn…

Ja tot de tanden gewapend en bewapend. Vandaag weer effe grof geschut ingezet om de met vlechtmattenverstevigde vloer in de melkstal te breken. Daar kwamen wij dus met de zwaarste sloophamer niet doorheen. Er moest een machine gevonden worden met voldoende power, maar die wel door wen deuropening kan. Van Clemens #zwolseveenbouw kwam de gouden tip: olminkhof te Neede.

Het resultaat: opnieuw nog meer puinhoop.

Buurman Robert is ons komen helpen met de shovel om de laatste losgetrilde stukken beton weg te halen uit de deel. Hoe ontzettend blij kun je daarmee zijn zeg. Dat scheelt ons zoveel kruiwerk. 
Het is de bedoeling dat hij binnenkort al het beton komt ophalen en afvoeren. Voor die tijd moeten de planken van Tulp-Bijl ook van de betonplaat af. Aangezien daar nog een flinke stapel ligt te wachten om uitgezocht en ontspijkerd te worden, waren we heel erg blij toen Rianne Carole daar een dagje mee kwam helpen.

Intussen heeft Michiel zijn metsel-skills ontwikkeld. Een deuropening moest dicht en aangezien we hier nog voldoende metselstenen hebben liggen, was alleen nog metselmortel nodig. De kunst had ik ruim 30 jaar geleden goed afgekeken toen Gerda en Bert, van de Dragonder met hun nieuwe manegehal bezig waren.

Het enige dat nog uit de deel moest worden gehaald waren de stalen profielen waaraan de drinkbakjes van de koeien bevestigd zitten. Helaas zitten de moeren zo vastgeroest dat alleen de slijpschijf hier een oplossing biedt. Dat levert wel lekker vuurwerk op voor de foto’s!

En dan zijn daar de hulptroepen. Wim, de dag na terugkomst van vakantie in de Ardennen en Robin met zijn broer Rutger staan ineens op de stoep op zaterdagmorgen.

Hoera, we kunnen meters maken. Het is flink zweten met die enorme sloophamer van Loxam. Zwaarder is er niet. Hij is bijna niet te tillen, maar dit geweld hebben we hard nodig om door de vloer heen te komen.

’s Middags weer een gezellig volle lunchtafel, want Lotte en haar vriendin Linde waren er ook.

Uiteindelijk hebben we zoveel mogelijk gebruik gemaakt van de verhuur-tijd en na het avondeten maakten Carole en Michiel de laatste meters vloer los. Om 22.30 keerde de rust in de Achterhoek terug…

Vanaf vandaag is er een begin gemaakt met het verwijderen van de betonvloer op de deel.
Michiel en Carole proberen samen dit klusje te klaren. Ook de mestputten moeten lek gemaakt worden. Dat is geen eenvoudig klusje. 
Trillen, sjouwen, trillen sjouwen. Na een lange pittige dag hebben we pas 1/5 van de deel weg. 
Dat beton is oerendhard! Het komt goed maar een paar extra handen waren fijn geweest. Helaas is het vakantietijd en kan niet iedereen fysiek zo’n klus aan. Ook robin is er dit weekend niet. We gaan maar rustig verder.

Inmiddels is Diesel een slungelige, enthousiaste puber geworden die geen genoegen meer neemt met de beperkte ruimte die wij hem kunnen bieden. Hij wil de wijde wereld verkennen en hoe fijn is die onbekende wereld bij de achterbuurman. Helaas vinden daar de hond, de ganzen, de koeien en de kalfjes zijn bezoekjes niet zo fijn. Gefrustreerd maken ze met elkaar veel herrie. Aangezien we de buurman en de dieren graag te vriend willen houden moeten we een dag klussen aan de deel opschuiven om een onzichtbare omheining te maken.

Uiteraard is alles vooraf goed uitgemeten. Dus na uren draden trekken, hier en daar ingraven, daar en hier langs hekken spijkeren, door buizen voeren en door bramenstruiken vlechten, komen we rond 22.30 aan op het ‘moment supreme’. De circel is bijna rond, maar uiteindelijk constateren we dat we door alle hoekjes en het omhoog en omlaag voeren, een kleine 10 meter draad te kort komen, en dat op 300 meter (!).

Enfin, de volgende dag dan maar wat hoeken afgesneden in het bosje langs de oprijlaan. En uiteindelijk de draad rond gemaakt.

Na een korte test brengt het ons waar we zijn willen; Diesel ervaart tot waar hij mag gaan, en we kunnen hem gelukkig weer na een paar weken aangelijnd te houden, los laten op ons erf.

