De ponystal is helemaal klaar vandaag. De stalwanden zitten er in en de boxdeur is afgehangen. Welkom spotje, punky en Macho!

Lotte heeft zelfs al gezorgd voor wat lekkers. En net als ik klaar ben komt de buurman langs om een paal op de deel te slopen. Oh ja… we gingen een b&b maken. Tijd om daar weer eens aan te denken en vanaf nu met vliegende vaart aan verder te gaan.

Dankjewel Clemens, voor het zetje in de rug. En ook dat je meteen de sluiting van de buitenstaldeur hebt gefixt.

Dit weekend staat flink onder spanning. We breiden de erfverlichting uit. Zwager emiel komt een extra dag installatiewerk verrichten.

Maar dat we nu ook echt stroom van de garage naar de kapschuur gebracht hebben mag gevierd worden. Er is daarmee werklicht in de stallen gekomen. En ook niet overbodig: goede erfverlichting voor als we savonds of straks in de wintertijd naar de garage of stal moeten. Gelukkig kan dat nu ook zonder een telefoonlampje!

Wel zijn we ons doordrongen van het belang van goede insektenverdelger, want door het werken met dit weer in de schuren en het veld met hoog gras, zijn we allemaal compleet lekgeprikt door de muggen.

Het moet natuurlijk wel een beetje afzien zijn. Anders lijkt het helemaaal zo onwerkelijk lekker hier in de Achterhoek.

😜

Het doek met onze bedoelingen is aan het hek gehangen. Daarmee hopen we pinksterpassanten bewust te maken van deze nieuwe recreatieplek in wording. Daarmee verbinden we ons wel aan een mooi streven; vanaf volgend jaar een beetje geld maken op deze plek. Dat zal tijd worden want tot nu toe heeft het alleen maar geld gekost.

Maar ja, de kosten gaan voor de baten uit zeggen ze. En daarom hebben we maar meteen een mooi netwerkje in de grond aangelegd om alles goed uit te lichten. Dat is niet alleen mooi en gezellig, maar geeft ons savonds en straks in de winter ook meteen een wat veiliger gevoel.

Zwager en nichten hebben resp nog veel gedaan aan installatiewerk ten spijkers trekken van de laatste zending hout van tulpbijl.

Daar kunnen we weer veel mooie dingen mee maken. Waaronder een stalinterieur. Want ook de stal is bijna verbonden aan het stroomnetwerk. De kabel is al getrokken met hulp van wat machinewerk van de buren.

Vandaag weer een mooie dag voor een buitenklus. Aangezien er niet eerder dan morgen gerichte markering komt voor een start met het achterhuis toch maar lekker buiten bezig. Om een beetje het ritme vast te houden.

Een pakket voor buitenverlichting die jaren geleden voor ons oude huis was aangeschaft maar hier in Groenlo geïnstalleerd. Weer een stapje in de verlevediging van de snippert. T is meteen een stuk gezelliger weer buiten.

Wat een verwennerij vandaag. Een 8koppige delegatie van paardensportcentrum de dragonder uit veenendaal komt het ponyhek afmaken. Bijna mijn hele oude lesgroep van de maandagavond, inclusief instructeur en eigenaresse helpt mee. Het gaat als een speer en de club neemt ook nog eens veel lekkers en (alweer) onverwachtse maar zeer welkome attenties mee. Wat een verwennerij. Gerda, jeannet, janet, Julian, Desiree, Sonja, Esther en Manon; we weten niet hoe we jullie kunnen bedanken. Wat een super samenwerking. Dankjullie wel vriend en vriendinnen! En dan was ook nog eens het hele gezin compleet aanwezig en bezig. Topdag deze Hemelvaartsdag op hoevedesnippert!

Vrijdag begint fantastisch. Alweer een lekker zonnetje. Carole en Michiel nemen ff de tijd voor een stukje beeldvorming. We gooien wat extra deuren en luiken van de deel open en laten flink wat licht binnen op de plek waar de b&b kamers gaan komen.

Met krijt zetten we de plattegrond uit en zetten wat tuinstoelen in de ruimte. Op deze manier gaat het allemaal nog meer leven.

De plannen krijgen steeds meer vorm en we staan te popelen om aan het werk te kunnen. De constructietekeningen zijn klaar en ingediend. Nu is het wachten tot de specialisten tijd hebben om te helpen met de praktische start.

In afwachting daarvan zijn we met wen mooie buitenklus bezig. De ponyweide neemt op zaterdag steeds meer vorm aan. De zon blijft uitbundig schijnen dus het is heerlijk werken met zijn viertjes.

Tja, we zijn dit weekend met vijf, want we vergeten diesel niet natuurlijk. Maar een lekkere werkhulp is het niet. Nee, hij is meer van de werkverschaffing!

Hij wacht na het eten het moment af dat er even niemand in de buurt is van het zakje met plastic afval. Met daarin allerlei interessante ritselspulletjes met heerlijk ruikende restjes.

Op de gekste momenten zien we diesel ineens ergens heel stilletjes in het gras liggen met een kuipje kruidenboter, zo schoongelikt dat ie hagelwit en als nieuw tussen de voorpoten van diesel in het gras ligt.

Diesel kijkt je dan aan met een blik van: ‘die lag hier al de hele tijd hoor’. Maar intussen verraad een spoor van afval de route die hij heeft afgelegd van de picknicktafel in de boomgaard tot een schaduwplekje bij het nieuwe hek voor ons huis, waar die zwarte lobbes is neergestreken.

En opruimen ho maar. Het is een echte puber.

Of het ene moment maak je een leuke actiefoto van het hek in wording en je draait je om en die hond komt je voorbij rennen met een doosje schroeven in zijn bek.

Speciaal bestelde torkxschroeven die niet roesten. Ga die maar weer eens bij elkaar zoeken in het hoge gras dat na de laatste maaibeurt al weer zo hoog staat dat het kruimelpad van schroeven niet eenvoudig te traceren is.

Dit weekend is weer een heleboel af te vinken. De keuken is helemaal afgewerkt. Alle plintjes erop. En het voornemen is om de palen voor de weide ook ge’ree’d te maken. Daar komen we een heel mooi eind mee maar het is wel beestachtig vermoeiend. Lekker bezig op een prachtig zonnige zaterdag. Die ochtend vroeg begonnen, drinken we koffie en krijgen we een concert van de Merel – koffieconcert!. En weer lopen er zo maar twee reeën voor ons langs door de weide. Op het moment dat Loes aan het filmen gaat schrikken ze van een aankomende auto en schieten de sloot en weg over naar de horizon…

Vandaag voelde ik mij de koning te rijk. Vanuit Veenendaal reed ik naar het werk door een lange aaneenschakeling van verkeerslichten. Okay, ik doe er nu wat langer over. Maar kijk eens hoe ik de eerste en laatste 11 minuten van die rit naar kantoor vanuit Groenlo beleef…

Haha nee, geen heipaal. We hebben de ponyweide uitgemeten en alle materialen liggen klaar.

Robin heeft de eerste paal geslagen en dat ziet er meteen goed uit! Ineens zie ik helemaal voor me hoe het gaat worden. Juist op diezelfde dag horen we dat in Achterberg de verdwenen pony levenloos is gevonden.

Aan de ene kant eindelijk een eind aan de onzekerheid. Aan de andere kant heel verdrietig en confronterend.

Weer een extra reden om het hek van degelijke kwaliteit te maken en er een goed slot op te maken.

Om te zorgen dat de dieren sowieso in de weide weg blijven bij het hek, hebben we ons laten voorlichten op het gebied van stroomdraad. Er gaat een wereld voor ons open…

Maar… ook op dat gebied is alles binnen nu. De eerste paal is gezet. Nu de rest!

…En waarom is het al zo lang stil op deze blog? Wij waren eventjes er tussenuit! Jawel, naar ons oude strandhuis. En hoewel het geen zomertemperaturen waren, was het toch heerlijk.

Zoals veel dingen voor ons dit jaar nieuw zijn, was het ook even uitproberen hoe het zou gaan met Diesel aan het strand en op de camping. Volgens mij heeft hij zich heerlijk vermaakt met rennen en andere honden aan het strand, maar helaas moest dat nog wel aan de uitrol-lijn, omdat hij nog niet echt heeft geleerd om terug te komen op het moment dat hij -voor hemzelf- belangrijker zaken te doen heeft.

En dat ‘voor hemzelf’ schijnt iets te zijn dat in Labradors zit ingebakken, maar ook juist nu nog heel erg hardnekkig aanwezig is omdat ie nog niet eens een half jaar is. We hebben wel gemerkt dat ie al aardig de baard in de keel heeft, want hij jankt en blaft als een echte wolf, als er andere honden in zijn buurt komen.

Ook heeft Diesel een nieuwe hobby ontdekt: kantklossen, macrameeen of hoe je het wil noemen. Hij was ien ieder geval flink aan het ‘netwerken’ met de uitrol-lijn tussen de scheerlijnen van de tent door. Dat was minder handig.

Des-te-blijer was ie toch weer bij thuiskomst, om nog even lekker door het hoge gras te rauwzen, want vandaag, 5 mei, is het weiland gemaaid. We kijken weer tegen een mooi kortgemaaid veld aan en hopelijk komen daar ook weer diverse speeltjes van de hond onder tevoorschijn.

Het is tevens tijd om de draad van het klussen weer op te pakken. Kort voor ons vertrek naar Zeeland zijn er voldoende planken ontspijkerd om een goede paardenweide van te maken, voor als de ponies van Lotte naar Groenlo komen. En ook de keuken is weer flink onder handen genomen. De wanden zijn nu volledig glad gemaakt en na enkele keren vullen en schuren bijna klaar voor de afwerking.

Lekker, vakantie, even het hoofd op orde. Niets kunnen en dus ook niets hoeven, maar het is ook weer fijn om thuis te zijn in ons paradijsje, zoals collega-vertrekker Peter B. het noemt. Peter en ik kennen elkaar uit het vak, en van de paarden en van onze dromen over boerderijtjes met grond in het buitengebied. Die dromen die wij onafhankelijk van elkaar in dezelfde fase hebben verwezenlijkt, zonder het van elkaar te weten. Leuk om ervaringen te delen! Zelfs nu weer, toevallig beiden met een keukenrenovatie bezig…

Dus… we zijn weer terug, en doorrrrrrr!…

Joehoeoe! Even een tussentijds berichtje waard: vandaag kwam het verlossende woord van de saneerder dat de gemeente de plek onder de kapschuur ook vrijgeeft. Eindelijk het gevoel dat alle grond waar we voor hebben betaald ook daadwerkelijk van ons is!

Vandaag een superleuke dag op het Loo. De dsclub viert daar het voorjaarsevenement. Traditiegetrouw het eerste grote treffen van de dsclub. Ondanks de kou waren toch weer enkele honderden snoeken met citrofielvrienden naar Apeldoorn gereden.

Heel erg leuk om iedereen weer even te zien en te spreken. En nu is voor een aantal trouwe fans uit de club het moment om ons eens flink aan de tand te voelen.

“Hoe gaat het? Schieten jullie al op”

Schieten we al op?,denk ik dan… we moeten nog beginnen! We wonen nogmmaar net lekker.

Er zijn er ook die zeggen: “wat moedig van jullie”. En:” stoer hoor, zo’n stap!”.

En wij doen dan ons best om ons gezicht in de plooi te houden en met ons beste ‘pokerface’ te voldoen aan de verwachting die bij zo’n uitspraak hoort.

Maar beide reacties zijn leuk, en waar. Het is stoer en zo voelen we ons ook. En bovendien moet er weliswaar nog megaveel gebeuren maar we hebben ook al superveel gedaan en gemaakt.

Op het moment liggen de eerst 40 planken voor de paardenwereld al spijkervrij klaar. (Thanks to de vader van Carole die dat er afgelopen dinsdag even bij deed om ff de handen uit de mouwen te steken.

En Jan heeft de nieuwe tweedehands keuken inmiddels aangesloten op warmwater en gas. Iets waar we ook erg naar hebben uitgekeken en heel bij mee zijn.

Zo gaan we nog steeds met sprongen vooruit en iedere week maken we vorderingen. We hebben dus in meerder opzicht flink het gas d’r op En dat verdient meer dan een bloemetje.

Dit weekend staat in het teken van duurzaamheid op Hoeve de Snippert.

Wij voelen ons de koning te rijk met onze nieuwe tweedehands keuken die in anderhalve dag toch al weer veel verder af komt dan we hadden durven dromen.

En de weideafzetting ligt klaar om aan de palen gehangen te worden. (Ehhh nog wel eerst ff palen regelen nog) Een hele container met het eerste deel van een gepotdekselde bedrijfshal is leeggestort op de betonvloer van de oude melkveestal. Dat wordt nog een flinke klus om al die oude spijkers eruit te trekken, dus wie zin heeft in een lekker buitenklusje; je bent van harte welkom met je klauwhamer.

Ik kan natuurlijk weer van alles vertellen over de klusvordering in het huis. En dat ik toch maar afscheid heb genomen van de oude keuken, omdat jan volgende week de nieuwe tweedehandse komt installeren….

Maar waar we echt blij van worden, en waar we ook voor vertrokken zijn, is de ruimte en de rust. Dat we even een plekje uit de wind kiezen om in het warme namiddagzonnetje van een wijntje te genieten met Diesel huppelend door het hoge gras voor ons. En dan dit:…

Vandaag nog eens naar zwillbrock gefietst. Er schijnen flamingo’s gespot te zijn. WoW. Toch wel apart om zoveel van deze vogels zo dichtbij in de straat te zien.