Donderdag heeft Carole Michel, van AVB Terbraak, geholpen met het verwijderen van de roosters op de mestputten. De vrijdag erna moesten de putten gereinigd worden. Een vies klusje waar niemand op zit te wachten. Eerst met de zuiger de grote bulk in de giertank brengen. Daarna met de laarzen in de gecomposteerde poep en scheppen maar… Uiteindelijk is de klus mooi opgeknapt. Super fijn. 

Er worden grote stappen gemaakt en dat is goed te zien. 
Zaterdag komt Emiel ons gelukkig weer helpen met de electra. Wat fijn dat de oude stoppenkast eraf, de stroom omgeleid is buitenom en dat we nog meer licht hebben op het terrein. We kunnen inmiddels veel maar dit moet toch echt een vakman doen. Robin helpt hem erbij. Die jongen is inmiddels ook van alle markten thuis. 
Na de picknicktafel heeft hij nu met Loes ook een bruggetje gemaakt die ons perceel aan de noordkant ontsluit voor fietsers en wandelaars. ‘s Avonds maken zij, bij het licht van de electrische fiets, nog de leuningen passend. Nog nooit hebben ze iets met een beitel gedaan. Nu zitten ze gezellig samen in het hout te te hakken alsof ze nooit anders gedaan hebben. Dat zit gebeiteld, zou je zeggen…

Dit weekend is eindelijke en flink rigoureus begin gemaakt aan de B&B. Met de spontaan aangeboden hulp van Rutger hebben we lekker grote stappen gemaakt. Rutger had aangekondigd om 8.00 uur bij ons te zijn, dus hebben we de wekker vroeg gezet zodat we er op tijd klaar voor waren. Robin was gelukkig ook snel wakker om meteen bij aanvang mee te helpen. Alle laatste spullen uit het tanklokaal en het halletje naast de melkkamer ook leeg, want, we zouden een doorgang maken en een gedeelte van de muur slopen die van het gangetje naar de melkkamer (aankomend ontbijtkamer) gaat.

Wat een opgeruimde indruk geeft dat als alles weer even helemaal leeg is!
Het project ‘melkkamer’ wordt voortvarend aangepakt. We maken handig gebruik van de lengte en slagkracht van Rutger en slaan onder veel stof en gruis het plafond uit de melkkamer. De balken daar worden er uitgehaald en ineens ervaren we een enorme hoogte in dat donkere gat, dat meestal ontoegankelijk was door het duister in die ruimte.

Michiel had eerder al wat dichtgetimmerde vensters open gebroken voor wat daglicht, en daar konden we ook makkelijk het puin door afvoeren. Maar na het wegbreken van de muur, die de melkkamer scheidde van het gangetje waar de koeien door naar binnen kwamen, werd de grootsheid van de toekomende ontbijtkamer pas echt heel duidelijk. Wat een prachtige ruimte hier!

s’Middags na de goed verzorgde lunch (Lotte was van de paarden en catering vandaag) stond er een andere activiteit op het programma. Een ‘dingetje’ waar we al een tijd tegenaan hikten, was de eikenhouten kraaldelenzolder op de deel. Deze was dreigend door gaan hangen en we vroegen ons af wanneer de eerste plank er doorheen zou vallen. Aangezien deze planken er toch een keer vanaf zouden moeten en we nu met drie sterke mannen bij elkaar waren, vond Michiel de tijd rijp om hier korte metten mee te maken. Diverse plannen van aanpak passeerden de revue. En uiteindelijk besloten we ze met behulp van eerder uitgezaagde gordingen van de melkkamer los te stempelen en opzij te kantelen en uit eindelijk naar beneden te laten ‘lazeren’. Dat bleek een vrij lompe maar heel functionele werkwijze. Terwijl Carole en Loes zich voornamelijk met de tegelwand op de melkkamer bezig hielden werd op die manier op drie verschillende plekken in 1 dag flink wat ruimte gemaakt met vrij grof geweld. Een prachtige productieve dag weer! En Diesel sloopte op zijn manier mee natuurlijk. Dat ging zelfs zo ver dat ie ontdekte dat hij niet alleen uit de vissenbak drinken kon, maar er ook in kon staan en met de vissen Ben en Jerry kon spelen (!) Na een pallet op de waterbak gelegd te hebben kwam er rust bij de vissen (hopeleijk). We hebben inmiddels 1 oranje schicht weer zien zwemmen, maar geen idee of ze nog met 2 zijn.

Het zal nog wel even een paar dagen duren voordat het troebele water in de vissenbak bezonken is en we weer door het water heen kunnen kijken. Het is wel duidelijk dat Diesel de waterbakken heeft ontdekt, want als Rutger zich van het ergste stof ontdoet onder de tuinslang in de wei, neemt Diesel nog een duik in een van de drinkbakken van de ponies.