Vrijdag was het lekker ouwekarren-weer. Gelukkig had Cees v E de akku van de ds nieuw leven ingeblazen. Vrijdag was tijd voor het eerste ritje. Lotte ophalen van de trein op station Lievelde. 

Carole verraste me vrijdag met mooie witte keukenwanden. Zij wilde de schrootjeswanden daar graag behouden en is aan het opknappen gegaan. Ik moet zeggen: Het is een heel ander gezicht.

Afgelopen weekend heb ik met Jan een keuken in Hoogland opgehaald. Niet bij de keukenboer, maar gewoon uit een huis gehaald bij mensen. Ja, gewoon een betere keuken dan die we in Veenendaal hadden. Compleet met alle apparatuur erbij. Die moet nu op de plek van de huidige keuken in Groenlo. Hij staat inmiddels in delen op de deel .

We kijken uit naar de installatie. Al is het alleen maar omdat we dan weer een vaatwasser hebben die het doet (!) Maarja, we zijn afhankelijk van de installateur…

Jan is op de deel bezig geweest met het inmeten van belangrijke punten voor het staal. De hele middag klonken er geheimzinnige piepjes uit spannende meetkastjes die Jan langs latten in de ruimte hield. De rode lijnen van de laser doorkruisten het achterhuis. Als het goed is staat alles er op. En ik ben enigzins ingevoerd in de wereld van het mp (meterpeil). Niet dat dit iets met meters te maken heeft, maar een vast ijkpunt waar alle maten aan refereren.

Dat alles valt natuurlijk in het niet bij de momenten dat de zon er door komt en de fruitbloesem laat gloeien tegen een helderblauwe lucht, of het moment dat ik in het bos sta, terwijl ik een beetje orde in de wildernis probeer te scheppen door een begin te maken van een natuurlijke wal. Deze moet uiteindelijk onze gasten het zicht ontnemen naar de machines van de buurman in de verte die een looonwerkersbedrijf heeft. Ik heb Diesel de hond meegenomen naar buiten. Hij begint behoorlijk te groeien en ook hij geniet met volle teugen van het buitenleven. Hij rent en springt en graaft om me heen tussen de bladeren en trekt vervolgens langs de erfgrens een sprintje door het ondergelopen weiland door de plassen.
Heerlijk. Zo moet het zijn!… Het voorjaar hangt in de lucht op Hoeve De Snippert. We hebben dr zin an!

Yesss… Vandaag is de vergunning binnen. We mogen nu officieel! B&B, Minicamping, aanpassing van het landschap en verbouwing van het achterhuis, alles is accoord.

Hoe het nu zit met vrijgeven van de grond onder de kapschuur weet ik niet. Dat voelt nog een beetje als zwaard van Damocles. Maar we houden goede moed!

Google kent ons inmiddels ook als bedrijf. Nu zou het mooi zijn als we nog voor de zomer tegen een paar toilet/douche-units aanlopen, want dan zouden we in theorie al campinggasten kunnen ontvangen tijdens de zwarte cross…

Het gaat nu toch wel tijd worden voor een mooi logo trouwens. Kent iemand een goede grafisch ontwerper?…

Inmiddels is de overloop ook voorzien van een nieuwe vloer; hetzelfde laminaat als op mijn kantoor en in de kamer van Loes. Daar ben ik toentertijd afzonderlijk van elkaar begonnen met leggen. Terwijl ik bezig was met de overloop kwam ik tot de verrassende constatering dat de planken exact aansluiten op de al gelegde vloer in de kamers van Loes en mij.

Er ligt nog wat deurpostenhout, dus de deurposten heb ik er ook meteen op gezet. De plinten die beneden alles mooi afmaakten, passen hier goed.

Een stripje hier en een plintje daar… Jongens; het wordt een echte woning!

Dat komt mooi uit, want een aantal vaste klussers en trouwe aanhang van de familie komt vanmiddag nog voor Loes’ verjaardag op bezoek. Vandaag gaat de Achterhoekse vlag uit, of het nu regent of niet: het trotse groene kruis wappert op Hoeve de Snippert.

Jan is de afgelopen week druk geweest met zijn team. De daken zijn weer klaar. Binnen leg ik de vloer in de woonkamer. Het gaat er nu echt een beetje huiselijk uit zien. Nog niet met al onze eigen spullen. Maar de oude bank van jan is een prima alternatief zo lang we te maken hebben met een puberende hond in zijn sloopfase.

Vrijdag in alle vroegte naar de buren om de minishovel op te halen. Jan ‘rap’ en zijn maten gaan het dak op. Er ligt 2000 kg aan rode eternit dakplaten op t erf. Die gaan eerst op de garage. Heel fijn want dan kunnen de vouwwagen en de snoek weer van de deel af.

Gelukkig hebben we er mooi weer bij dus een groot deel van de kapschuur kan ook gedaan worden. Jammer genoeg is veel houtwerk verrot dus jan werkt voor zijn mannen uit om het geraamte hier en daar te herstellen.

Zaterdag komt jan terug om op loes’ Kamer haar vensterbank af te maken.

En wat ik doe? Een plintje hier en daar, wat kitten en plamuren, kleine dingen met groot resultaat; de afwerking…

Op Lottes kamer haar bed uit veenendaal in elkaar gezet. Het inrichten en heen en weer schuiven van meubels is begonnen.

Vandaag ook veel buurmannen gezien. De voorzitter van de carnavalsvereniging, de mollenvanger en de constructeur.

De sloopvergunning is binnen. Belangrijk onderdeel van de aanvraag bij het omgevingsloket. Inmiddels weten we dat de sanering van de daken helemaal goed is verlopen en het onafhankelijk bedrijf dat de na-inspectie heeft gedaan, zeg maar de Sherlock Holmes van de asbestwereld, heeft accoord gegeven. Ook de monsters die genomen zijn voor de nacontrole van de asbest in de druppelzones zijn uit het laboratorium. We zijn asbestvrij!…

But! inderdaad… there is always a ‘but’.

De olievlek waar we het minst bang voor waren schijnt goed afgegraven te zijn, maar er zijn nieuwe spoortjes van olie gevonden bij de nacontrole in de wanden van hetgeen afgegraven is. En weer andere olie dan waarvoor ze aan het graven zijn gegaan. Echter het zijn zulke dergelijke kleine spoortjes, dat dit volgens de saneerder te verwaarlozen is.

De uitdaging is nu dat we moeten wachten op iemand bij de bevoegde instanties, die er zijn handtekening onder wil zetten. En dat kan wel weken, maanden of jaren duren….We sluiten ons aan bij een hoopvolle saneerder die er wel vertrouwen in heeft. Maar ik weet; maanden of jaren gaan wij het niet zo maar laten duren! Wij zijn er wel klaar mee nu!

Deze week weer een nieuw fenomeen: Er moet kennelijk gemest worden. De buurman is langs geweest bij Carole om te informeren over het maaien en mesten van ons land. Dat is nog eens wat anders dan het handmaaiertje en een paar keer per jaar met kunstmest- en kalkkorrels uit een pakje rondstrooien…

Jan, de kunstenman, heeft Loes voorgesteld een mooie vensterbank te maken. Dat wordt dan natuurlijk meteen een VENSTERBANK +++.

Gelukkig kan ie zijn zaagtafeltje lekker in het zonnetje zetten. De hele dag loopt Jan met plakjes de trap op en af. Helaas blijkt ie niet genoeg hout bij zich te hebben. Wordt vervolgd, maar je kan nu al zien dat iedereen jaloers gaat worden op zo een vensterbank op de mooiste plek centraal aan de voorkant boven in het huis.

Op 8 februari is het dan zo ver; Het dak eraf! Een karavaan vrachtwagens rijdt het erf op, een machine met een lange uitschuifbare arm voorop, Douche wagen naast het achterhuis en voor ik het weet nemen mannen in witte pakken bezit van mijn schuren. Ik kan niet anders dan toezien dat ons trotse bezit, ons landgoed verandert in een scene van War of the Worlds…

Dit alles ter voorbereiding op de grondsanering van 11 februari. De ‘druppelzones’ onder het asbest worden gesaneerd. En dan moet het asbest erboven weg zijn natuurlijk, anders komen alsnog fracties van het dak in de grond eronder terecht…

Voor de bodem is weer een ander bedrijf gecertificeerd. Zij nemen hun eigen ‘kamelen’ en ’tijgers’ mee…

Vorige week hebben een enorm veel hulp gehad van Vincent, Emiel en Angeline, Wim en Rianne. Laatstgenoemde was hier nog niet eerder, een collegaatje uit Veenendaal van ‘De Ceder’. De school waar Carole afscheid heeft genomen. Carole woont en werkt nu inmiddels een volle week volledig in Groenlo. Michiel is doordeweeks in Veenendaal en profiteert nog even van de korte reistijd van woon-werkverkeer vanuit ‘Het Veen’. Zo lang het huis nog beschikbaarheid is. Want… goed nieuws!

Er is afgelopen week een concept koopakte van het oude huis aan de Middellaan getekend!

Enfin, afgelopen zaterdag is het mutsenteam, zoals we ze maar even noemen (zie fotopagina) onder leiding van Carole aan de slag geweest met een nare klus in barre weersomstandigheden. Chapeau!

Jan was er ook weer. Met Michiel heeft hij de stijger opgezet en in de sneeuw wat enkele ruitjes vervangen door thermopane. Verder heeft Jan hard gewerkt aan de CV installatie en is er verder gewerkt aan de vloerplaten boven de slaapkamertjes. Afgelopen vrijdag was het asbestcircus op bezoek om de dakplaten van de schuren te halen. Om 14.00 was de na-inspectie en alles was in orde gelukkig. Maandag volgt deel twee: de bodemsanering.

Terwijl Michiel op vrijdagavond in de kamer van Loes bezig is, laminaat te leggen, valt het hem op dat het zo ontzettend hard regent. Het lijkt zowat alsof het zelfs binnen regent. Sterker nog, dat doet het ook. Want als voor een derde strook laminaat de deur van het ketelhuis even open moet, spuit het hete water hem tegemoet, de kamer in. Snel maar ff met Jan bellen de man van ’kan-niet-bestaat-niet’ stelt een duidelijke diagnose nu daarmee bel ik een plaatselijke installateur. Een uurtje later zijn expansievat en overdrukregelaar vervangen en doet de ketel het weer als een zonnetje. 

Vandaag kwam de familie Verkerk klussen. Dat wil zeggen: Herman en Marlies kwamen schilderen, Benji kwam met Diesel spelen en Loes en Robin vermaakten de kids, Finn en Tess in de binnenspeeltuin. Heerlijk. Veel gedaan. Ook lekker kunnen opschieten met het leggen van de kamervloertjes.

Vandaag maar eens de omgeving verkennen. Dus op de fiets! Je rijdt hier zo Duitsland in. Hebt is hier net Zoutelande. We betrappen ons erop dat we elke voorbijganger inschatten op Duitser / Nederlander.   

Wat is het hier mooi als je de onverharde karrensporen tussen de weilanden volgt. 

En dan, ontdek je ineens in een prachtig vergezicht de contouren van heb eigen huis…

De ouders van Carole zijn gekomen om Diesel te zien. En natuurlijk om
te helpen. Ze ruimen de hele kapschuur op. Ter voorbereiding  op de sanering…

…EN Diesel is gefilmd door Robbin voor puppygroep.nl #nualeenfilmster

Onze monumentale bomen worden door de gemeente goed in de gaten gehouden.

Hmmm, zou het hier bij alle buren ook uit de afzuigkap regenen? (Weer een nieuwe dimensie in ons Groenloavontuur.)

We beginnen de dag met een zeer uitgebreide koffiesessie met onze tweede constructeur. Jan de aannemer en hij spreken dezelfde taal en ik heb er vertrouwen in dat dit goed gaat komen. Een pak van mijn hart, want het eerste plan dreigde op een meccano frame uit te draaien dat ons een fortuin aan staal zou hebben gekost. 

De grote slaapkamer van Loes heeft nu een kleurtje op de muren en bovenop de nieuwe slaapkamers en het overloopje ben ik vloerplaten aan het leggen. Zo ontstaat er ineens een zolderverdieping in het huis. 

Op deze manier lekker lerend bezig. Dat gaat goed van pas komen bij de uitvoeringen van de B&B kamers. Want die moeten natuurlijk helemáál perfect gaan worden. 

Bouwvergadering met de buurman levert zeer interessante zienswijze op de constructie van het te verbouwen achterhuis.

Hoera glasvezel doet het. We hebben WiFi!…

Het is bijna februari. Maar wij hebben de kerstboom alweer in huis. De hele feestelijke glasvezelrimram hangt aan de muur. Dankzij Robin, onze huis-ICT’er!

Brak van een drukke vrijdag en een slapeloze nacht van een jankende pup doen we na een korte rondleiding en kop koffie een praktische werkverdeling. Eind van de dag is het afval weg, dode bomen en struiken gesnoeid, twee slaapkamers weer een verfronde verder, de overloop op de vloer na klaar, radiatoren schoongemaakt, vaatwasser nagekeken, wasmachine aangesloten, lampen opgehangen en diverse kozijnen klaar om af te lakken. Bedankt voor de patat Marina! Topteam vandaag!

De dag van de asbestinventarisatie van schuren en woonhuis. Ieder stopverfje is weer op de foto gezet en het hele huis voorzien van stickers en labels. Dat gaat weer geld kosten vrees ik. Meteen maar eens lekker de haakse slijper en sloophamer ter hand genomen om een flinke steenpuist te lijf te gaan. Die stond al een tijdje op de ‘to-do’ lijst. Beter nu dan later, want morgen wordt de afvalcontainer opgehaald en is dit gangetje het onderkomen van onze nieuwe Diesel die ons huis gaat bewaken (!)