Het bleef nog lang onrustig op erve De Snippert, want Robin wilde naast slopen ook nog wat creëren. Daarom maakte hij alvast een begin aan het bruggetje dat ons wandelpad verbindt met de rustige Boksveenweg aan de noordkant van het perceel. Omdat de brug aanvankelijk na de eerste inspectie wat aan de smalle kant leek te gaan worden besloten Michiel en Carole er op de fiets nog wat constructiemateriaal heen te rijden.

Jongens wat kan er veel gebeuren in een kleine week. De veestapel blijft zich ‘uutbreiden’ We moeten nodig een extra tabje aanmaken met alle beestenboel. Over een paar weken hopen we Snippert-eieren van onze eigen kippen (Plien enBianca) te krijgen en er zwemmen twee goudwindes, waarvan ik de naam even niet weet, in de waterbak. We hebben mijn verjaardag en housewarming voor vrienden familie en buurt gevierd en… We hebben kennis gemaakt met het fenomeen: TANTE RIKIE! De Zwarte Cross is ons niet voorbij gegaan. Wat een spektaktel van Toneeel, Muziek, Culturen, Motorengeweld, Grolsch en Positiviteit.

De bouw aan de B&B (of liever sloop van het achterhuus) heeft ook niet stilgestaan. De voerbakken zijn vurt en aan de sloop van de vloer kan begonnen worre (mix van Veens, Achterhoeks en Betuws)

Onze hoeve laat ons vanaf het begin genieten van prachtige vergezichten. Doorkijkjes tussen boomcoulissen, of vrij zicht over de pas gemaaide graslanden… Op het moment is het heerlijk om dit buiten te beleven maar we hebben gemerkt dat het ‘s winters ook heel guur kan zijn. Dan is het beter om van achter het vensterglas van dit alles te genieten.

En juist dit vensterglas ontbreekt hier en daar. Gelukkig niet in de buitenmuren wan ons woonhuis. Maar een binnendeur met geribbeld momumentenglas mist enkele strookjes ruit en vooral in de ponystal tocht het lekker door langs de helft van de betonnen sponningen waar ooit glad in zat. Daar moet dus voor de herfst wat aan gebeuren!…

Er is wat enkel glas over gebleven toen jan in de winter wat openslaande ramen heeft voorzien van termopaen. En glas snijden heb ik ooit wel eerder gedaan, maar hoe krijg ik dat in betonnen sponningen? Even een glaslatje er tegenaan timmeren gaat m niet worden.

Dus maar even op YouTube een tutorial ‘ruitjes zetten met stopverf’ opgezocht.

Twee ruitjes klooien en de rest van de 8 gaan vanzelf. NouJa, vanzelf… het blijft ongeloofelijk eigenwijs spul. Dat moet plakken als het loslaat, en dat loslaat waar je het vast wil zetten. Maar… oefening baart kunst.

Op het moment dat je echter overstapt op monumentenglas, merk je al bij het glas snijden dat je wel echt in ‘next level’ zit. Wat een klus…

Twee ruitjes monumentenglas kost me meer moeite dan 8 ruitjes gewoon glas.

Dit spul gaat geheel zijn eigen weg. Als je denkt een kaarsrechte snede te hebben gezet met je nieuwe glasmesje, springt er haaks daarop een barst in de ruit. En wel zo, dat er minimaal materiaal overblijft.

Zo gebeurt het dat ik met moeite twee strookjes van 20 x 50 uit twee ramen van 70 x 100 haal. En tot 23.30 aan het ploeteren ben in de tot glaswerkplaats omgebouwde ponystal. Maar het eindresultaat telt.

Ook hier weer veel geleerd. Er gaat een wereld voor me open en alles is leuk om beet te pakken. Ik zeg: alle vensters staan open! (En toch tocht het niet 😜)

Dat momumentenglas komt trouwens met een leuke anekdote: ik ontdek afgelopen week op marktplaats 6 antieke ramen gratis af te halen in borne. Waar ligt dat borne? Googlemaps laat zien: enkele centimeters bij Groenlo vandaan. Die zijn van mij dacht ik, en kom er op de dag van ophalen achter dat enkele centimeters in naïeve vluchtigheid bekeken, een uur omrijden inhoudt. Enfin, Groenlo een keertje van moederlijke kant aanrijden is ook leuk. En bovendien ontloop ik er die dag een enorme file op de a 12 mee. Als ik bijna alle zes de ramen in de auto heb, vertelt de eigenaar dat de ramen uit een oud klooster komen. Een week daarvoor in Neede opgehaald. Een kwartiertje vanaf Groenlo. Hahahaha.