Al weer de tweede week voorbij dat ik loes uitzwaai als ze naar school in Groenlo fietst.

Drukke dag voor de boeg. Veel klussen ter voorbereiding van een nieuwe hulptroep uit Veenendaal komenden zaterdag. Vandaag wil ik slijpen, slopen, schuren, stuccen en sauzen.

Rond 15.30 verwacht ik Carole en Lotte hier. Dan moeten. En meteen door naar noord Friesland om een pup op te halen. (Jawel uitbreiding van de veestapel!) als een terug zijn is het al gauw tegen elven. Dan moet Loes op de laatste trein Baarn Arnhem gezet worden want ze helpt zaterdag verhuizen bij Robin.

Maar als eerste staat er een asbestinspectie op het programma. 

ik heb dus voor 11 februari een afspraak staan voor het afgraven van de druppelzones onder de asbestdakdelen van de schuren. (Dacht steeds dat dit soort zones alleen op mannen toiletten voorkwamen) Maar om nu te voorkomen dat daar nieuwe asbestfragmenten in de grond terecht komen, moeten die daken er af voordat de grond gaat worden gesaneerd.  Het bedrijf dat deze asbest gaat verwijderen moet een inventarisatie uit laten voeren om erachter te komen om wat voor soort asbest het gaat. En dat bedrijf, dat komt inventariseren, kan gelukkig komende vrijdag al langs komen. 

Nu kreeg ik vandaag telefoon van het omgevingsloket. Kennelijk maakt een sloopvergunning onderdeel uit van de omgevingsvergunning die en architect heeft aangevraagd voor de verbouw van het achterhuis. En als men gaat slopen in zo’n oud pand moet een eerst een asbestinventarisatie komen. Anders word de aanvraag niet in behandeling genomen. Dus heb ik meteen dat bedrijf gebeld dat ook voor die schuren komt. 

‘Tja die afspraak staat om 9.00 uur en vlak daarna hebben semantemen weer een andere afspraak staan, dus dan moet een nieuwe afspraak worden gemaakt’ was het antwoord. 

Enfin. Beetje moeilijk gedaan en doorgedramd. Ik zou terug gebeld worden. Gelukkig kwam na een uurtje het verlossende woord. De afspraak kon ook een half uurtje eerder gezet worden en dan paste het wel. Eureka!

Maar wat een geld dat alles kost!…

Gelukkig zijn er subsidieregelingen.

Wat staat hierover op internet: De staatssecretaris heeft besloten om de subsidie in 2016 op te schroeven naar €15 miljoen (eerder €10 miljoen). De subsidie is beschikbaar voor degene die de rekening betaalt in Oost Gelre voor het verwijderen van het asbestdak. Particulieren, (agrarische) ondernemingen, non-profit organisaties of overheden komen hiervoor in aanmerking. Je kunt een aanvraag indienen in Oost Gelre tot 31 december 2019 bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland.

Vervolgens kijk ik op rvo.nl. Wat staat daar?

’De Subsidieregeling verwijdering asbestdaken had als oogmerk om het verwijderen van asbestdaken te stimuleren. Voor de regeling was een budget van € 75 miljoen euro beschikbaar. Dit budget is inmiddels uitgeput. De regeling is per 15 december 2018 gesloten. Er kunnen geen subsidieaanvragen meer worden ingediend.’

Dat is dan een mooie regeling.!

Dan richt ik mij maar op de subsidie voor isolatie. Ik had een paar weken geleden ik de buren opgevangen dat voor het verbeteren van de energielabel ook subsidieregeling komt in 2019. Nu is het zo dat wij het pand kochten met het laagste label dat er is, en inmiddels in een maand al voor een slordige 1000 euro hebben geïsoleerd. 

De website van gemeente oost Gelre meldt het volgende:

’Als regio Achterhoek streven we naar een energie neutrale Achterhoek in 2030. Om dit te realiseren moeten diverse partijen een buitengewone inspanning te leveren. De gemeente heeft duurzaamheid hoog in het vaandel staan. Door een subsidieregeling draagt de gemeente bij aan een duurzame regio. Met deze subsidieregeling worden particuliere huiseigenaren gestimuleerd maatregelen te treffen gericht op de energetische verbetering van hun woning. Door uw Energie-Index te verbeteren kunt u subsidie krijgen. Zonnepanelen vallen ook onder de regeling. Vanaf 14 januari 2019 is weer een subsidiepot van € 75.000,00 beschikbaar….’

Dat klinkt dus goed den ik dan

’…Aan deze subsidieregeling ligt de Subsidieregeling Verduurzamen woningen gemeente Oost Gelre (externe link) ten grondslag die op 18 december 2018 is vastgesteld….’

Mooi. Actueel nieuws dus, denk je dan. Maar verderop staat:

’…Update 15 januari: De subsidieregeling is zo populair gebleken dat de subsidiepot helaas al weer leeg is. Het heeft geen zin meer een aanvraag in te dienen. De formulieren zijn dan ook niet meer beschikbaar.’

LEKKER DAN!

Welkom in de Achterhoek met alle goede regelingen voor verduurzamen!

Volhouden! Zeg ik dan maar weer tegen mijzelf. 

Verdapperen! Zou goede wandelvriend Ary zeggen!

We maken weer grote sprongen. Op Loes’  haar slaapkamer, de grote voorslaapkamer worden gipsgaten en naden gevuld, geschuurd en gefinished. Net als op het overloopje. Klaar voor de laatste ‘touch’ het sauzen. En op de kleinste slaapkamer saust Kees Kuiphof een wandje. Hij is onze schilder op zaterdag en pakt tegelijkertijd nog wat houtwerk rondom verschillende ramen mee. 

Robin bivakkeert dit weekend op de plafonds van de slaapkamers om de boel aan de bovenkant allemaal te isoleren. In de woonkamer ontdekken we, net als bij de deuren, prachtig houtwerk achter de strakke aftimmering van de schouw. Gelukkig maar, want Carole viel in een gat nadat alle paneeldeuren door haar en de verfbrander onder handen waren genomen. Ze kan voorlopig nog ff verder met de krabber. 

Dit weekend zijn we met Loes in Groenlo. Zij bereidt zich voor op haar eerste schooldag op het Marianum. Spannend! De achterburen komen op bezoek inclusief dochter Roos (naast haar zusjes en broer), om wat afspraken te maken voor het naar school toe fietsen. We doen (weer) een korte huis-tour en laten met trots de eerste opgeleverde slaapkamer zien. Jawel, Jan is weer geweest. Hij en zijn zoon Arjan (gisteren jarig) hebben flink meters gemaakt, maar wij zelf hebben ook lekker doorgewerkt met deuren krabben, Muren sauzen en vloer leggen. Het resultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf. Lotte heeft een prachtig kleurenpalet uitgezocht voor haar kamer. Nota bene de eerste kamer die klaar is terwijl ze de laatste uit ons gezin is die ook echt haar intrek neemt in dit huis. Terwijl ik rond de klok van vier uit het voorraam kijk voordat ik naar Veenendaal ga, zie ik met eigen ogen zeven reeën van ons huis vandaan rennen richting de weg, en aan de overkant eindeloos door de weilanden springen. Een prachtig gezicht!

We zitten in Groenlo en en de bruine zeecontainer staat naast de boerderij. Naast de vrachtwagenchauffeurs die de stalen bak van vijf ton tot op de millimeter nauwkeurig door de lucht hebben genavigeerd en veilig naar Groenlo hebben gebracht, besluit ik een aantal sleutelfiguren uit te roepen tot helden van deze dagen. 

Allereerst vader en zoon van de Loo, die alle dozen en andere stukken van onmogelijken formaten en gewichten uit de krochten en zolderbalken van ons huis hebben gesjouwd, sneller dan ik de grotere stukken kon demonteren. Ik had telkens het gevoel dat ik hun honger naar spullen om de trap mee af te lopen, niet snel genoeg kon temmen. 

Oudste broer adriaan. Hij kon op het laatste moment zijn daginvullig omgooien om de containerpuzzel op verantwoorde manieren te managen. Zonder hem had maar de helft van en spullen in de container gepast, of was maar een kwart ook heel in Groenlo er weer uitgekomen. 

Petra. Zij komt altijd onverwacht, maar precies op het juiste moment met alles waar het op Arnhem moment behoefte aan hebt. In dit geval: de lunch. Redelijk essentieel, maar het was even aan onze eigen aandacht ontsnapt. Dank voor de soep met broodjes!!!

en dan ons koningspaar Lodewijk en Marie-Antoinette (ik kan niet voldoende benadrukken dat ík deze namen van Caroles konijnen niet bedacht heb…) die hebben alles zo relaxed over zich heen laten komen. Tot op het laatste moment in hun eigen paleisje, ook al rond deze al in de container. Maar uiteindelijk voor de reis in een poezenmand en opbergkrat op schoot bij Loes. Maar nu in Groenlo weer helemaal zichzelf, dicht tegen elkaar aangekropen in het Buitenhok voor de boerderijwoning. 

Wow wat kan je veel verzamelen in 15 jaar. Dat blijkt tijdens onze verhuizing. Hoe meer je in dozen pakt, hoe meer er nog oningepakt  lijkt over te blijven. Het hele huis staat vol met zakken, bakken en dozen. En als je in de kasten en berghokken kijkt, lijkt alles nog vol te staan. 

Moet dat allemaal mee? Vraagt dan iemand op een zeker moment. Nee, waarschijnlijk niet, maar er is nu geen tijd om het nog allemaal uit te zoeken. De beste oplossing is dan: weggooien. Natuurlijk! Maar ook dit keer wint het gevoel het van de ratio. Nagenoeg alles gaat mee..hoewel we na een snelle scan toch best heel veel apart hebben kunnen zetten voor de stort en de kringloop. 

Maar hoe dan?

Nou, zo’n zeecontainer van 20 voet zit sneller vol dan je denkt, ondanks het slimme puzzelwerk van de sjouwploeg. Ik vrees dat ik de aanhanger van Petersen nog wel een paar keertjes vol mee ga nemen achter de Picasso.

Daar is ie dan. Onze onconventionele verhuiswagen/mobiele opslagloods.

We kunnen het bijna niet bijhouden op de blog. Zo snel gaat het. De ‘kleine’ slaapkamertjes zijn nu bijna klaar en de grote voorslaapkamer is qua wanden ook bijna dicht. De woonkamer krijgt een flinke opfrisbeurt. Dat kost me een hele emmer saus. Gelukkig had ik die nog staan. Maar tjonge wat een oppervlaktes zijn dit…

En wat een gaten en haakjes moeten er worden weggewerkt. De vorige bewoners spijkerden overal vanalles aan de muur. Enfin, we geven ons over aan een ‘rustiek’ oppervlak, want voor het stuccen van de woonkamer is nu geen budget. 

Dat is helemaal geen probleem wanneer je je realiseert dat de fazanten hier voor het raam door de rododendrons schieten. En als klap op de vuurpijl (om even een actuele beeldspraak te gebruiken) vertelt Arjan aan de koffietafel doodleuk dat ie tijdens het klussen vanuit het bovenraam vijf reeën langs de schuur door ons weiland heeft zien lopen (!…)

Maarja, die had ik net gemist omdat ik bijna een dag in het ziekenhuis heb doorgebracht en daarna nog een paar uur bij een garage heb gestaan. Robin, de vriend van Loes kreeg ik rond 11.00 aan de lijn, vlak voor het moment dat ie per ambulance naar het ziekenhuis in Winterswijk werd vervoerd. Hij had een ‘door-rood-rijder’ ontweken en was zelf tegen een verkeerszuil aangereden. Achteraf gelukkig op wat keneuzingen na er goed vanaf gekomen. (aan de dood ontsnapt, zeg maar). Na ziekenhuisonderzoeken hebben we meteen maar vervangend vervoer geregeld, want zijn lease- C1 was totall los!

Derde kerstdag. Michiel pakt nog wat spullen en is bezig met voorbereidingen voor als de zeecontainer komt ( 2 januari). Carole rijdt met haar vader in een volgepakte auto naar Groenlo. Daar komen Jan en Trude Petersen ook klussen.

Halverwege de dag, na het demonteren van wat kasten in Veenendaal, voegen Loes en Michiel zich bij de klussers in de Achterhoek. Er worden weer grote stappen gemaakt op de verdieping met de slaapkamers en beneden ook met de woonkamer. 

Het leeuwendeel van de buurt, de mensen in Veenendaal waarmee we ieder jaar tijdens lampegietersavond een buitenborrel doen, waren allemaal aanwezig voor een laatste ‘momentje’ samen met ons. Heel gezellig en we zijn ontzettend verwend met leuke attente cadeaus en warme aandacht. Ontzettend bedankt iedereen. En we hopen natuurlijk dat alle toezeggingen om ons in Groenlo te bezoeken, nagekomen worden. Tot ziens allemaal op Hoeve de Snippert buurtjes!

Ik ben gisteravond weer met een aanhanger vol meubelen aangekomen in Groenlo. Wat een beestenweer is het hier. Guur, koud en nat. Op de deel hoor je de stralen regenwater in de mestputten stromen. Snel de aanhanger maar binnen gezet. De auto past er niet bij want de tandemas van Petersen staat er ook nog, vol met bouwmaterialen.

Het is vrijdagochtend en mijn taak vandaag is het afschroeven van de wanden, omtimmeren van een ontluchtingskoker die door een van de kamertjes loopt en het vullen / schuren / vullen van gaatjes en naden.

In de loop van de middag hoor ik stemmen dichtbij huis. Dat is hier echt heel ongewoon, want het dichtstbijzijnde huis van de buren staat op 100 meter afstand. Als ik kijk wat er aan de hand is, zie ik iets dat mij even doet denken aan een verdwaald scoutinggroepje. Een paar volwassenen en kinderen met vlaggetjes en ballonnen in de weer en een van de kinderen heeft een bord op zijn nek.

Het is het welkomstcomité van de buren. De vrouwen zijn er met de kinderen op uit getrokken om de oprijlaan te versieren. Hoe leuk is dat. Even later zit het hele spul binnen aan de keukentafel en vragen mij de hemd van het lijf. Voor ik het weet ben ik toegevoegd in de buurtapp.

Die zaterdag erna stopt er een grijze bus naast het huis. Buurvrouw Simone doet haar ronde en brengt het buurtblad bij ons aan de deur. Het is een volle zaterdag met mooi kluswerk. Het dakraam gaat in het trapgat, de ‘kleine’ slaapkamers worden verder afgewerkt, en Jan zet het raamwerk op voor de grote voorslaapkamer. Intussen schuurt Carole zich helemaal stuk beneden op de paneeldeuren.

Jan is vanmorgen met Arjan in alle vroegte vertrokken om ‘wat meters te maken’. We hadden 7.00 afgesproken op de carpoolplaats bij De Stadspoort in Ede, om de sleutels over te dragen, want ik moest zelf werken natuurlijk. Na een werkoverleg in de bus vertrokken zij met een hoog opgetaste aanhanger. Alle materialen voor de kamers op de verdieping zijn nu mee. Gipsplaten, gordingen, balk- en raggelwerk en een pallet met fermacell onderplaten voor de totale 100 m2 verdiepingsvloer.

Ik krijg aan het eind van de dag een fotootje geappt. Whow! Er is ontzettend hard doorgewerkt deze woensdag. De hoek van het overloopje zit er in met de nieuwe deurpost voor de voorslaapkamer en de grootste van 2 kleine kamers is helemaal dicht met gipsplaten.

De hulptroepen arriveren. Arjan, Jan’s zoon is mee en Jan is er ook bij. Even later komen ook Carole, Robin en Lotte.

We zijn met 7 man. Dat gaat lekker vandaag! Beneden wordt er hard gestoomd en geschuurd en boven vordert de verdieping met rasse schreden. Buiten arriveert een afvalcontainer, dus de puinhoop van het slopen kan nu ook netjes opgeborgen worden.

Had ik die maar twee weken eerder besteld. Nu hebben Robin en ik voor de tweede keer al die brokken steen weer in handen…

Yeah, de glasvezel is weer een stapje verder. Nu hangt er ook binnen een kastje…

Het is vrijdag en er staat weer een tjokvolle auto met volgeladen aanhanger op de deel in Groenlo. Ik neem een wand in het trappenhuis onderhanden waar het stucwerk hier en daar van aan het loslaten is. Als de hele muur kaal is zet ik ‘m gelijk maar in de primer, net als de andere muren op de verdieping die nog gestuukt moeten worden. Zaterdag komt Mark namelijk weer en hij neemt ook Jan en zijn zoon Arjan mee. Dan kunnen we lekker opschieten.

De muur in het trapgat moet afgewerkt worden. Daarvoor moet wel eerst het dakbeschot erboven vernieuwd worden. Ik sloop de huidige boel vakkundig en een zompige basis van een redelijk belangrijk constructiedeel wordt zichtbaar. Daar moet ik maar even een fotootje van maken voor aannemer Jan (De Bob de Bouwer in dit verhaal).

De boosdoener lijkt een lekkend gammel dakraam. Ik zoek op Marktplaats dus een mooi Veluxraam en kom uit in Veenendaal (!) Die kan Carole dus mooi morgenvroeg op pikken voordat ze met Lotte en Robin naar Groenlo rijdt.

Tussen de middag ga ik mijn trotse bezit, gekocht in Utrecht, De Salamander potkachel, op advies van de schoorsteenveger, naar de werkplaats van De Heidesmid. Dit mooie antieke kacheltje, waar ik echt heel trots op was, blijkt nagenoeg rijp voor de sloop.

Als ik heb wil laten fixen ben ik minimaal 200 euro kwijt (oef…) Dure ’tijdelijke’ oplossing voor de open haard die ik op termijn wil. Een alternatief is een doe-het-zelf- pakket. Met vuurvaste cement (lekker kleien aan de binnenwand van de kachel) en een auto vol pijp- en bochtstukken vertrek ik weer richting Groenlo terug, maar via Lichtenvoorde, waar ik ontdek waar de lokale Praxis zit. Mijn ooit uitgeleende vlakschuurmachine is klaarbijkelijk door iemand toege-eigend en dus ben ik toe aan een nieuw exemplaar. Kan er ook nog wel bij.

Veel te laat naar mijn zin ga ik na terugkomst weer aan de klus en maak de laatste spullen op die Jan twee weken geleden mee bracht. Resultaat: Een bijna geisoleerde set slaapkamers en een kapotmoe lijf. Gelukkig heb ik hier een ruime badkamer met vloerverwarming en een heerlijk ligbad!

Tjonge wat kan je ontzettend geen idee hebben wat er komen gaat…

Heel erg ambitieus de wekker gezet op 6.30 en dan uiteindelijk om 7.15 (weer) wakker schrikken in een steenkoude slaapkamer. Volgende keer de verwarming iets hoger zetten, of een dekentje bij de hand houden? Enfin. Eenmaal gedoucht ziet de wereld er weer heel anders uit. Licht maken op de verdieping, tussendeuren van het slot doen, koffie zetten en ontbijt maken. Terwijl ik nog maar een paar happen op heb, en met Carole aan tafel zit, zie ik al autolampen de laan op komen. Mark! Het is 7.45 en die jingen is er al  weer. Hij moet Rond 6.00 opgestaan zijn vanochtend. Het is zaterdag…Respect!

Vandaag staat voor hem stucwerk op het programma. Wat een wonder gebeurt er dan als zo’n man een dag bijna aan 1 stuk (stuc) door aan het werk is.

En dan die onverwachtse aandacht vandaag. Heel erg leuk. Robin, de vriend van Loes, die spontaan aanbiedt om te komen helpen, isoleert in zijn eentje alle ruimtes om mij heen die ik van een raggelwerkje voorzie. Hij is naast mij, voor mij en boven mij. Het voelt haast spiritueel! Vincent en Petra, onze vrienden uit Veenendaal komen op doorreis naar Bochelt even polshoogte nemen en kunnen het niet laten om de behangstomer ter hand te nemen. Met zijn allen laden zij eind van de middag in ‘no-time’ de volgeladen auto en aanhanger uit, die (gelukkig droog en uit de wind) op de deel staat. Weer een dag met grote stappen. Weer een dag waarin we aan het eind voelen dat we ‘leven’. Fysiek aardig het gevoel van een sportschoolbezoek in het lijf rijden we moe, maar voldaan naar huis. Het andere huis, want ons huis in Groenlo voelt goed.

Thuis in Veenendaal wacht de administratie. Het is tijd om de verhuiscontainer te betalen en de grondsanering in gang te zetten. Van die dingen.

Daarnaast moet het huis weer op orde gebracht worden, want dinsdag komen er weer kijkers. Duimen maar allemaal!

Vandaag in Veenendaal toch maar alvast binnen de lampjes in de boom gehangen. Ingewikkeld hoor, twee huizen in de kerstsfeer brengen. Eigenlijk 3, want in Ede is ook een prachtig huisje van Lotte waar inmiddels een kerstboom met lampjes staat.

Zo proberen we in alle inpak-, klus- en verhuisstress ook wat ‘normale’ sfeer om ons heen te creëren voor de momenten dat we even op de bank ploffen om uit te blazen.

Het is goed dat je dan niet in een soort afbraak-sfeer zit, tussen twee werelden in, zeg maar. Intussen is de auto weer nokkie vol gepakt en dit keer met een uitpuilende aanhanger van aannemer Jan erachter. Super bedankt Petersen! (‘kan niet bestaat niet’).

Dus… nu is het even wachten tot Carole ook klaar is met werken en dan gaan we samen naar Rhenen voor het eindejaarsfeestje van CASE Communicatie. Gelukkig, lekker dicht bij huis. Al hadden we beter iets in Groenlo kunnen kiezen, want daar gaan we na het diner toch maar vast heen. Morgen staat Mark daar namelijk om 8.00 op de stoep om te stuccen!

8.00 uur. De hulptroepen arriveren. Jan (Petersen) en werknemer Mark komen breken en bouwen en rijden hun bus met kar vol spullen de deel op. Later die ochtend komen Jan (Vrieling) en zoon Marck de laatste maten opnemen voor de tekeningen en constructieberekeningen, en worden we ook nog verrast door de komst van Robin, de vriend van Loes, die ons komt helpen.

Wanneer Jos (namens de verkopende erven) dan ook nog arriveert om een kadasterpaaltje te herpositioneren en alle meetpunten met mij vast te leggen aan de hand van bestaande vaste ijkpunten in het land, hebben we weer een heel gezelschap bij elkaar.

Hoe goed komt het uit als dan perfect getimed een autootje naast het huis stopt met twee mannen van de muziekverenigingen. Zij verkopen emmertjes snert. Lekkere stevige groene soep van Groenlo. Kan het nog mooier…

Maar dan komen we erachter dat we niets hebben om de soep in op te warmen, dus gelijk maar eens polsen hoe het staat met de ‘noaberschap’. Carole maakt kennis met de dichtstbijzijnde buren en probeert een flesje wijn te ruilen voor een pannetje.

Dat blijkt een succes, althans ze is voorlopig een uur onder de pannen. Een heel enthousiaste buuf wil het naadje van de kous weten, maar blijkt alles al gehoord te hebben van de verkopende partij.

Even later zitten we dan allemaal gezellig aan de soep met broodjes.

Snel blijkt die dag dat wat ik zag als een hele goede stap, slechts een kleine aanzet was geweest. Jan en Mark maken al snel korte metten met het weinige dat nog kamers te noemen is op de bovenverdieping. Echter, terwijl Robin en Michiel alle dakbeschot en steenpuin opruimen, groeit er een verantwoord nieuw raamwerk dat de basis gaat vormen voor een beter geisoleerde en actueler woon- en werkcomfort. Zij zijn tovenaars die jongens van Petersen! Jan heeft ‘kwartier gemaakt’, zoals hij het zelf noemt. Vanuit zijn pop-up-werkplaats op onze verdieping vliegen gordingen en raggels heen en weer op de schouders van de mannen. ‘Volgende week stuccen’, hoor ik iemand zeggen.

(wow!)

Carole tovert intussen prachtige paneeldeuren onder strak plaatwerk vandaan en na het verwijderen van een robuste schrootjeswand komt er een huiselijk behangetje tevoorschijn in de woonkamer. ‘Volgende week stoomapparaat mee’, klinkt het.

(nog meer wow!)

Het eerste echte klusweekend in Groenlo. Op donderdagavond de auto ingepakt. Vrijdag rijd ik met een super volgepakte auto naar Groenlo. Ik kan niet in de binnenspiegel kijken zo vol is de auto. Als bijrijder heb ik een weekendtas op een stapel dozen. In mijn rechterschouder prikt het bovenste van twee matrassen. In Groenlo aangekomen is het koud. Kouder dan in Veenendaal vind ik. Maarja, de wind heeft vrij spel op het boerenland en bovendien zitten we wat dichter richting Rusland (…) Het bordje op de gevel (erfenis uit een verleden) bevestigt dat gevoel. En ik steek voor het eerst de sleutel van het huis zelf in het slot. Nu eerst snel alle spullen naar binnen sjouwen, want om 11.00 komt de schoorsteenveger. Wanneer die arriveert blijkt er weinig te vegen te zijn. Kennelijk is er nooit hout gebrand. Toch vertrekt men niet onverrichterzake, want vogels hebben enorm hun best gedaan op een nest op een nest op een nest. Wat een takkenzooi komt daar uit!

Ik maak een beginnetje met het sloopwerk door op de bestaande kamers op zolder al het zachtboard van muren en plafonds te halen. Nu ik zo stoer begonnen ben voel ik mij meteen al een hele piet. Door al het stof dat zich verzameld heeft tussen zachtboard en beschot kom ik er aardig zo uit te zien ook.

Loes en Lotte komen met Carole later. Zij rijden mee met haar ouders die we hebben uitgenodigd om zeker te zijn van het feit dat alles wat ze hierna gaan zien, een referentiekader heeft. Want het zal er voorlopig voor (schoon)ouders wel vrij ‘spectaculair’ uit zien, om maar eens een understatement te gebruiken. Gelukkig zijn ze op hun manier positief over de plek en de mogelijkheden. Na een korte rondleiding vertrekken we naar Duitsland (even wennen dat dat gewoon aan het eind van de straat is) voor een heerlijk diner dat een onverwachtse traktatie blijkt te worden van pa en ma Slot. Heel erg lief! ’s avonds na het eten vertrekken de dochters weer naar Veenendaal met de ouders van Carole (andere plannen). Zo maken Carole en ik samen kennis met een lichtvervuiling-arme nacht. Wat is het vredig stil daar, op de Vredenseweg.

Vandaag was het zo ver. Met 6 erfgenamen van De Snippert om tafel in Oosterbeek. Wat een bijzondere familie is dit. Het voelt alsof we er met de boerderij een hele familie bij krijgen. Heel apart!

Morgen ondertekenen wij de koopakte van onze boerderij in Groenlo. Bijna een half jaar nadat we voor het eerst deze oprijlaan opreden (1 juni) om dit historische pand (eind 19e eeuw) voor het eerst te gaan bekijken.